Η δυσαρέσκεια απέναντι στα δύο μεγάλα κόμματα έχει, σε βάθος χρόνου, εξάρσεις. Μια τέτοια έξαρση παρατηρείται το τελευταίο διάστημα με όλα όσα επιβεβαιώνονται περί χρηματοδοτήσεων και αμφιλεγόμενων πρακτικών. Όμως το φαινόμενο, παρά τις διακυμάνσεις του, δεν είναι νέο. Σήμερα η μεγαλύτερη μερίδα της κοινωνίας δεν εμπιστεύεται τα δύο μεγάλα κόμματα για ν' αντιμετωπίσουν τα μεγάλα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα του τόπου και αναζητεί απεγνωσμένα το κάτι άλλο, το κάτι νέο, κάτι που θα μπορούσε να δώσει χειροπιαστή ελπίδα και συγκεκριμένη προοπτική.
Η κρίση του δικομματισμού ειδικότερα, αλλά και των λοιπών κομμάτων γενικότερα, που αποτέλεσαν τους πυλώνες της πολιτικής ζωής αυτού του τόπου εδώ και τέσσερεις δεκαετίες, είναι ένα ορατό, αλλά δυστυχώς επιλεκτικά παραδεκτό φαινόμενο, είτε εκφράζεται εκλογικά είτε όχι. Γι' αυτό δεν έχουμε καμία δικαιολογία ως πολίτες να ξαφνιαζόμαστε σήμερα στο άκουσμα όλων αυτών των σκανδάλων ωσάν να ανακαλύψαμε την πυρίτιδα.
Το πολιτικό κατεστημένο που στρογγυλοκάθισε εδώ και δεκαετίες στον σβέρκο της κυπριακής κοινωνίας συνασπίζεται όταν διέρχεται κρίση ανατροπής και επιβιώνει για να συνεχίσει ανενόχλητο να λεηλατεί. Άλλοτε επιστρατεύει την πόλωση, άλλοτε παρασύρει τους ψηφοφόρους, δίνοντας την εντύπωση ότι οι μάχες εξελίσσονταν σε ντέρμπι, άλλοτε διότι είχε ηγέτες με απήχηση (σήμερα κάποιος εύλογα θα μπορούσε να το πει θράσος) πέρα από τα κομματικά όρια (που εξελικτικά στενεύουν όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια). Όμως οι σημερινοί ψηφοφόροι ούτε φανατίζονται, ούτε πιστεύουν πως τα δύο κόμματα έχουν ουσιαστικές πολιτικές διαφορές ώστε να «εκβιασθούν» από αυτά.
Τα συνθήματα πόλωσης, που διατηρούσαν σε υψηλά επίπεδα τα ποσοστά ειδικότερα των δύο μεγάλων κομμάτων, καθιστώντας τα ευκαιριακά και σαθρά, έχουν εξαντλήσει τα όριά τους. Έτσι όλο και περισσότεροι ψηφοφόροι κλείνουν τ' αφτιά τους στα συνθήματα των μπαλκονιών, δεν εμπιστεύονται τίποτα από όσα τους λένε ότι κάνουν ή θα κάνουν με το επίπλαστο πολιτικάντικο ύφος τους και την κλασική προεκλογική χειραψία της αρπαχτής. Αναζητούν άγκυρες αξιοπιστίας σε συγκεκριμένα πρόσωπα, που έχουν εμφανιστεί στον πολιτικό ορίζοντα προτάσσοντας εντιμότητα και διάθεση διεκδίκηση εκ μέρους της κοινωνίας των πολιτών.
Ένα πάντως είναι βέβαιο, καθώς η κρίση του κομματικού κατεστημένου γίνεται όλο και πιο ορατή και το χάσμα κομμάτων και κοινωνίας φαντάζει αγεφύρωτο τόσο μεγαλώνει και η ευθύνη των πολιτών να υπερβούν τις παθογένειες του σαθρού αυτού κομματικού πλαισίου και του συγκεκριμένου, απόλυτα επαγγελματοποιημένου, στελεχιακού δυναμικού, που ούτε για ανακύκλωση πλέον δεν κάνει. Έχουν καταφέρει με το θράσος τους (φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης) να μας μετατρέψουν σήμερα σε μια κοινωνία από «μαζανθρώπους», που, άλλοτε αποκαρδιωμένοι και άλλοτε οργισμένοι, αποστασιοποιούμαστε και αυτοπροστατευόμαστε από τη λαίλαπα της ασυδοσίας τους.
Το κομματικό σκηνικό χρειάζεται άμεσα μια ανανέωση ιδεών, νοοτροπιών και προσωπικού. Σε όλα τα πολιτικά σχήματα που ανήκουν στον παλαιοκομματισμό εκκολάπτονταν φερέφωνα με «προσαρμοστικά χαρίσματα» στα κελεύσματα των αρτηριοσκληρωτικών κομματικών μηχανισμών και ηγετών, περιθωριοποιώντας εκείνες τις λίγες (αλλά υπαρκτές) προσωπικότητες που προσπαθούν να αλλάξουν αυτή τη σαθρότητα και να προσδώσουν νόημα και ουσία πλέον στα κόμματά τους. Μάταια όμως γιατί παλεύουν με ένα «φθαρμένο» κομματικό πλαίσιο, που όταν απειλείται αντιδρά και ακινητοποιεί συνθλίβοντας κάθε έντιμη παρέμβαση.
Το κομματικό αυτό πλαίσιο αναπαράγει τον εαυτό του, δηλαδή τον μικρόκοσμό του, με μία ξεπερασμένη ξύλινη γλώσσα και κλειστές πόρτες προς τα πιο δημιουργικά και γεμάτα προοπτική κομμάτια της κοινωνίας.
Σήμερα αντιμετωπίζουν ιδιαίτερο πρόβλημα γιατί, με τέτοιες νοοτροπίες και συμπεριφορές παρωχημένων εποχών, προκαλούν απροκάλυπτα πλέον την κοινωνία, εξαντλώντας την ανοχή της.
Η αλλαγή στην οποία όλοι αναφερόμαστε ξεκινά από εμάς, αφού πρώτα κατανοήσουμε ότι οι πολιτικοί στον τόπο μας (με ελάχιστες εξαιρέσεις) μοιάζουν με τις πάνες των νεογνών, βρωμάνε τάχιστα και πρέπει απαραιτήτως να αλλάζονται τακτικότατα. Οι δικοί μας έμειναν γαντζωμένοι για δεκαετίες και μετεξελίχτηκαν από εξάνθημα σε καρκινογόνο απόστημα για το σύνολο της κοινωνίας. Αυτή η κοινοβουλευτική ισορροπία πρέπει να αλλάξει, για να αναγκαστούν όλα τα κόμματα να παραγάγουν κοινωνική πολιτική και να αφήσουν κατά μέρος την αδηφαγία. Αντιδρώ, συμμετέχω, στηρίζω…
ΔΡ ΔΩΡΟΣ ΠΑΦΙΤΗΣ
Α' Αντιπρόεδρος Συμμαχίας Πολιτών
