Το τελευταίο διάστημα ακούσαμε και διαβάσαμε διάφορες ερμηνείες και προσεγγίσεις για την ασυλία που απολαμβάνουν οι βουλευτές. Νομικοί και πολιτικοί κατέθεσαν τις απόψεις τους. Αυτό όμως που πιστεύω ότι πρέπει πρώτα απ’ όλα να εισπράξουμε είναι την απαξίωση της κοινωνίας, τον προβληματισμό και την απογοήτευση του λαού. Δεν είναι κομματικό το θέμα, είναι ευρύτερα πολιτικό. Ο βουλευτής τυγχάνει ασυλίας για να είναι σε θέση να ασκεί απρόσκοπτα το λειτούργημά του. Τυγχάνει ασυλίας για να μπορεί να εκφράζει την άποψή του και να ψηφίζει ελεύθερα στη Βουλή και όχι γενικά για τον ευρύτερο βίο του.

Δεν θα σταθώ στη νομική πτυχή του ζητήματος, καθώς θεωρώ πως είναι σημαντικό να αγγίξουμε την πολιτική, κοινωνική και ηθική διάστασή του, σημειώνοντας πως ο λαός, με την ψήφο του, παραχωρεί στο βουλευτή το προτέρημα της ασυλίας κατά τη διάρκεια της θητείας του. Οι πολίτες και ψηφοφόροι του κάθε κόμματος περιβάλλουν με εμπιστοσύνη τον εκλελεγμένο βουλευτή. Ταυτόχρονα, του δίνουν τα «όπλα» για να φέρει εις πέρας το έργο του και να εκπληρώσει τις υποσχέσεις που έδωσε προς τον λαό.

Σαφώς και ο κάθε βουλευτής μένει εκτεθειμένος όταν παραβιάζει τους νόμους τους οποίους έχει νομοθετήσει και είναι υποχρεωμένος, πρώτος απ’ όλους, να υπηρετεί. Εκτεθειμένος είναι, επίσης, όταν ο βίος και η πολιτεία του δεν αρμόζει στο αξίωμα που κατέχει, ανεξάρτητα αν θα τεθεί ή όχι θέμα άρσης της ασυλίας του. Ο βουλευτής κρίνεται για τις πράξεις του, κατ' αρχήν, από αυτούς που τον εμπιστεύτηκαν και ακολούθως από τα κομματικά και θεσμικά όργανα.

Όλα αυτά θα πρέπει να μας προβληματίσουν, με αυτοκριτική, θάρρος και ειλικρίνεια. Πάνω από τα νομικά και τα πολιτικά υπάρχει η ηθική και, για να μην είμαστε θεωρητικοί, θέτω επί τάπητος την εισήγηση της γενικής άρσης της βουλευτικής ασυλίας σε όλα τα ποινικά αδικήματα. Οι βουλευτική ασυλία, δηλαδή, να περιορίζεται στην έκφραση της άποψης και την ψήφιση στη Βουλή. Η εξέταση πιθανής τροποποίησης του Συντάγματος θα πρέπει να μελετηθεί σε ό,τι αφορά την ουσία του θέματος, αλλά και ως ένα μήνυμα προς την κοινωνία, ότι οι βουλευτές δεν κρύβονται πίσω από διαδικασίες και αναχώματα.

Ανέκαθεν πίστευα στην κρίση του λαού. Διαισθάνομαι ότι η ανοχή απέναντι στην ευρύτερη πολιτική, κοινωνική και ηθική ασυλία έχει τελειώσει. Αυτή η ανοχή, ενδεχομένως, να έχει συμβάλει, σε κάποιο βαθμό, στην αποθράσυνση ορισμένων ή ακόμη στον εφησυχασμό άλλων. Ο λαός δεν δίνει συγχωροχάρτια. Η γυναίκα του Καίσαρα δεν φτάνει να είναι, αλλά θα πρέπει και να φαίνεται τίμια.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΔΑΜΙΑΝΟΥ
Μέλος Εκτελεστικού Γραφείου ΔΗΚΟ - Υπεύθυνος Επιτροπής Θεσμών, Δημοτικός Σύμβουλος Στροβόλου