Την Πέμπτη, 28.1.2016, κατά τη διάρκεια της δημοσιογραφικής διάσκεψης των ηγετών της τριμερούς Ισραήλ - Κύπρος - Ελλάδα, ακούσαμε για πρώτη φορά ύστερα από πολλά χρόνια, από την εποχή του Ανδρέα είχαμε να την ακούσουμε, τη λέξη διεθνοποίηση από το στόμα του Έλληνα Πρωθυπουργού. Πρόκειται για ιστορική στιγμή και πολύ σημαντική εξέλιξη, που προοιωνίζεται μια νέα πορεία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής για το Κυπριακό.
Ο Έλληνας Πρωθυπουργός, αναφερόμενος στο Κυπριακό, είπε ότι δεν είναι πρόβλημα Κύπρου και Τουρκίας μόνο. Είναι πρόβλημα διεθνές και ότι λίγη διεθνοποίηση ωφελεί. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι οι κουβέντες της Ελλάδας με την Τουρκία μόνο αναφορικά με το Κυπριακό και πιο συγκεκριμένα για τις εγγυήσεις δεν είναι αρκετές. Και τούτο διότι το Κυπριακό αφορά ή ενδιαφέρει πολλές άλλες χώρες με τις οποίες η Ελλάδα, ως εγγυήτρια δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας, θα πρέπει να συνομιλήσει.
Όχι απλώς για τις τουρκικές η γενικά τις ζυριχικές εγγυήσεις που έχουν χρεοκοπήσει, αλλά και για τις απροκάλυπτες επιδιώξεις μιας άλλης εγγυήτριας δύναμης, της Τουρκίας, που ανοικτά επιβουλεύεται την Κυπριακή Δημοκρατία ζητώντας τη διάλυσή της και την αποκαλεί και επισήμως με έγγραφα «εκλιπούσα».
Που επί 42 τώρα χρόνια παραβιάζει την ακεραιότητά της με την κατοχή και την ανακήρυξη «κράτους» που μόνο αυτή αναγνωρίζει, ενώ η διεθνής κοινότητα το έχει επανειλημμένα καταδικάσει ως παράνομο και έχει καλέσει τα κράτη μέλη του ΟΗΕ να απέχουν από κάθε πράξη αναγνώρισης άμεσης ή έμμεσης.
Που επί 42 χρόνια παραβιάζει το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, που επίσης εγγυήθηκε και καταπατεί τα εκ του Συντάγματος απορρέοντα ανθρώπινα δικαιώματα των νομίμων πολιτών της.
Η Ελλάδα έχει συνειδητοποιήσει πως δεν είναι αρκετό να αποποιείται τις αναχρονιστικές εγγυήσεις του 1960 και να ζητά και από την Τουρκία να πράξει το ίδιο. Χρειάζεται και κάτι άλλο, πιο άμεσο. Να ασκήσει τα εγγυητικά της δικαιώματα, τα οποία για χρόνια έχει ξεχάσει. Να προστατεύσει με όποιο τρόπο μπορεί την Κυπριακή Δημοκρατία, την ακεραιότητα και την ανεξαρτησία της, τα ανθρώπινα δικαιώματα των νομίμων πολιτών της. Να κινηθεί προς πάσαν κατεύθυνση. Στην Ε.Ε., στα ΗΕ, στις διμερείς της σχέσεις.
Να διεθνοποιήσει, επιτέλους, το Κυπριακό. Να ασκήσει επιθετική διπλωματία.
Να κάνει ό,τι μπορεί βοηθώντας την Κύπρο αλλά και τον εαυτό της να καταστήσουν τους στόχους της Τουρκίας ανέφικτους.
Ο Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς είπε σε προηγούμενη επίσκεψή του στην Κύπρο ότι η Ελλάδα είναι σε θέση να ασκήσει ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική λόγω της γεωστρατηγικής της θέσης. Αυτό ακριβώς να πράξει η Ελλάδα. Και πρέπει να πούμε ότι το έπραττε κατά ένα μέρος τουλάχιστον. Τις τριμερείς συνεργασίες που πρέπει να συνεχιστούν και να εδραιωθούν σε γερές βάσεις. Υστερούσε, όμως, στη διεθνοποίηση. Ο Πρωθυπουργός στις 28.1.2016 άνοιξε κι αυτό το κεφάλαιο.
Απομένει τώρα κάτι τελευταίο αλλ’ όχι έσχατο. Να βοηθήσει και να σπρώξει στην αποπαγίδευσή μας από την θανατηφόρα παγίδα της Τουρκικής Διζωνικής Ομοσπονδίας. Πρέπει και η Ελλάδα και η Κύπρος ν’ αντιληφθούν ότι οι συνομιλίες κάθε άλλο παρά για την εσωτερική πτυχή μόνο διεξάγονται. Αυτές οι συνομιλίες θα καθορίσουν τελικά και το διεθνές status της Κύπρου. Αυτό ακριβώς περιμένει η Τουρκία όταν δηλώνει ότι το θέμα των εγγυήσεων θα το συζητήσει στο τέλος.
Γιατί αν η λύση που θα συμφωνηθεί δίνει στην Τουρκία τα ουσιώδη απαιτούμενα, δηλαδή την κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, τη συγκυριαρχία 50-50 μεταξύ ε/κ και τ/κ συνιστώντος κράτους, την παραμονή των εποίκων, τη διζωνική δικοινοτική συνομοσπονδία, τότε ασφαλώς η Τουρκία δεν έχει χρείαν εγγυητικών δικαιωμάτων για τον έλεγχο της Κύπρου, της ΑΟΖ της και του FIR της. Θα είναι συγκυρίαρχο μέσω του εποικοτουρκικού συνιστώντος, το οποίο θα ελέγχει απόλυτα.
Αυτό είναι και το τελευταίο χρέος της Ελλάδας έναντι της Κύπρου. Πρέπει όμως πρώτα και κύρια και η Κύπρος να βοηθήσει.
ΔΩΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
Πρώην βουλευτής, πρώην Υπ. Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξης και ιστορικό στέλεχος της ΕΔΕΚ
