Η Τουρκία θέλει λύση. Αλλά, τι είδους λύση;

Αναμένατε με ενδιαφέρον, εγώ όχι, την πολύκροτη-σημαντικότατη επίσκεψη του κ. Άντρου Κυπριανού στην Τουρκία; Νομίζω ναι, τουλάχιστον όσοι εξ υμών είστε αιθεροβάμονες. Πρώτη είδηση στο κρατικό κανάλι: «Τι αποκομίσατε από τις συναντήσεις σας με τον Τούρκο Πρωθυπουργό, κ. Κυπριανού;», ερωτάται ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ, για να απαντήσει: «Είχαμε την ευκαιρία, να επαναλάβουμε τις πάγιες θέσεις της ελληνικής πλευράς, στα του Κυπριακού…!». Ναι, λες και δεν γνωρίζει, εδώ και 41 χρόνια, τις θέσεις μας ο κ. Νταβούτογλου..! Και σε άλλη ερώτηση, τόνισε εμφαντικά ότι συμφώνησε με τον Τούρκο, ότι ΠΡΕΠΕΙ να διατηρούν επαφή. Να ερωτήσουμε εμείς οι αφελείς: Τι είδους επαφή; Θέλουμε να ελπίζουμε, όχι πολύ στενή, όπως εναγκαλίζεται ο βόας το θύμα του…

Επίσης: «Διακρίνατε πραγματική βούληση εκ μέρους της Τουρκίας για λύση, κ. Κυπριανού;». Για να απαντήσει ο, κατά τα άλλα, συμπαθέστατος ηγέτης του ΑΚΕΛ: «Ο Τούρκος ηγέτης επιβεβαίωσε (ή επανέλαβε) τη θέση της Τουρκίας ότι επιθυμεί να συμβάλει σε διευθέτηση του κυπριακού προβλήματος..!». Ω, τι μεγάλη είδηση! Και τι ωραία διαφήμιση της τουρκικής πλευράς, ότι διακαώς κόπτεται για λύση! Συγχαρητήρια, κ. Κυπριανού, και με τον σουλτάνο Ερντογάν στο παλάτι των 200.000 τ.μ. και των χιλίων δωματίων, την επόμενη φορά…

Εντάξει, δεν είχε κακή πρόθεση ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ. Αλλά και με όλο το σέβας προς τον ηγέτη της κυπριακής Αριστεράς: Μέσα σε μία ώρα και πέντε λεπτά, αυτά λέγατε; Κάτι άλλο, πιο σημαντικό, που να μην ειπώθηκε τα τελευταία 41 χρόνια; Κάτι που θα μπορούσε να μας κάνει, όντως, λίγο πιο αισιόδοξους; Α, ξέχασα να προσθέσω ότι, σύμφωνα με την ανταποκρίτρια Άννα Ανδρέου, διαπιστώθηκε ότι υπάρχουν μεγάλες, ακόμη, διαφορές στα θέματα περιουσιακού και εδαφικού…

Μετά την επίσκεψη του κ. Αναστασιάδη στην Άγκυρα, λίγο μετά την απόρριψη του Ανάν 5, κατηγορούσαμε τον σημερινό Πρόεδρο για θλιβερή επίσκεψη στην Αυλή του Αρταξέρξη. Τον κατηγορούσαν κάποιοι, περίπου, ότι εξυπηρετούσε τουρκικά συμφέροντα. Ε, τώρα, πώς θα ονομάσουμε την επίσκεψη του κ. Άντρου, ο οποίος όχι μόνο επεσκέφθη τους αδιάλλακτους νεοβάρβαρους, αλλά μετατράπηκε, περίπου, σε διαφημιστή ή συνήγορο των τουρκικών θέσεων, χωρίς καλά-καλά να το καταλάβει; Τι εξυπηρετούσε αυτή η ενέργεια; Και, κυρίως, ποίους;

Δεν διαφωνούμε ότι η Τουρκία θέλει λύση του χρονίζοντος κυπριακού θέματος. Και ποσώς αμφιβάλλουμε ότι εργάζεται εντατικά και μεθοδικά προς αυτήν την κατεύθυνση, ήδη από το 1956 (βλέπε «Επιτελικό σχέδιο περί επανάκτησης της Κύπρου», του ιδεολόγου Νιχάτ Ερίμ). Για να μη γίνουμε κουραστικοί, αναφέροντας και το «Περί στρατηγικού Βάθους» του Αχμέτ Νταβούτογλου. Αλλά, τι είδους λύση; Εδώ είναι που πρέπει να επικεντρωθούν οι περί το Κυπριακό σοφοί διαπραγματευτές.

Η Τουρκία -ακόμη και διά στόματος του γλυκύτατου και κομψότατου κ. Ακιντζί- διακηρύττει εις όλους τους τόνους ότι ΔΕΝ συγκατατίθεται σε ουσιαστική επιστροφή εδαφών, δεν εγκρίνει διακοπή των αναχρονιστικών Εγγυήσεων του ΄60, εξισώνει χρήστη-σφετεριστή με τον νόμιμο Ε/κ ιδιοκτήτη, δεν θα βάλει σε βάρκες και να διώξει τους περίπου 200.000 κουβαλητούς και ούτω καθεξής..!

Συμπέρασμα: Μια τρύπα στο νερό, η πολυδιαφημισμένη επίσκεψη Κυπριανού στην Τουρκία. Εκτός και αν υπήρξε απλός κομιστής θέσεων. Ίδωμεν.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Στοχαστής