Η άλλη τακτική που φαίνεται να αντικατοπτρίζει κάποιες πραγματικότητες για το Κυπριακό είναι η συμβιβαστική

Το Κυπριακό είναι ένα θέμα που έχει αναλυθεί αρκετές φορές από διάφορες οπτικές γωνίας και μια από αυτές είναι η οπτική της διαχείρισης σύγκρουσης, η οποία μπορεί να πει κανένας ότι υφίσταται μεταξύ των δύο πλευρών. Παρ' όλ' αυτά, πιστεύω ότι κάποιες ωμές πραγματικότητες δεν έχουν ακόμα λεχθεί. Πραγματικότητες που μπορεί να μην έχουν να πουν κάτι ιδιαίτερα νέο, αλλά επενδύουν υποβόσκουσες αντιλήψεις με ένα πιο άρτιο επιστημονικό και αναλυτικό υπόβαθρο.

Πολλοί ερευνητές έχουν ασχοληθεί με το θέμα της σύγκρουσης, η οποία ορίζεται ως «αποτέλεσμα μιας ασυμβίβαστης συμπεριφοράς μεταξύ δύο μερών που έχουν ασυμβίβαστα συμφέροντα ή συστήματα αξιών», αλλά οι περισσότεροι έχουν καταλήξει στο λεγόμενο διαχειριστικό μοντέλο, το οποίο διαφέρει από τα θετικιστικά-συμπεριφοριστικά (για παράδειγμα αναγνώριση παραγόντων και εκπλήρωσή τους) στο ότι υιοθετεί την άποψη ότι πρέπει να χρησιμοποιηθούν τακτικές. Αυτές είναι η αποφυγή, η εξυπηρέτηση (προς ένα μέρος), ο ανταγωνισμός και ο συμβιβασμός.

Ιστορικά πιστεύω ότι αναλώθηκε (και συνεχίζεται σε ένα βαθμό) αρκετός χρόνος στην ανταγωνιστική διαχείριση του προβλήματος, με τις τακτικές της τελευταίας δεκαετίας να συγκλίνουν προς τη συμβιβαστική και εξυπηρετική.

Είναι σημαντικό, όμως, να δούμε πότε πρέπει να χρησιμοποιούνται αυτές, σύμφωνα με τις συγκλίνουσες απόψεις των περισσοτέρων μελετητών, και αν αυτή η χρήση έχει νόημα στο συγκεκριμένο κείμενο (παρενθετικά, η σύγκρουση για το Κυπριακό ανήκει στην κατηγορία των διαομαδικών, γιατί είναι μεταξύ δύο ομάδων).

Ξεκινώντας από τη διαχείριση μέσω εξυπηρέτησης, που την υιοθετούν κυρίως σθεναροί κριτές των προσπαθειών επίλυσης, οι πλευρές δίνουν έμφαση στη συγκάλυψη της σύγκρουσης και στις αρμονικές σχέσεις. Η τακτική αυτή όμως πρέπει να χρησιμοποιείται όταν το θέμα είναι σημαντικότερο για την άλλη πλευρά, η οποία έχει να προσφέρει κάτι καλό στον οργανισμό. Εδώ πολλοί θεωρούν ότι κάνουμε συνεχώς «δώρα» στους Τ/κ, χωρίς η άλλη πλευρά να έχει να προσφέρει κάτι ιδιαίτερα σημαντικό, όπως τα σταθμίζουν.

Η άλλη τακτική που φαίνεται να αντικατοπτρίζει κάποιες πραγματικότητες για το Κυπριακό είναι η συμβιβαστική. Αυτή πρέπει να χρησιμοποιείται όταν οι πλευρές έχουν ίση εξουσία και έχουν δεσμευτεί αμοιβαία σε αλληλοσυγκρουόμενους στόχους, ή όταν υπάρχει η πίεση του χρόνου. Στο δεύτερο στηρίζουν την επιχειρηματολογία τους οι υποστηρικτές του «ιστορικού συμβιβασμού».

Φαίνεται από τα πιο πάνω ότι αυτό που κρίνει την τοποθέτηση στη μια ή στην άλλη τακτική που παρουσιάστηκαν εδώ, είναι η ουσιαστική ανάλυση των περιστάσεων, που θα επικυρώσουν το αν πρέπει να χρησιμοποιηθεί η μια ή η άλλη, που φαίνεται ότι η μια άποψη ή η άλλη κρίνονται από λεπτές γραμμές. Θα ήταν καλό να παρουσιαστούν παρόμοιες αναλύσεις, για να έχουμε να πάρουμε μια επιστημονικά τεκμηριωμένη άποψη, πέρα από συναισθηματισμούς που πιθανόν υποσκάπτουν τη λογική κρίση.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός