Τι κι αν έχουν περάσει τέσσερεις δεκαετίες από τότε; Οι πληγές στο σώμα μπορεί να έχουν επουλωθεί, αλλά οι πληγές στις ψυχές παραμένουν ορθάνοικτες για τις γυναίκες του 1974, που κάποιες ήταν κορίτσια ακόμα, 12 ετών. Γυναίκες και κορίτσια που βίωσαν με τον πιο βάναυσο και εξευτελιστικό τρόπο τα εγκλήματα πολέμου. Γυναίκες θύματα βιασμού, τις οποίες η Πολιτεία ποτέ δεν τόλμησε να κοιτάξει στα μάτια.
Οι γυναίκες αυτές, οι «ατιμασμένες» για κάποιους, τραβούν από το 1974 μέχρι σήμερα τον δικό τους Γολγοθά. Νιώθουν μια ζωή ντροπιασμένες για μια ντροπή που δεν τους ανήκει. Ντροπή που ανήκει εξ ολοκλήρου στον δράστη, που απορρέει από τη δημιουργία της πατριαρχικής κοινωνίας και της εθνικής φαντασίωσης που τίθεται σε λειτουργία, χρησιμοποιώντας μια από τις πιο αποκρουστικές τακτικές πολέμου. Όσο πιο κατάφωρα πατριαρχικές είναι οι εθνικές αφηγήσεις, τόσο πιο χρήσιμο είναι το όπλο του βιασμού για τους επιτιθέμενους και τόσο πιο εξοντωτικό για τους στόχους του.
Το ΑΚΕΛ και η ΠΟΓΟ αποφάσισαν να ανοίξουν το θέμα, σε συνεννόηση με τα θύματα και με απόλυτη διακριτικότητα. Η Πολιτεία είχε και έχει χρέος να επουλώσει, όσο είναι δυνατόν, αυτές τις πληγές, να στηρίξει με κάθε τρόπο αυτές τις γυναίκες, οι οποίες βίωσαν και βιώνουν τις συνέπειες του εν λόγω εφιάλτη μόνες τους, αφού εισέπραξαν και την απαξίωση της κοινωνίας και πολλές από αυτές, ακόμα και της ίδιας της οικογένειάς τους.
«Ήμουν η ντροπή της οικογένειας μετά τον βιασμό. Κι έτσι μας έχουνε κάνει κι έτσι έχουμε παραμείνει - ντροπή της οικογένειας». «Ένιωθα φόβο, μεγάλο φόβο, όπως και τώρα ακόμη... φοβάμαι». «Το ότι έφυγα από την Κύπρο μού έκανε καλό. Δεν έβλεπα αυτούς που με είχαν ως στίγμα της οικογένειας». Τα πιο πάνω είναι μαρτυρίες από γυναίκες που βιάστηκαν το 1974.
Κοινωνία και οικογένεια τις αντιμετώπισε ως μίασμα, αναγκάζοντας ακόμα κάποιες να ξενιτευτούν για να γλιτώσουν από την ντροπή. Την ντροπή που η δική μας κοινωνία τούς φόρτωσε στην πλάτη, ωσάν και ο (σωματικός και ψυχικός) πόνος και ο εξευτελισμός που ήδη υπέστησαν δεν τους έφτανε.
Η ντροπή, λοιπόν, είναι μάλλον δική μας. Ντροπή της κοινωνίας της δικής μας, που προτίμησε να το προσπεράσει γιατί ήταν -και δυστυχώς ακόμα είναι- ένα θέμα ταμπού. Ντροπή δική μας, που ακούμε μέχρι και σήμερα τον χαρακτηρισμό «ατιμασμένες», για ανθρώπους που βίωσαν στο πετσί τους τις κτηνωδίες του πολέμου, για τις γυναίκες που ο τρόμος είναι ακόμα ζωγραφισμένος στο πρόσωπο και την ψυχή τους, και που συνεχίζουν να ζουν τον δικό τους καθημερινό εφιάλτη από τότε! Η ατιμία είναι όλη δική μας!
Φυσικά, μια κοινωνία χειραφετείται μόνο όταν τολμά να αναθεωρήσει τη μνήμη της και να ξαναδεί με θάρρος το παρελθόν, επομένως και το μέλλον της. Να θέσει σε κρίση τα δικά της άκριτα, να ομολογήσει τα δικά της ανομολόγητα, να πει τα δικά της ανείπωτα. Θα πρέπει να βρούμε το θάρρος να μιλήσουμε και για τους βιασμούς που διεπράχθησαν από Ελληνοκύπριους σε βάρος Τουρκοκύπριων γυναικών και κοριτσιών. Ασφαλώς δεν εξισώνεται η τουρκική εισβολή και κατοχή με τις όποιες διακοινοτικές συγκρούσεις. Όμως ο πόνος και το μαρτύριο που βιώνει μια γυναίκα που πέφτει θύμα βιασμού, δεν αλλάζει αναλόγως της περίστασης.
Έχουμε ευθύνη απέναντι στο μέλλον της πατρίδας μας, της κοινωνίας μας, των συνανθρώπων μας, να αναμετρηθούμε με αυτές τις μαύρες σελίδες της κυπριακής Ιστορίας και να τις κλείσουμε, με τον σεβασμό που τους αρμόζει.
ΑΘΗΝΑ ΖΑΟΥΡΑ
Μέλος Γενικού Συμβουλίου ΠΟΓΟ, Μέλος Επαρχιακού Συμβουλίου ΕΔΟΝ Αμμοχώστου
