Παρακολουθώ τον δημοσιογράφο Παύλο Μυλωνά, καθώς επίσης και πολλούς συναδέλφους και «συναδέλφους» του σε όλα τα ραδιοτηλεοπτικά προγράμματα. Προσωπική μου άποψη και κρίση είναι ότι ο Π. Μυλωνάς διακρίνεται για το πάθος και την αγάπη του για τη δουλειά που κάνει και το λειτούργημα που επιτελεί, δεν μασά τα λόγια του, ούτε κολοκυνθίζει και προβάλλει με παρρησία τις θέσεις και τις απόψεις του με επιχειρήματα και τεκμηρίωση. Πιστεύω επίσης ότι η αφετηρία αλλά και η κινητήρια δύναμη της έντονης παρουσίας του Π. Μυλωνά στα δημοσιογραφικά δρώμενα του τόπου αρχίζουν και τελειώνουν από την αγάπη του προς την Πατρίδα του και την αγωνία του για το μέλλον της.

Μέσα λοιπόν σ’ αυτό το πλαίσιο, ο Π. Μυλωνάς χρησιμοποίησε τον, όχι και τόσο πετυχημένο, όρο «κοπρίτης» γι’ αυτούς που πάνε στα κατεχόμενα όχι για να προσκυνήσουν τους σκλαβωμένους τόπους και τις συλημένες εκκλησίες τους -όπως εμφαντικά διευκρίνισε ο δημοσιογράφος- αλλά για να φάνε φτηνό φαγητό, να διαμείνουν σε φτηνά ξενοδοχεία, να αλλάξουν φθηνότερα τα ελαστικά του αυτοκινήτου τους, ακόμα και να επισκεφθούν φτηνούς γιατρούς! Επίσης, δεν είναι λίγοι οι συμπολίτες μας που μεταβαίνουν στα κατεχόμενα για να παίξουν στα καζίνα, με τα οποία η υπό κατοχήν περιοχή είναι διάσπαρτη.
Δεν νομίζω να υπάρχει νουνεχής, λογικός και ισορροπημένος Ελληνοκύπριος πολίτης που να μην καταδικάζει ή τουλάχιστον να μην αποδοκιμάζει αυτές τις νοοτροπίες και αυτές τις πρακτικές.

Εγείρεται λοιπόν το ερώτημα: προς τι όλος αυτός ο θόρυβος και όλες αυτές οι αντιδράσεις προς την Αρχή Ραδιοτηλεόρασης και στα ΜΜΕ, για το πρόβλημα που δημιουργήθηκε στην εκπομπή της 7/1/2016; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό ευρίσκεται -κατά την άποψή μου- στο γενικότερο κλίμα πνευματικής τρομοκρατίας που επιχειρούν συγκεκριμένα άτομα και κύκλοι, με συγκεκριμένες νοοτροπίες και στόχους, να επιβάλουν σε όποιον δεν είναι υπηρέτης, πάτρωνας ή προαγωγός των νοοτροπιών και των στόχων που θέλουν να εξυπηρετήσουν. Επιχειρούν οι συγκεκριμένοι κύκλοι, με αυτήν τη φασιστική και αναχρονιστική νοοτροπία, να αποδομήσουν οποιονδήποτε θεωρούν αντίθετο με τις θέσεις, τις απόψεις, τις νοοτροπίες και τους σχεδιασμούς τους. Και ο νοών νοείτο! Δεν θα πω στο παρόν σημείωμά μου περισσότερα γι' αυτήν τη συγκεκριμένη νοοτροπία και τακτική, ούτε για τους φορείς τους.

Θα ασχοληθώ όμως με κάτι άλλο εξίσου σημαντικό. Όλοι αυτοί οι μεμονωμένοι πολίτες, οι οποίοι υποδαυλίζονται από τους γνωστούς κύκλους και κυκλώματα γιατί δεν αντιδρούν, γιατί δεν σπάνε τα τηλέφωνα της Αρχής Ραδιοτηλεόρασης, όταν μερικοί «συνάδελφοι» του Π. Μυλωνά εμφανίζονται στα τηλεοπτικά προγράμματα και προκαλούν τη νοημοσύνη, το αισθητήριο, τον πολιτισμό, τα πολιτικά επίπεδα, τα ήθη και έθιμα του τόπου μας και την πνευματικότητα του λαού μας;

Γιατί δεν αντιδρούν όταν αντιπαθητικές, φαιδρές, αντιτηλεοπτικές και γελοίες και εμετικές «δημοσιογραφικές» φυσιογνωμίες πρωταγωνιστούν σε κάποια τηλεοπτικά προγράμματα και «διεγείρουν» τα στημένα «ακροατήριά» τους, για να πείσουν ότι τάχατες έχουν πέραση και ακροαματικότητα; Γιατί δεν εξεγείρονται όταν τα τηλεοπτικά αστέρια που εφευρίσκουν τα κανάλια της κυπριακής τηλεόρασης αποτελούν τη χειρότερη και την ευτελέστερη εκπροσώπηση της κυπριακής κοινωνίας; Αυτοί όλοι οι ευαισθητοποιημένοι συμπολίτες μας γιατί δεν αντιδρούν ενάντια σε τηλεοπτικά φτηνά και ευτελή υποπροϊόντα, τα οποία σερβίρονται καθημερινά σε κάποια κανάλια και δημιουργούν τάσεις, συμπεριφορές και νοοτροπίες του χειρίστου είδους;

Προσωπικά με τρομάζει η σκέψη και η διαπίστωση ότι σ’ αυτό τον τόπο έχει χαθεί οριστικά το μέτρο και η ισορροπία. Έχουν επίσης σιγήσει οι φωνές της ευθύνης, της σύνεσης και της ωριμότητας, και έχουν επικρατήσει οι φωνασκίες της ανευθυνότητας, του λαϊκισμού και της ευτέλειας. Έχουμε δηλαδή καταντήσει ένας λαός για κλάματα. Όσοι από τους αναγνώστες του κειμένου αυτού διατηρούν ακόμα τις αντιρρήσεις τους, ας ανοίξουν απόψε, ή αύριο ή μεθαύριο τους τηλεοπτικούς δέκτες των καναλιών της κυπριακής τηλεόρασης και ας βγάλουν τα συμπεράσματά τους.

Η πρόκλησή μου αυτή απευθύνεται κυρίως και πρωτίστως στον Πρόεδρο και τα Μέλη της Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου που, κατά την άποψή μου, θα έπρεπε αυτεπάγγελτα και προληπτικά να παρεμβαίνουν, για να διασώζουν το κύρος και τα επίπεδα των κυπριακών ΜΜΕ, μαζί με την αξιοπρέπεια και τη νοημοσύνη των Κυπρίων τηλεθεατών!

Υ.Γ. Σε όσους διασταυρώνουν το συρματόπλεγμα της κατοχής για να ψωνίσουν φθηνότερα από τους παράνομους κατόχους και χρήστες των κλεμμένων περιουσιών μας, για να παίζουν στη ρουλέτα τις κλεμμένες οικονομίες του λαού μας και να διανυκτερεύουν στα κατακτηθέντα ξενοδοχεία που έκτισαν με μόχθο και ιδρώτα οι πρόγονοί μας, αφιερώνω τον πίνακα του Κερυνειώτη Ανδρέα Κελέσιη και τους εμπνευσμένους στίχους του ποιητή μας Κώστα Μόντη.

«Να που χρειάστηκε τώρα η Μούντζα
της απαλάμης σου.
Να που ξηγήθηκε τώρα η ανεξήγητη Μούντζα
της υψωμένης απαλάμης σου!»

Ο ζωγράφος δείχνει τους Ελληνοκύπριους συμπατριώτες μας πεσμένους και ταπεινωμένους στο έδαφος, δίπλα τους και πάνω από την Ελληνική Σημαία η φουκού με τις σούβλες να γυρίζουν, και στο βάθος ο Πενταδάκτυλος να τους φασκελώνει.

Αυτός ο πίνακας του συμπατριώτη μας αφιερώνεται σε όσους ο Παύλος Μυλωνάς αποκάλεσε «κοπρίτες». Αφιερώνεται επίσης στην Αρχή Ραδιοτηλεόρασης για να τη βοηθήσει στο έργο της.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΟΡΦΙΤΗΣ
Ελληνοκύπριος Πολίτης