Η συνέχιση του ολισθηρού δρόμου που ακολουθείται σήμερα στον ευρωπαϊκό χώρο οδηγά σε διχασμό και αυτοδιάλυση
Διαχρονικά τα ευρωπαϊκά κόμματα εκτός της περιόδου της σοσιαλδημοκρατίας λειτούργησαν με το σύστημα παραγωγής ελίτ, διαχείρισης της εξουσίας. Γι’ αυτό και συναντούμε την αποκοπή τους από την πραγματικότητα.
Οι κυβερνώντες και οι λοιποί πολιτικοί δεν πλησίασαν τον λαό, επειδή περιορίστηκαν στο να χαϊδεύουν μόνο τα αφτιά των ψηφοφόρων και αρκέσθηκαν στον λαϊκισμό, στην εξυπηρέτηση συμφερόντων, στην πολιτική εντυπωσιασμού και στη στήριξη αδύναμων δημοκρατιών καθώς επίσης εθνικών κρατών, με επιστέγασμα των κρατικών μηχανισμών που παραγνωρίζουν το μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας και της δημόσιας σφαίρας όπου λαμβάνει μέρος ο πραγματικός διάλογος, με απουσία των πολιτών - τη συλλογικότητα που οδηγεί κατευθείαν τη Γηραιά Ήπειρο σε Ήπειρο των μικρών πατρίδων και την αντικατάστασή της από Ευρώπη των Εθνών σε περιφέρεια.
Αυτό το κλείσιμο της κομματικής λειτουργίας συντονίσθηκε με τις προεκλογικές εκστρατείες, το κλειστό σύστημα εξουσίας και συμφερόντων και οδήγησε στην ποικίλη παρακμή και σε ποικίλα αδιέξοδα με ανεργία, φτώχια, χαμηλούς μισθούς, part-time απασχόληση, οικονομική μετανάστευση, αυστηρή λιτότητα, κρίση στο προσφυγικό και Συνθήκη Σένγκεν, όπου επανέρχονται τα σύνορα και ο ανθρωπισμός μέσω του χρυσού των καρατίων.
Πρέπει να τονισθεί πως η Συνθήκη Σένγκεν αποτελείται από 26 ευρωπαϊκές χώρες με θαλάσσια σύνορα μήκους 42.673 χιλιομέτρων και ξηράς 7.721 χιλιομέτρων. Κατά τον Ζακ Κλοντ Γιούνκερ, η κατάργηση της Ζώνης Σένγκεν θα έχει τεράστιο κόστος και θα αποδομήσει την κοινή αγορά, η οποία είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμα της Ενωμένης Ευρώπης, και χωρίς την ελεύθερη μετακίνηση δεν θα υπάρχει Ευρώπη.
Η συνέχιση του ολισθηρού δρόμου που ακολουθείται σήμερα στον ευρωπαϊκό χώρο οδηγά σε διχασμό και αυτοδιάλυση, γιατί τα προβλήματα της Γηραιάς Ηπείρου δεν τα δημιούργησαν οι πρόσφυγες της Ασίας, Μέσης Ανατολής και Αφρικής, αλλά η κατάρρευση των αξιών και κανόνων επί των οποίων στηρίχθηκε η Ευρώπη και οδηγά στην κατάρρευση του οράματος των Ευρωπαίων για ελευθερία και πρόοδο, όπως συνέβη και πριν από πέντε χρόνια με τον σπόρο της Αραβικής Άνοιξης. Εκεί το όνειρο του αραβικού κόσμου με τη δημοκρατία έγινε όνειρο απατηλό, γιατί οι εξεγέρσεις σε Λιβύη, Συρία, Υεμένη, Μπαχρέιν είχαν οικτρή κατάληξη και οδηγήθηκαν σε αιματηρούς πολέμους και καταπνίγηκαν βίαια από τον κρατικό μηχανισμό και τις αντεπαναστατικές δυνάμεις που δημιούργησαν πιο αυταρχικά καθεστώτα.
Σύμφωνα με τον Μπιλ Νουρόντι, Υπεύθυνο του Τμήματος Πολιτικής Γλωσσών και Διεθνών Σπουδών, οι άνθρωποι της Αραβικής Άνοιξης είναι η ουσιαστική δύναμη της Ιστορίας και δεν έχουν εξαφανιστεί, αλλά βρίσκονται σε κατάσταση αναμονής και η επόμενη κίνησή τους δεν θα εξαρτηθεί από τη Δύση.
Η απουσία της δημοκρατικής εκπαίδευσης των πολιτών και η μη χρησιμοποίηση της σωστής πολιτικής σε κάθε θέμα είναι το αποτέλεσμα της έλλειψης δημοκρατικών λειτουργιών στο εσωτερικό των κομμάτων, που δημιουργεί κοινωνική οπισθοδρόμηση και οδηγά σε απαξιωτικές πολιτικές που γνωρίζουμε σήμερα.
Τα προγράμματα πετυχαίνουν όταν παράγονται από ανθρώπους που γνωρίζουν πολιτική και ασκούν εξουσία με γνώση και συνείδηση. Κάθε αποτυχία ανεβάζει τα ποσοστά των αντιπάλων της δημοκρατίας και δημιουργεί ξενοφοβία, ρατσισμό, οπισθοδρόμηση και αντίδραση.
Προπαγάνδα, παραπληροφόρηση και παραπλάνηση είναι μορφές ολοκληρωτικής διακυβέρνησης και εκμηδενισμού των δικαιωμάτων των πολιτών.
Στόχος των κομμάτων θα πρέπει να είναι να διατηρούν την εξουσία και όχι να παράγουν επίπλαστες ελπίδες, ανόητες αξιώσεις, επικίνδυνους ανταγωνισμούς, αλλά να εφαρμόζουν πολιτικές αλλαγές και καινοτομίες, οι οποίες θα παγιώνουν συλλογικότητα μέσω του κοινοβουλευτισμού που δεν θα είναι πειθήνιο όργανο εξουσίας και συμφερόντων.
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΕΡΑΚΛΗΣ
