Το οργανωμένο διεθνές έγκλημα του αραβικού χαλιφάτου, που διεκδικεί τις δολοφονικές επιθέσεις εναντίον ανύποπτων ανθρώπων, απειλεί την κοινωνική ειρήνη και τη νομιμότητα σε κοινωνίες εκατομμυρίων πολιτών. Το αίμα κοκκινίζει ήδη μεγάλες πόλεις του κόσμου και ο φόβος συνέχει ισχυρές πολιτείες, που τα γεγονότα αποδεικνύουν αδύναμες να αντιμετωπίσουν και να εξουδετερώσουν τον διεθνή κίνδυνο, που απλώνεται σαν δαμόκλεια σπάθη πάνω από τα κεφάλια και μαυρίζει τους ορίζοντες σαν επερχόμενος εφιάλτης, που σκόρπισε άγριο τον μαζικό θάνατο δυο φορές τον προηγούμενο αιώνα, μετατρέποντας μεγάλα τμήματα της υδρογείου σε απέραντα νεκροταφεία αθώων. Και μεγάλες δυνάμεις συνασπίζονται και αντιδρούν με αεροπορικούς βομβαρδισμούς των εστιών εξορμήσεως των διεθνών δολοφόνων, θεωρώντας ότι θα εξαλείψουν τους δράστες της σύγχρονης κακουργίας, που σκοτώνει οργανωμένα και ανελέητα την ειρηνική ζωή στον πλανήτη.

Και το ερώτημα εγείρεται και πάλιν προκλητικό: Μήπως η αντίσταση στον τζιχαντισμό αρχίζει από τα πρόσφατα και όχι από τη διερεύνηση των αιτιών και άρα προβλέπεται μεν εντυπωσιακός, όχι όμως αποτελεσματικός; Διότι, όπως εμφανίζονται οι συνθήκες και αν ο εχθρός πληγεί σκληρά στη Συρία και γενικά στη μείζονα Μέση Ανατολή, ο τζιχαντισμός θα αναπηδήσει από άλλες εστίες των αραβικών χωρών, εφ’ όσον το μίσος έχει διεισδύσει στην ευρύτερη έκταση των ηπειρωτικών διαστάσεων της Ασίας και της Αφρικής.

Ήδη η παρουσία του σφραγίζει τη Λιβύη, την Υεμένη, τη Νιγηρία, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, την Ινδονησία, την Αλγερία, την Τυνησία, το Μάλι, και άλλες χώρες, που μετατράπηκαν σε αραβικές «αποικίες» του ισλαμικού χαλιφάτου και διέπονται από το πάθος εξόντωσης των «απίστων» και ιδιαίτερα των καθολικών χριστιανών. Κι αυτή η αλήθεια ούτε διερευνάται, ούτε αναζητείται η αιτιοκρατία που γεννά τον διεθνή φόβο.

Όπως δεν αντικρίζεται σ’ όλο το βάθος του το προσφυγικό και το μεταναστευτικό πρόβλημα. Πρόβλημα που είναι δυνατό να υποστηριχτεί λογικά ότι δεν συνιστά φαινόμενο μαζικών μετακινήσεων πληθυσμών που αποπειρώνται να διαφύγουν μόνο από τον θάνατο, αλλ’ ότι πρόκειται περί οργανωμένης μετακίνησης εκατομμυρίων μουσουλμάνων, με απώτερο σκοπό την άλωση δυτικών πολιτειών και με την παρέλευση του χρόνου τις δημογραφικές αναδιαμορφώσεις σε χώρες της Ευρώπης και στις ΗΠΑ, που είναι ηνίοχοι της μοίρας μεγάλου μέρους της ανθρωπότητας.

Σημειώνεται ότι είναι πια αποδεδειγμένη η επιδίωξη εσωτερικών θεσμικών ανατροπών. Στα σχολεία του Ντύσελντροφ καταργήθηκε η γιορτή του Αγίου Μαρτίνου κατ’ απαίτηση της μουσουλμανικής κοινότητας. Στο Μόναχο ζήτησαν κατάργηση του «Octomber fest», επειδή τότε οι γυναίκες πίνουν μπίρα που απαγορεύεται από τη «Σαρία». Στο Montgomery Country των ΗΠΑ απαίτησαν και κατάφεραν κατάργηση του χριστουγεννιάτικου δέντρου. Στη Γαλλία απαίτησαν να μη μετέχουν μουσουλμάνοι στα κρεοπωλεία των υπεραγορών που πωλούνται χοιρινά κρέατα και στις κάβες πώλησης οινοπνευματωδών, ειδών απαγορευμένων από τους «ιερούς νόμους».

Αυτά είναι διαπιστώσεις που στοιχειοθετούν την παρατήρηση περί οργανωμένου προγράμματος δράσης των μεταναστών και προσφύγων μουσουλμάνων. (Γιάννης Σπανός, www.giannisspanos.com, Μυστικές συμφωνίες Σάικς-Πικώ 1916 και εντεύθεν). Αλλά το εγειρόμενο θέμα δεν εξαντλείται. Στο βάθος του εξιχνιάζονται πλήθος αιτιών που γεννούν το απύθμενο μίσος των τζιχαντιστών που εμπνέονται από το προαιώνιο μένος της «διά πυρός και σιδήρου» εξάπλωσης του Ισλαμισμού. Και οι αιτίες είναι παμπάλαιες και πολυπλόκαμες. Μέσα από το χάος του χρόνου τροφοδοτούν αντιδράσεις συσσωρευμένου πάθους.

Στο γενετικό D.N.A. των μουσουλμάνων Αράβων ενυπάρχουν τα χρόνια τραύματα από τα βίαια αποικιοκρατικά καθεστώτα που απλώνονταν στην Ασία και στην Αφρική, με την κρατική τρομοκρατία του ανηλεούς κατακτητή, την απάνθρωπη καταπίεση και την άγρια εκμετάλλευση. Άγγλοι, Γάλλοι, Ολλανδοί, Ιταλοί, Γερμανοί, επέβαλαν κατακτητικές αποικίες και ηγέτες (τύπου Μπιν Λάτεν, Σάνταμ Χουσέιν, Σάχη, βασιλιάδων) στις αραβικές κοιτίδες (Ν.Ι. Μπέρτζος, «ΕΣΤΙΑ» 7 Δεκ. ΄15), ενώ οι πρώτοι αιώνες της 2ης χιλιετίας έμοιαζαν χολερόβλητοι από τις «σταυροφορίες» που οργάνωναν οι Πάπες, με άθλιο πρόσχημα την απελευθέρωση και προστασία(!) των Αγίων Τόπων από τις αραβικές κατακτήσεις.

Επρόκειτο περί λεηλατικών επιδρομών στρατιών, που τη βαρβαρότητά τους εγνώρισε και ο Ελληνισμός. Το 1191 σταυροφόροι του Ριχάρδου έκαναν κόλαση την Κύπρο, οι «αγοραστές» του νησιού, οι Ναΐτες και οι Φράγκοι συνέχισαν την αγριότητα και το 1204 οι σταυροφόροι κατέλαβαν και καταλήστευαν την Κωνσταντινούπολη εξήντα σχεδόν χρόνια. Και οι μεν Έλληνες παρακάμπτουν τις ελεεινές εποχές της φραγκοκρατίας, φαίνεται όμως ότι οι Άραβες δεν ξεχνούν. Εκδικούνται οπλισμένοι με τον μουσουλμανικό φανατισμό και το θανατηφόρο πάθος που αποθηριώνεται με το μένος της Σαρία…

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΝΟΣ