Πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στα ουσιώδη και να προσφέρουμε όπου χρειάζεται την αγάπη και τη φροντίδα

Γονείς που εργάζονται. Γονείς που τρέχουν. Γονείς που μοχθούν και αγωνιούν. Γονείς πουν προσφέρουν. Αλλά... παιδιά που είναι μόνα, θλιμμένα και χωρίς αγάπη. Μα πώς, θα έλεγε κανείς, διερωτώμενος προς τα πού οδεύει ο θεσμός της οικογένειας στην Κύπρο του 1016.

Όλοι μιλάμε για το καλύτερο που θέλουμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας και οι γηραιότεροι στα εγγόνια μας. Φροντίζουμε, κατά συνέπεια, να εξασφαλίζουμε στα αγγελούδια μας -παρά την καθ' ομολογίαν υπαρκτή οικονομική δυσπραγία- όλα εκείνα που ενδεχομένως εμείς δεν έχουμε και θα θέλαμε εκείνα να αποκτήσουν.

Υλισμός, λοιπόν, άκρατος υλισμός μέσα στον οποίο έχουμε μάθει και εμείς χρόνια τώρα να ζούμε, πράγμα το οποίο εμφυσήσαμε -με λύπη το λέω- και στα παιδιά μας. Τα υλικά αγαθά που αφειδώς προσφέρονται ειδικά τις εορταστικές περιόδους δεν οδηγούν, όπως έχει αποδειχθεί, στην τέρψη των ψυχών και την ανθρώπινη, ψυχική επαφή, που όλοι έχουμε ανάγκη.

Πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στα ουσιώδη και να προσφέρουμε όπου χρειάζεται την αγάπη και τη φροντίδα.
Καμιά ζεστή, γονική αγκαλιά δεν αντικαθίσταται από ένα πανάκριβο δώρο ή την κατ’ άλλους ατέρμονη αναζήτηση χρήματος. Δίνοντας τον απαραίτητο χρόνο στους ανθρώπους, στις οικογένειες και στις αναπτυσσόμενες διαπροσωπικές σχέσεις, μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον.

Αγαπήστε τα παιδιά, για να τροφοδοτήσουμε με θετικό πρόσημο το μέλλον της κοινωνικής-οικογενειακής συνοχής.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΡΑΚΟΣ
BSC Business Administration-MBA