Είτε ως Ρωσία είτε ως Σοβιετική Ένωση, η χώρα αυτή στάθηκε πάντα στο πλευρό της Κυπριακής Δημοκρατίας από της ιδρύσεώς της. Το γεγονός ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είχε προκύψει από έναν αντιαποικιακό - αντιιμπεριαλιστικό ένοπλο αγώνα (τον οποίο το ΑΚΕΛ αναθεμάτισε), το γεγονός ότι ακολουθούσε μιαν ανεξάρτητη, αδέσμευτη εξωτερική πολιτική, κάτι που η τότε Σοβιετική Ένωση ευνοούσε, αποτέλεσαν τα κίνητρα για ολόπλευρη στήριξη της νεαρής Δημοκρατίας από τους Σοβιετικούς. Διπλωματικά και πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά στον τομέα του εξοπλισμού.

Μετά το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή η σοβιετική υποστήριξη προς την τραυματισμένη και ακρωτηριασμένη Δημοκρατία συνεχίστηκε διπλωματικά στα Η.Ε.
Και συνεχίζεται μέχρι σήμερα και μετά την κατάρρευση της Σ.Ε. από τη Ρωσική Ομοσπονδία, που τη διαδέχτηκε.

Η διάλυση της Σ.Ε. είχε βαρύτατες επιπτώσεις τόσο για τη Ρωσική Ομοσπονδία όσο και για τον λαό της Ρωσίας. Η χώρα είχε αποδυναμωθεί σε τέτοιο βαθμό, οικονομικά, στρατιωτικά, πολιτικά και οργανωτικά, που φαινόταν να απέχει μιαν ανάσα από την πλήρη κατάρρευση.

Σήμερα η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική. Η Ρωσία έχει ανακάμψει σε όλους τους τομείς, έχει ανασυνταχθεί σε βαθμό μάλιστα που αποτελεί το «αντίπαλο δέος» για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όσα συμβαίνουν στην εποχή μας μεταξύ τους ελάχιστα διαφέρουν από το σκηνικό του ψυχρού πολέμου επί κομμουνιστικού καθεστώτος. Πράγμα που αποδεικνύει ότι τους Αμερικανούς δεν ήταν ο κομμουνισμός που τους ενοχλούσε αλλά η ύπαρξη μιας άλλης εξίσου μεγάλης δύναμης. Αυτό προσπαθούν σήμερα να αποτρέψουν.

Αλλά εις μάτην. Η Ρωσία είναι ήδη μια μεγάλη δύναμη και στρατιωτικά και οικονομικά. Παρά τις κυρώσεις που οι δυτικοί τής επιβάλλουν, και προ πάντων πολιτικά. Το μαρτυρούν τα όσα διαδραματίζονται τόσο στην Ουκρανία όσο και στη Μ. Ανατολή. Στην περιοχή μας με τις βάσεις της στη Συρία και την εμπλοκή της στον πόλεμο κατά των Τζιχαντιστών, στην Αίγυπτο με την κατασκευή της νέας Διώρυγας του Σουέζ και στο Ισραήλ με τις συνεχώς αναπτυσσόμενες σχέσεις τους οι Ρώσοι ήρθαν για να μείνουν. Οι σχέσεις της με την Τουρκία μετά την κατάρριψη από τους Τούρκους του ρωσικού μαχητικού, μετά τη ματαίωση από τη Ρωσία των τουρκικών σχεδιασμών στη Συρία είναι πλέον εχθρικές.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα εμείς τι κάνουμε;
Πώς αξιοποιούμε τα εμπλεκόμενα συμφέροντα;
Υπάρχει η πρόταση για παραχώρηση της βάσης Ανδρέας Παπανδρέου για χρήση από τους Ρώσους στον πόλεμο κατά του ISIS.

Η κυβέρνηση μας δεν το τολμά.
Υπάρχουν όμως κι άλλοι τρόποι, ολιγότερον ή καθόλου στρατιωτικοί για να φέρουμε πιο κοντά τη Ρωσία.
Έχουμε θαλάσσια οικόπεδα στην ΑΟΖ μας, που δεν έχουν ακόμα παραχωρηθεί.

Γιατί δεν παραχωρούμε στην επόμενη φάση τέτοια οικόπεδα στη Ρωσία; Τι μας εμποδίζει να το πράξουμε; Και μάλιστα απόλυτα «νομότυπα» όπως ορίζουν οι σχετικοί κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πολύ περισσότερο που στα κριτήρια για τις παραχωρήσεις τέτοιων οικοπέδων δεν λογίζονται μόνο οικονομικοί όροι αλλά και όροι εθνικού-δημοσίου συμφέροντος.
Μπορούμε αν το θέλουμε.
Το θέλουμε όμως;

ΔΩΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
Πρώην βουλευτής, πρώην Υπ. Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης και ιστορικό στέλεχος της ΕΔΕΚ.