Για έναν αειφόρο και πράσινο διαφοροποιημένο -τουριστικά- προορισμό

Η Μόρφου -και ευρύτερα το διαμέρισμα της Μόρφου- μπορεί να αποτελέσει προπύργιο αειφόρου ανάπτυξης αμέσως μετά τη λύση του κυπριακού ζητήματος. Μια ανάπτυξη που άρχισε τότε, πριν από την εισβολή, να κάνει δειλά-δειλά τα πρώτα της βήματα με ιδιαίτερη επιτυχία στη σημαντική ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα. Χαρακτηριστικά, να αναφέρουμε ότι η περιοχή είχε τη μεγαλύτερη παραγωγή εσπεριδοειδών από το 1969 μέχρι και το 1974. Η τουρκική εισβολή διέκοψε βίαια αυτήν την ανάπτυξη και την παραπέρα πρόοδο της Μόρφου και προσφυγοποίησε όλους τους κατοίκους της.

Οι τότε δείκτες ανάπτυξης της εποχής καταδεικνύουν ουσιαστικά κάτι πολύ σημαντικό: ότι συγκριτικά με την υπόλοιπη Κύπρο, η Μόρφου, μαζί με την Αμμόχωστο (για την οποία ήδη έγιναν αρκετές συζητήσεις για την πράσινη ανοικοδόμησή της), αποτελούσε κέντρο οικονομικής ανάπτυξης και εμπορίου. Αυτό σημαίνει ότι εάν δεν σταματούσε την ανοδική πορεία της ανάπτυξης η τουρκική εισβολή, σήμερα θα είχαμε μιαν από τις πιο ανεπτυγμένες πόλεις τόσο παραγωγικά όσο και τουριστικά.

Το φυσικό της περιβάλλον, από τη μια, και το πολιτισμικό επίπεδο, από την άλλη, ήταν και είναι σημαντικοί άξονες για την ανάπτυξη της περιοχής. Επιπλέον, η γεωγραφική της θέση, ο πολεοδομικός της χαρακτήρας και το οδικό της δίκτυο με την υπόλοιπη Κύπρο αποτελούν ακριβώς τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που κατέχει για μια αειφόρο και βιώσιμη ανάπτυξη αμέσως μετά τη λύση.

Επίσης, η πολιτισμική κληρονομιά της περιοχής θα πρέπει να αξιοποιηθεί για να μετατραπεί σταδιακά η περιοχή σε σημείο προσέλκυσης. Ήδη, η προσπάθεια που γίνεται από τη Μητρόπολη Μόρφου για αναστήλωση εκκλησιών, όπως για παράδειγμα η εκκλησία στο Συριανοχώρι, αποτελεί ένα πρώτο σημαντικό βήμα προς την πολιτισμική ανάπτυξη του διαμερίσματος Μόρφου.

Χωριά όπως το Συριανοχώρι, η Ζώδια, η Αυλώνα, η Χρυσηλιού και το Καραβοστάσι, μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό αναπτυξιακό ρόλο, αφού το κάθε ένα διατηρεί το δικά του φυσικά ιδιόμορφα χαρακτηριστικά. Αυτά τα φυσικά χαρακτηριστικά μπορούν να αποτελέσουν τον αναπτυξιακό πυρήνα μιας αειφόρου πράσινης ανάπτυξης της περιοχής, που θα την αναγάγουν την ίδια ώρα σε έναν διαφοροποιημένο -τουριστικά- προορισμό.

Άρα, υπάρχουν ήδη οι σωστές βάσεις πάνω στις οποίες μπορεί να εφαρμοστεί μια έξυπνη και βιώσιμη στρατηγική ανάπτυξης, με τους νόμιμους ιδιοκτήτες να έχουν τον αρχικό λόγο της νέας αναπτυξιακής εποχής της Μόρφου. Σαφώς, ένα από τα θέματα που θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν στο πλαίσιο της λύσης είναι ο βαθμός και το ύψος της χρηματοδότησης, η οποία θα δώσει και τα αρχικά κίνητρα για ανάπτυξη. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι θα πρέπει από τώρα οργανωμένοι θεσμικοί φορείς, όπως είναι ο Δήμος Μόρφου, να εργαστούν προς αυτή την κατεύθυνση δημιουργώντας προτάσεις.

Η Μόρφου μπορεί. Και μπορεί, διότι μπορούσε διαχρονικά και επειδή έχει όλα εκείνα τα συγκριτικά πλεονεκτήματα για μια βιώσιμη ανάπτυξη. Στο χέρι των Μορφιτών είναι πλέον να οραματιστούν και να καταστρατηγήσουν τη Μόρφου του Αύριο.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΑΣΟΥΡΑΣ
Πανεπιστημιακός, Επικεφαλής Κινήματος «Οικολογία, ΜΠΡΟΣΤΑ!»