Φανταστείτε τον εαυτό σας στη θέση ενός οδηγού, ο οποίος θα πρέπει να επιλέξει τον καλύτερο υποψήφιο για μια συγκεκριμένη θέση σε έναν οργανισμό. Η διαδικασία επιλογής έχει καταλήξει ανάμεσα σε δύο υποψηφίους. Τον Χ, με βαθμολογία 3.0 στα 4.0, με ηγετικές ικανότητες και συμμετοχή σε διάφορες δραστηριότητες, με εμπειρία ως βοηθός καθηγητή για τον οποίο και διεξήγαγε έρευνα, ίσως και με κάποια πρακτική εμπειρία στον συγκεκριμένο τομέα για τον οποίο συναγωνίζεται.
Από την άλλη, ο Ψ με βαθμολογία 3.7 στα 4.0 αλλά χωρίς άλλα προσόντα. Ποιον θα επιλέγατε; Η μοντέρνα αντίληψη του επιχειρηματικού κόσμου σήμερα προϋποθέτει ένα σκληρό και τρομερά ανταγωνιστικό περιβάλλον, στο οποίο ένας υποψήφιος θα πρέπει να κατέχει κάποιου είδους ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για να επιβιώσει. Οι οργανισμοί σήμερα δεν ψάχνουν απλώς για ένα ακαδημαϊκό ρεκόρ, όσο τέλειο και αν είναι αυτό. Η μόρφωση σήμερα εκτείνεται πέραν της εξαίρετης ακαδημαϊκής απόδοσης, σε υποψηφίους οι οποίοι κατέχουν τέτοιες ικανότητες αλλά και δεξιότητες (skills & competencies) που πολύ απλά μπορούν να κάνουν τη διαφορά, αυτό που ονομάζουμε «Talent Candidates».
Ο Atkins και o Kent, για παράδειγμα, αρκετά χρόνια πριν (1988), είχαν επισημάνει ότι οι οργανισμοί ήταν πιο πρόθυμοι να προσλάβουν υποψηφίους οι οποίοι κατείχαν πολύ καλά επικοινωνιακά προσόντα (communication skills), έστω και αν αυτοί είχαν φτωχή εξωτερική εμφάνιση. Υποψήφιοι με εξαίρετες ακαδημαϊκές αποδόσεις υπάρχουν πάρα πολλοί, αφού σήμερα οι πλείστοι αποφοιτούν με άριστα, άτομα όμως που μπορούν πραγματικά να κάνουν τη διαφορά είναι ελάχιστα. Στο πανεπιστήμιο ένας φοιτητής θα πρέπει να μάθει να βασίζεται στον εαυτό του για να επιλύσει διάφορα προβλήματα, να είναι μεθοδικός και τυπικός, να αντέχει στην πίεση, να είναι οργανωμένος και να χειρίζεται σωστά τον χρόνο του, να τηρεί τα χρονοδιαγράμματα, όπως βέβαια και πολλά άλλα.
Τέτοιες δεξιότητες, τις οποίες οι διάφοροι οργανισμοί σήμερα ψάχνουν πυρετωδώς, κάνουν έναν υποψήφιο πολύ πιο ανταγωνιστικό. Συνεπώς, σε περίπτωση που τέτοιος υποψήφιος, έστω και με χαμηλότερο μέσο όρο βαθμολογίας, συναγωνιστεί κάποιο υποψήφιο που το μόνο που κατέχει είναι μια υψηλή βαθμολογία, αναμένεται να κερδίσει. Κάποιος λοιπόν διερωτάται, γιατί αφού είναι φανερό ότι άτομα με τέτοιες ικανότητες είναι πιο ανταγωνιστικά, δεν προσπαθούν να εφοδιαστούν με αυτές; Απλή απάντηση σε αυτό το δίλημμα δεν υπάρχει.
Για κάποιους φοιτητές είναι η έλλειψη συνειδητοποίησης της σημαντικότητας του θέματος αλλά και η έλλειψη ενθάρρυνσης να πράξουν τούτο, για άλλους ίσως να είναι και η έλλειψη στόχων αλλά και κινήτρων να επιδιώξουν τον δρόμο αυτό. Οι περισσότεροι φοιτητές σήμερα ζουν μια δύσκολη και αγχωμένη ζωή, αφού πέραν των μαθημάτων τους οι περισσότεροι παράλληλα εργάζονται. Ως αποτέλεσμα, δεν ξοδεύουν αρκετό χρόνο για ενημέρωση αλλά ούτε και χρόνο για να βρουν την καλύτερη ίσως εργασία.
Πέραν τούτου, είναι όμως και καθήκον της ακαδημαϊκής κοινότητας να οδηγήσει ίσως τους φοιτητές σε αυτό τον δρόμο. Είναι λοιπόν απαραίτητο όπως τα πανεπιστήμια επισημάνουν την τεράστια σημασία των ικανοτήτων και δεξιοτήτων για ένα φοιτητή, αλλά και την τεράστια σημασία για τους ίδιους τους οργανισμούς. Περαιτέρω, η ακαδημαϊκή κοινότητα θα πρέπει να αναπτύξει τρόπους με τους οποίους θα τροφοδοτήσει τέτοιες ικανότητες και δεξιότητες στους φοιτητές με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο, προτού αυτοί αποφοιτήσουν. Με αυτό τον τρόπο θα είναι καλύτερα προετοιμασμένοι για μια πιο ομαλή ένταξη στον επιχειρηματικό κόσμο.
ΔΡ ΝΑΣΙΟΣ ΟΡΕΙΝΟΣ
Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου
