Εκείνο που θεωρώ ως ελλιπές, είναι η απουσία σταδιακής και οργανωμένης ενημέρωσης προς τον λαό

Δεν γνωρίζω αν πίσω από τις κινήσεις της Κυβέρνησης, και ειδικότερα του Προέδρου Αναστασιάδη, υπάρχει μια σταθερή, επικοινωνιακή στρατηγική, που να αφορά το Κυπριακό. Εκείνο όμως που θα μπορούσα να δω και να κρίνω με καθαρότητα, είναι το αποτέλεσμα αυτών των κινήσεων, ή αυτής της «ακινησίας». Είναι προς τιμήν του Προέδρου η πραότητα που έχει αποκτήσει, συγκριτικά πάντα με την περίοδο της εκρηκτικότητας που τον χαρακτήριζε.

Είναι επίσης προς τιμήν του οι χαμηλοί τόνοι που κρατά, έχοντας ως αποτέλεσμα την αποφυγή εντάσεων στο εσωτερικό. Επίσης, δεν υπάρχει αμφιβολία πως έχει «ορκιστεί» να λύσει το Κυπριακό, κάτι που δήλωνε έντονα και κατά τις προεκλογικές του συγκεντρώσεις, όπου απευθυνόμενος (κυρίως) στη νεολαία ήταν ξεκάθαρος, ότι η επιθυμία του ήταν να πασκίσει για τη λύση και για ένα καλύτερο αύριο. Εκείνο που θεωρώ ως ελλιπές, είναι η απουσία σταδιακής και οργανωμένης ενημέρωσης προς τον λαό και παράλληλα η παντελής έλλειψη «διεθνούς θυμού» για διεκδίκηση, έστω, «κάτι».

Θεωρώ πως οι συμπολίτες μας άρχισαν να «χωνεύουν» πως η λύση είναι κομμένη και ραμμένη σε ξένα παντελόνια. Όμως, πώς ο Πρόεδρος αφήνει να αιωρείται στον αέρα ότι «η λύση δεν είναι λύση αλλά άτακτη οπισθοχώρηση»; Γιατί ο λαός αυτό εισπράττει από τους «οδυνηρούς συμβιβασμούς» που του τρελαίνουν τα αφτιά. Δηλαδή δεν θα πέσουμε ούτε καν με το κεφάλι ψηλά (όπως λέμε και στο ποδόσφαιρο); Έγραψα κατ’ επανάληψιν πως η ενημέρωση με στόχο την ασφάλεια του λαού έπρεπε να έχει ήδη γίνει πολλάκις μέχρι τώρα.

Όχι με λεπτομέρειες, αλλά με επιχειρήματα που να προσφέρουν στον Κύπριο το αίσθημα ασφάλειας, ώστε όταν έρθει η ώρα να διαβάσει ολόκληρο το σχέδιο λύσης να είναι αυξημένες οι πιθανότητες αποδοχής. Άλλωστε, η λύση «παίζεται» σε δυο λέξεις κλειδιά: «Ασφάλεια και Λεφτά»! Το ίδιο είχα αναφέρει και σε κατ’ ιδίαν συνάντηση που είχα με τον κ. Έιντε στον ΟΗΕ, στον οποίον ανέφερα από τον Σεπτέμβρη πως η ενημέρωση θα βοηθούσε τον Πρόεδρο (και τον κ. Ακιντζί) προς το ζητούμενο, που δεν είναι άλλο από τη λύση. Ο κ. Έιντε, συμφωνώντας, μου ανέφερε πως εναπόκειτο στους δυο εκπροσώπους να αποφασίσουν πότε και πώς.

Και το θέμα δεν είναι απλώς και μόνο αν θα πούμε «ΝΑΙ» ή «ΟΧΙ». Το θέμα είναι αν θα δοθεί καθαρή εντολή στον Πρόεδρο. Γιατί από την τάση της έρευνας που είχα διεξαγάγει με την έναρξη των συνομιλιών και παρουσιάστηκε στο «Σίγμα» και στη «Σημερινή», θεωρώ πως κάθε άλλο παρά καθαρό θα μπορούσε να είναι το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος.

Όπως διαφάνηκε από το αποτέλεσμα της έρευνας, λίγο μετά την εκλογή Ακιντζί, και αφότου είχαν ξεκινήσει οι συνομιλίες, το 36% δήλωναν πως θα ήταν έτοιμοι να αποδεχτούν ένα δημοψήφισμα τύπου Ανάν και το 43% θα το απέρριπταν, με το 21% να μην απαντούν. Αν αναλογιστούμε πως από τότε έχει υπάρξει σωρεία συναντήσεων και το Κυπριακό μπήκε στην τελική ευθεία (πριν από ένα πιθανό δημοψήφισμα), τότε μάλλον μιλάμε για ντέρμπι. Κι εδώ δεν είναι θέμα ποιος θα κερδίσει το ντέρμπι. Εδώ είναι θέμα που αφορά το μέλλον της πατρίδας μας. Γιατί αν αναλογιστούμε πως το 2004 (με ένα 76%-24%), είχαμε τις λογομαχίες και τις εντάσεις που όλοι θυμόμαστε, τι θα γίνει τώρα που όπως φαίνεται θα έχουμε τον έναν να λέει ΝΑΙ και τον άλλον να λέει ΟΧΙ (50%-50%);

Αυτός είναι ο λόγος που «φώναζα» στον Πρόεδρο εδώ και μήνες να μιλήσει στον κόσμο. Να εξηγήσει στον λαό δυο απλά πράγματα. Να καθησυχάσει τους συμπολίτες μας που έχουν ανάγκη να νιώσουν ασφάλεια. Μιαν ασφάλεια που σήμερα ο Πρόεδρος θα την εξαργύρωνε με τη συμμαχία του λαού. Εκτός φυσικά κι αν οι «σειρήνες» από Τουρκία δεν επιτρέπουν στον Πρόεδρο να πράξει κάτι τέτοιο.

Όμως, και πάλι, όφειλε να το πει. Τώρα, ακόμη και με την «πολιτική συμμαχία» ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ, τα πράγματα δεν θα είναι όπως (ίσως) τα υπολογίζει η Κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ, έστω κι αν στη θέση του Τάσσου Παπαδόπουλου θα καθίσει ο Νίκος Αναστασιάδης. Οι ψηφοφόροι, που είχαν κλείσει τον διακόπτη της κάλπης εδώ και χρόνια, θα τον ανοίξουν και θα πάνε να ψηφίσουν και έτσι τίποτα δεν μπορεί να προσδώσει με βεβαιότητα την πραγματική έκβαση τού τι θα αποφασίσει ο Κύπριος και, κυρίως, το πόσο καθαρή εντολή θα δώσει στον Πρόεδρο! Γιατί η ασφάλεια δεν είναι κάτι που θα μπορέσει ο Πρόεδρος να «προσφέρει» μέσα από ένα διάγγελμα!

Και όλα αυτά, με απλά λόγια, μεταφράζονται σε μια και μόνο «επικοινωνιακή κωλυσιεργία» του Προέδρου μας. Άφησε τον λαό μόνο για περισσότερο από το κανονικό διάστημα, και πολύ φοβάμαι πως αυτό θα διχάσει τον ήδη διχοτομημένο τόπο μας. Και αν το 2004 (μετά το δημοψήφισμα) οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί σιώπησαν, ανασυντάχθηκαν και ξεκίνησαν μετά το 2008 να μας «επιτίθενται» (σταδιακή κλιμάκωση της οικονομικής κρίσης με κορύφωση το 2013), σήμερα ο «θάνατος» θα είναι ακαριαίος, μιας και οι αντιστάσεις των συμπολιτών μας είναι στον αναπνευστήρα. Εκτός κι αν αυτή είναι η «στρατηγική»…

ΝΙΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ
Σύμβουλος Πολιτικού Μάρκετινγκ & Επικοινωνίας και μέλος του Αμερικανικού Συνδέσμου Πολιτικών Συμβούλων (AAPC). Έχει προταθεί για τα Βραβεία 2016 του Αμερικανικού Συνδέσμου Μάρκετινγκ (ΑΜΑ) για την ανάπτυξη του Μοντέλου Μέτρησης της Πολιτικής Ανταγωνιστικότητας και Απόδοσης.