Με τη φράση «Συγχαρητήρια, και πρωθυπουργός…!» υποδέχθηκε τον γιο του, όταν τον επισκέφθηκε στο σπίτι του, ο Κων. Μητσοτάκης. Μόνο σαν θετική εξέλιξη μπορεί να θεωρηθεί η εκλογή Κυριάκου Μητσοτάκη στην αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας. Διότι πρόκειται για έναν νέο πολιτικό, μετριοπαθή, σοβαρό, με επικοινωνιακά προσόντα που ασφαλώς αναγνωρίζονται από φίλους αλλά και από αντιπάλους. Υιός του παλαίμαχου ευπατρίδη Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και της Μαρίκας, αδελφός της Ντόρας Μπακογιάννη που διετέλεσε ΥΠΕΞ, δεν ήταν από τα φαβορί στην προεκλογική κούρσα. Τα πρώτα του λόγια ήταν: «Θα προχωρήσουμε ενωμένοι για την ανανέωση της Ν. Δ.».

Παρά τις περί του αντιθέτου απόψεις, προσωπικά εκτιμώ τον πατέρα του. Διότι υπήρξε πάντα άνθρωπος του μέτρου και του συμβιβασμού. Ας θυμηθούμε τη συνεργασία του, το 1989, σε οικουμενική κυβέρνηση με το αντίπαλον δέος, την Αριστερά, δηλ. το ΚΚΕ, ηγέτης του οποίου ήταν ο μ. Χαρίλαος Φλωράκης. Πάντα ήταν άνθρωπος του συμβιβασμού, είχε την ειλικρίνεια και το θάρρος να λέγει πικρές αλήθειες -κυρίως όσο αφορά την ελληνική Οικονομία-, τολμούσε να εκφραστεί υπέρ του περιορισμού του αδηφάγου-δαιδαλώδους και αναποτελεσματικού Δημόσιου Τομέα - μη αποκλείοντας και απολύσεις…

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, πατέρας του Κυριάκου, είναι ένας παρεξηγημένος πολιτικός. Κατηγορήθηκε ως αποστάτης, στα γεγονότα του 1965, τότε που κατέρρευσε η κυβέρνηση του λεγόμενου Γέρου της δημοκρατίας, Γ. Παπανδρέου, όταν υπήρξε η γνωστή διαφωνία με τα Ανάκτορα στο θέμα του Υπουργού Άμυνας. Επίσης, δεν χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης από τους συμπατριώτες μας Ελληνοκύπριους, διότι κατηγορήθηκε ότι αποκάλεσε την Κύπρο πόρνη της Μεσογείου, κάτι που ο ίδιος διέψευσε, υποστηρίζοντας ότι αυτό γράφτηκε στην εφημερίδα «Ελευθερία», του φίλου του, Πάνου Κόκκα.

Εν πάση περιπτώσει, ας ευχηθούμε όπως ο νέος ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη Μητέρα πατρίδα θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και θα κάνει γόνιμη και εποικοδομητική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και Πάνου Καμμένου, που ανέλαβε να «βγάλει τα κάστανα απ’ την φωτιά», μέσα από αντιφατικές πολιτικές του τύπου: Σκίζω τα μνημόνια αλλά… τα εφαρμόζω σε σκληρότερη μορφή…