Με μια πρόσφατη ανακοίνωση κόμμα απαγορεύει (δεν είπε το γιατί, αλλά υπονοείται μια «ανώτερη ηθική»;) αυτοπροβολή και προσωπικές εκστρατείες. Το ερώτημα είναι, με αυτό τον τρόπο και σε αυτόν τον τέλειο κόσμο που ζούμε (;) δίνονται ευκαιρίες για κάποιον να αναδειχθεί χωρίς αυτά; Δηλαδή, μπορεί κάποιος να πετύχει κάτι τέτοιο μέσα από το φυσικά δίκαιο σύστημα όπου απουσιάζουν οι αμαρτωλές αυτοπροβολές; Και οι «φύλακες» αυτού του συστήματος (με διαφορετικά ονόματα κάθε φορά, π.χ. συνδικάτα, προϊστάμενοι που εμποδίζουν ανάδειξη νέων ιδεών, κλείνοντας τα αφτιά σε επισημάνσεις που μπορεί να ευκολύνουν τον τρόπο λειτουργίας του Δημοσίου), έχουν απαραίτητα λόγο όχι μόνο ύπαρξης αλλά και προτεραιότητας σε αυτό;

Πέρα από αυτό είναι και ο σκοπός. (Δεν ισχύει εδώ το ρητό «αγιάζει τα μέσα», γιατί τα μέσα είναι πολιτισμένα). Ο σκοπός είναι η ανάδειξη βουλευτών, η σύζευξη προθέσεων πολιτών-εκπροσώπου. Στην περίπτωση του κρατικού λειτουργού, σκοπός είναι η σύζευξη προτεραιοτήτων διεκπεραιωτή εργασίας-επόπτη για καλύτερη εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος. Πού χρειάζονται οι «φύλακες» (πάσης «πράξεως αυτοπροβολής»;) που ευαγγελίζονται οι «ηθικές» αυτές;

Πολλά πράγματα δεν έχουν εκτενώς συζητηθεί και αναλώνεται ενέργεια σε προεκτάσεις ζητημάτων, που απλώς είναι με τη σειρά τους απόρροια άλλων βασικότερων που παραμένουν άλυτα. Σήμερα στο Δημόσιο υπάρχει, μπορώ να πω, μια μορφή δαιμονοποίησης της προσπάθειας είτε αποστολής ανατροφοδότησης προς τα πάνω είτε πρωτοβουλιών με αποκεντρωτικό χαρακτήρα, τουλάχιστον στη σύλληψη.

Όσο αυτά θα εξακολουθούν να γίνονται αντιληπτά μέσα από τον φακό της δαιμονοποίησης των προθέσεων αυτού που αναλαμβάνει την πρωτοβουλία, όσο το γενικότερο σύστημα θα βρίθει από εστίες που θα εμποδίζουν την υγιή πορεία προς τη βελτιστοποίηση, που αυτή καθίσταται αναγκαία γιατί κάθε τι έχει οργανική φύση, όπως αποδεικνύουν οι θεωρίες περί ανοικτών συστημάτων, που κατατάσσονται στις μοντέρνες θεωρήσεις οργανωσιακής δομής.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός