Σε ένα και μισό μήνα κλείνει η Βουλή, καθώς ολοκληρώνεται η θητεία της και ξεκινούν οι διεργασίες για την εκλογική αναμέτρηση τις 22ας Μαΐου, εκεί όπου οι πολίτες θα κληθούν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα για να στείλουν στη Βουλή των αντιπρόσωπων… τους αντιπροσώπους τους! Μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια έχουν γίνει πολλά, θετικά αλλά και αρνητικά, από πολλούς.

Εκείνο όμως που μένει χαραγμένο στο μυαλό μας είναι η εκμετάλλευση της ασυλίας των βουλευτών - των ανθρώπων που είναι ταγμένοι να υπηρετούν τον νόμο. Τα παραδείγματα, πολλά. Βουλευτής δεν πήγαινε να πληρώσει τα πρόστιμά του, επειδή… δεν είχε χρόνο! Ένας άλλος μας είπε ότι όπου τα βρίσκει τα αμπελοπούλια… τα τρώει! Κάποιος άλλος βουλευτής προσπάθησε να φωτογραφίσει… άσεμνα άλλη γυναίκα βουλευτή.

Αποκορύφωμα ο κ. Θεμιστοκλέους, που μετέτρεψε τον αυτοκινητόδρομο σε προσωπικό αεροδιάδρομο, απειλώντας τους αστυνομικούς ότι… θα πιάσει τον αρχηγό τους να τους «κανονίσει». Όλα αυτά και πολλά αλλά έχουν αποτέλεσμα τον ευτελισμό του θεσμού και την αύξηση της αποχής, ιδιαίτερα από τους νέους.

Στην κοινοβουλευτική μας ιστορία, μόνο τέσσερεις φορές υποβλήθηκε αίτημα για άρση ασυλίας βουλευτή, όχι όμως επειδή ήταν πάντα άψογοι με τη νομιμότητα και ήταν αχρείαστη η δίωξή τους, αλλά περισσότερο λόγω περιπλοκότητας της διαδικασίας που προβλέπει το Σύνταγμα του ΄60. Η ωριμότητα της Δημοκρατίας επέβαλλε τροποποίηση του Συντάγματος, για να ανταποκρίνεται στον κοινωνικό και πολιτικό πολιτισμό μας, αλλά δεν τροποποιήθηκε. Αν και, για να είμαστε δίκαιοι, μόνο ο Γιώργος Περδίκης ενέγραψε το θέμα στην Επιτροπή Θεσμών και Αξιών και πήρε σειρά για να συζητηθεί, αλλά μάλλον έχασε τη σειρά του διότι εγγράφηκε το 2012 κι εκεί έμεινε γραμμένο… Διότι αυτοί που έπρεπε να το τροποποιήσουν είναι οι βουλευτές, που μετέτρεψαν την ασυλία σε ασυδοσία, κρυμμένοι πίσω από τον νόμο.

Τώρα, με την υπόθεση του Ανδρέα Θεμιστοκλέους το ποτήρι ξεχείλισε. Το Σύνταγμα προβλέπει ότι «οι βουλευταί δεν υπόκεινται εις ποινικήν δίωξιν και δεν ευθύνονται αστικώς ένεκεν οιασδήποτε εκφρασθείσης γνώμης ή ψήφου δοθείσης υπ' αυτών εν τη Βουλή των Αντιπροσώπων».

Το γεγονός είναι ότι το νόημα της βουλευτικής ασυλίας αφορά την έκφραση γνώμης και την ψήφο εντός του Κοινοβουλίου, να μπορούν δηλαδή οι βουλευτές να ψηφίζουν και να μιλούν χωρίς τον φόβο του λιβέλου, για να επιτελούν το δύσκολο έργο του νομοθέτη σωστά. Αυτό έπρεπε να σέβονται οι βουλευτές και να μην επικαλούνται την ασυλία εν είδει ασυδοσίας για οτιδήποτε θέλουν. Πρέπει οι αρχηγοί των κομμάτων και ο Πρόεδρος της Βουλής να κάνουν τις απαραίτητες θεσμικές αλλαγές και διευκρινίσεις, ώστε η ασυλία να περιορίζεται στο νόημα για το οποίο υφίσταται.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΟΓΙΑΤΖΗΣ
Μαθηματικός και
Μέλος της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων ΔΗΚΟ