Είναι απορίας άξιον γιατί τα δύο κόμματα της διζωνικής ΔΗΣΥ - ΑΚΕΛ εξακολουθούν να επιμένουν πεισματικά για μια λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, που να είναι σε θέση να διασφαλίσει την ύπαρξη του κυπριακού Ελληνισμού στα εδάφη όπου για 5.000 χρόνια υπάρχει και δημιουργεί.
Σαράντα ένα χρόνια συνομιλιών, τα είκοσι οκτώ με βάση τη διζωνική, με Προέδρους προερχόμενους από την Κληριδική σχολή, όχι μόνο δεν έφεραν τέτοια λύση αλλά μας έσπρωξαν σχεδόν ολοκληρωτικά σε καθαρά τουρκική λύση με αλλεπάλληλες υποχωρήσεις και παραχωρήσεις. Στα είκοσι οκτώ αυτά χρόνια η κατοχή διαγράφηκε, τα εγκλήματα της Τουρκίας λησμονήθηκαν, ουδείς πλέον κατηγορεί την Τουρκία, απεναντίας την επαινούν για την εποικοδομητική της στάση στις συνομιλίες.
Στα είκοσι οκτώ αυτά χρόνια το ψευδοκράτος, που καταδικάστηκε με ψηφίσματα του Σ.Α. του ΟΗΕ, έχει γίνει σχεδόν κράτος, ο «Πρόεδρός» του έχει γίνει σχεδόν Πρόεδρος, ομότιμος και ισότιμος του δικού μας Προέδρου (έτσι τουλάχιστον τον παρουσιάζουν τα διεθνή ΜΜΕ της Δύσης).
Ο Πρόεδρος και ο σχεδόν «Πρόεδρος» ανταλλάζουν επισκέψεις ο ένας στη «χώρα» του άλλου σαν να μην έχει συμβεί τίποτε. Ούτε εμείς πλέον αναφέρουμε την κατοχή. Οι ξένοι επίσημοι που έρχονται στο νησί κανονικά και χωρίς επίσημες διαμαρτυρίες επισκέπτονται στο «Προεδρικό» και τον συμπρόεδρο στο πλαίσιο της ισότητας που δεχτήκαμε.
Μας έχουν βάλει στις ράγες και το τρένο ξεκινά πλέον για τον τελικό προορισμό της πρώτης φάσης. Συνομοσπονδία δύο ισότιμων συνιστώντων κρατών με πλήρη ισότητα, με τους εποίκους να αποτελούν την πλειοψηφία στα κατεχόμενα, με την Τουρκία να ελέγχει πλήρως πολιτικά και οικονομικά την κατεχόμενη περιοχή, αλλά και την Κύπρο και την ΑΟΖ και το FIR της μέσα από τη λύση που έρχεται.
Ούτε τα γεγονότα (νερό από τα κατεχόμενα, εποικισμός, Barbaros, ISIS κ.ά.) ούτε οι επανειλημμένες δηλώσεις του Ερντογάν, του Νταβούτογλου, κυρίως όμως του Κυπρίου Ακιντζί, ούτε η γενικότερη πολιτική της Τουρκίας στη Μ. Ανατολή και την Αν. Μεσόγειο μάς συνεφέρνουν πλέον. Η ηγεσία μας πεισματικά και ανευθύνως προχωρεί ακάθεκτη στο βάραθρο.
Τώρα τελευταία μάλιστα συμβαίνει και το άκρον άωτον της πολιτικής παραδοξότητας. Ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού απαντά αποδεχόμενος, πρόθυμα, μη σταλείσα ακόμα πρόσκληση του Τούρκου ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου να επισκεφθεί την Τουρκία, για να έχουν οι δύο τους συνομιλίες. Για ποιο πράγμα; Τι θα πουν οι δύο τους; Που δεν μπορεί η Τουρκία να το πει στις συνομιλίες; Τι θα δώσει η Τουρκία αλλά και τι θα ζητήσει να πάρει από κάποιον πολιτικό που δεν είναι στη διακυβέρνηση; Θα μου πείτε, τι ήθελε η Κοντολίζα Ράις όταν τηλεφωνούσε στον Χριστόφια που και αυτός δεν ήταν στην διακυβέρνηση, όταν οι Αμερικανοί τον καλούσαν να επισκεφθεί τις ΗΠΑ και του έγιναν στενός κορσές;
Η ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά αυτή τη φορά δεν υπάρχουν μεσάζοντες. Οι Τούρκοι αποφάσισαν να κάνουν οι ίδιοι τη δουλειά τους. Και επειδή αυτοί που ηγούνται του ΑΚΕΛ δεν ήταν ούτε είναι σήμερα σοφοί, και επειδή το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού θα ξανακάνουν το ίδιο λάθος, το ίδιο αμάρτημα. Θα μεταβούν στα Σούσα. Η περίπτωση του ΑΚΕΛ χρήζει, πιστεύω, μεγάλης προσοχής. Η ηγεσία του κόμματος αυτού άρχισε προ πολλού να γίνεται επικίνδυνη για τον τόπο. Προσωπικά θα τους καταλογίσω την πιο ελαφρά εκδοχή για τη στάση τους στο Κυπριακό.
Αυτή η ηγεσία πάσχει από το σύνδρομο της αυτοδικαίωσης. Έχει τυφλωθεί από αυτό το κόμπλεξ και δεν βλέπει το βάραθρο στο οποίο οδηγείται ο τόπος μας. Θέλουν πάση θυσία να δικαιωθεί η γραμμή τους, μια γραμμή που αρχικά θα μπορούσε να τη δικαιολογήσει κανείς με το «ελαφρυντικό» της άγνοιας του τι εστί Τουρκία και γιατί έκανε την εισβολή στην Κύπρο και συνεχίζει την κατοχή. Τώρα όμως; Δεν υπάρχουν πια ελαφρυντικά και δικαιολογητικά. Όλος ο κόσμος ξέρει τι είναι η Τουρκία.
Για την ηγεσία του ΑΚΕΛ υπέρτατη αξία είναι το κόμμα. «Το κόμμα και τα μάτια σας». Αποτυχία της πολιτικής του για το ύψιστο θέμα μας, τη σωτηρία της Κύπρου, θα ήταν καταστροφική για το κόμμα.
Γι’ αυτό κολλήθηκε κι επιμένει πεισματικά στην αυτοδικαίωση. Το κόμμα να 'ναι καλά και γαία πυρί μιχθήτω.
ΔΩΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
Πρώην Βουλευτής, πρώην Υπ. Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξης και ιστορικό στέλεχος της ΕΔΕΚ
