Σήμερα περισσότερο από ποτέ χρειάζονται ριζοσπαστκές παρεμβάσεις από υγιείς δυνάμεις που να είναι σε θέση να αναστρέψουν το νοσηρό κλίμα

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ή να διαγράψει τη συμβολή των συντεχνιών στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, όχι μόνο των μελών τους, αλλά και γενικότερα του λαού. Στην ιστορία τους τα συνδικάτα της Κύπρου έχουν να παρουσιάσουν λαμπρές σελίδες και δράσεις, από τις οποίες έχει ευεργετηθεί ποικιλοτρόπως ο πολίτης της χώρας. Γέννημα και απότοκο αναγκών κάποιων εποχών, δημιουργήθηκαν και ανδρώθηκαν σε δύσκολες συνθήκες και πέτυχαν σε μεγάλο βαθμό και επάρκεια να ανταποκριθούν στον ρόλο και την αποστολή τους.

Να ισορροπήσουν την άνιση κατανομή του πλούτου και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Σήμερα, σε επίσης ανώμαλες συνθήκες, σε έκτακτη μπορούμε να πούμε κατάσταση, οι συντεχνίες έχουν εξίσου σημαντικό ρόλο να διαδραματίσουν. Η από πενταετίας οικονομική κρίση που ενέσκηψε στον τόπο μας, που έφερε ανατροπές και διέλυσε ιστούς, επιβάλλει επιπρόσθετα και άλλες δράσεις και νοοτροπίες, επιβάλλει δραστικές παρεμβάσεις στήριξης και κάλυψης των εργαζομένων και όχι μόνον. Θα ανέμενε κανείς ότι τα συνδικάτα θα αναθεωρούσαν τους στόχους τους.

Λυπούμαστε να παρατηρήσουμε ότι κάτι τέτοιο δεν είδαμε, τουλάχιστον στον απαιτούμενο βαθμό. Αλλά κυρίως δεν είδαμε παρέμβασή τους στα μεγάλα προβλήματα της κοινωνίας που δημιουργεί και προκαλεί η ανώμαλη πολιτική και κοινωνικοοικονομική κατάσταση που ενδημεί στον τόπο. Σκάνδαλα επί σκανδάλων σε όλο το εύρος της ζωής. Απίστευτων διαστάσεων σήψη και διαφθορά διαχέεται οριζόντια και κάθετα στην κοινωνία μας. Και πάνω απ’ όλα μια διαφαινόμενη λύση στο Κυπριακό, που ολοφάνερα θα έχει ολέθρια αποτελέσματα για την πατρίδα μας και την επιβίωσή μας στη γη των πατέρων μας.

Είναι με πραγματική θλίψη που παρατηρούμε την πλήρη απουσία και απάθεια των συνδικάτων στα υψίστης σημασίας αυτά ζητήματα. Καλό είναι το μεροκάματο, και η βελτίωση συνθηκών εργασίας καλά και τα κάποια παρεμφερή οικονομικά οφέλη που προασπίζονται για τα μέλη τους. Αλλά τι να τα κάνουν όλα αυτά, αν οι γενικότερες συνθήκες οδηγούν σε πλήρη καταστροφή, μέχρι απώλεια της πατρίδας; Τι να κάνουν μερικά ευρώ αύξηση στον μισθό τους, αν αύριο μια κακή λύση στο Κυπριακό θα απειλεί όχι μόνο το μεροκάματό τους, αλλά ακόμα και τη φυσική παρουσία τους στον τόπο αυτόν;

Γράφοντας αυτά, θέλουμε να υποδείξουμε ότι στις σημερινές έκτακτες καταστάσεις που ζούμε, με τους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, με τη ρευστότητα και αβεβαιότητα που υπάρχει για την επόμενη μέρα, τα συνδικάτα οφείλουν να αναθεωρήσουν και να προσαρμόσουν τη δράση τους για να υπηρετούν και να προστατεύουν τα συμφέροντα των μελών τους και ευρύτερα του κοινωνικού συνόλου. Τούτο επιβάλλεται ακόμα περισσότερο για τις συντεχνίες του τόπου, για ακόμα έναν επιπλέον λόγο.

Από τη στιγμή που τα κόμματα και οι πολιτικοί αποδείχθηκαν ανίκανοι να το πράξουν, απέτυχαν να προστατεύσουν τον κόσμο, αντί να κτίζουν χαλούσαν και μας άφησαν ερείπια, πρέπει να αναζητήσουμε άλλους πυλώνες σταθερότητας και προστασίας. Επιβάλλεται να αναζητηθεί άλλο αποκούμπι και ελπίδα εξόδου από το βάραθρο που μας έριξαν οι πολιτικοί με τις επιλογές τους.

Τέτοιο ρόλο έπρεπε αυτοβούλως να αναζητήσουν και να αναλάβουν οι συντεχνίες. Μακριά και ανεξάρτητα από τα κόμματα, απαγκιστρωμένες από ιδεολογικές αγκυλώσεις, με ορθολογισμό και με πυξίδα το πατριωτικό συμφέρον, μπορούν να προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες στον λαό, όπως άλλωστε το έκαναν διαχρονικά. Να δουν το συμφέρον και την ευημερία του λαού, και όχι να «μάχονται» για τον καλύτερο και μόνον για τα μέλη τους. Προπάντων ο δημόσιος τομέας.

Είχα την τύχη τη δεκαετία του 1980, από τη θέση μου ως μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΟΕΒ, να συνεργαστώ με ικανότατους και αξιοσέβαστους συντεχνιακούς ηγέτες, που διακρίνονταν για τη σοβαρότητα και υπευθυνότητά τους. Διεκδικούσαν, πολεμούσαν για τα συμφέροντα των μελών τους μέχρι πτώσεως και αδίστακτοι. Απλώς τα επιχειρήματα ήταν εκεί. Πιστεύω ακράδαντα ότι παρόμοιους ηγέτες διαθέτει και τώρα το συνδικαλιστικό κίνημα και είναι άξιον απορίας γιατί, στις σημερινές ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, δεν βγαίνουν μπροστά για να βοηθήσουν τον χειμαζόμενο λαό.

Προβλήματα κορυφαία, προβλήματα που σχετίζονται με αυτήν ταύτην την επιβίωση των πολιτών υπάρχουν πολλά. Από το εθνικό ζήτημα μέχρι την ασωτία που ενδημεί στον τόπο, και διακρίνει κυρίως τους πολιτικούς και πολιτειακούς άρχοντες που μας κυβερνούν και αποφασίζουν για εμάς και το μέλλον μας. Η ασυδοσία των τραπεζών, η ακρίβια και γενικότερα τα οικονομικά πιεστικά προβλήματα που καταδυναστεύουν τον λαό είναι πεδία για δράση και προσφορά για τα συνδικάτα. Και δεν εξαιρώ ούτε τις συντεχνίες του δημοσίου τομέα. Αντίθετα, παλεύουν για το καλύτερο των μελών τους, αδιάφοροι για τον πολίτη και εγκληματικά ανεύθυνοι πολλές φορές.

Το Κίνημα Ελληνικής Αντίστασης (ΚΕΑ) είναι πεπεισμένο ότι σήμερα, περισσότερο από ποτέ, χρειάζονται ριζοσπαστικές παρεμβάσεις από υγιείς δυνάμεις, που να είναι σε θέση να αναστρέψουν το νοσηρό κλίμα και να αποτρέψουν ολέθριες επιλογές σε πολλούς τομείς. Και οι συντεχνίες, υπό προϋποθέσεις, είναι σε θέση να αναλάβουν αυτόν τον ρόλο. Εξάλλου παρόμοια παραδείγματα προσφέρει πολλά η παγκόσμια ιστορία. Ας αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων όλα τα οργανωμένα σύνολα, αλλά και τα άτομα, για να περισώσουμε ό,τι απέμεινε. Και θα το κάνουμε.

Κρίνος Ζ. ΜακρΙδης
Πρόεδρος Κινήματος Ελληνικής Αντίστασης (ΚΕΑ) Κύπρου