Έχω φύγει από την Κύπρο, το καλοκαίρι, φτάνοντας, αισίως και θεοσκέπτως, στην ανεμοδαρμένη Αγία Πετρούπολη. «Όπου -όμως- και να ταξιδέψω», η μικρή μου πατρίδα «με πληγώνει». Γιατί; Διότι οι συμπατριώτες μου Νεοκύπριοι, αφού προ πολλού, ανεπαίσχυντα κι ανερυθρίαστα, έχουν δημοσίως αποτινάξει την ελληνική εθνική τους ταυτότητα, προβαίνουν, είτε ως κράτος είτε ως μεμονωμένα άτομα, σε ένα πρωτοφανές -όχι μοναχά για την ελληνική αλλά και για την παγκόσμια Ιστορία- ξεπούλημα πατρίδας, συνθηκολογώντας με τον Νεο-οθωμανό κατακτητή.
Ψυχοπαθολογικά φιλάργυροι, οι Νεοκύπριοι, αποκάλυψαν εσχάτως τα πραγματικά τους κίνητρα και τον βασικότατο λόγο, για τον οποίο ποτέ δεν θέλησαν την Ένωση. Ένωση; Μα είναι καιρός τώρα να μιλάμε για Ένωση; Πρέπει να είσαι κυριολεκτικά παλαβός για να μιλάς σήμερα για τέτοιο πράγμα: παλαβός, αξιοθρήνητα ρομαντικός, εξωπραγματικά εθνικιστής και, εν πάση περιπτώσει, «ευήθης», όπως θα έγραφε ο Παπαδιαμάντης -με αβάσταχτο ψυχικό άλγος- για τους ομοϊδεάτες του θιασώτες της Μεγάλης Ιδέας.
Ναι. Όντως, οι Κύπριοι ποτέ δεν θελήσανε, ομόψυχα και θυσιαστικά, την πλήρη πολιτική ένωση με τη Μητέρα Πατρίδα. Την θέλουνε όμως τώρα, την Ένωση: Ένωση με την Τουρκία. Το πράττουν, συνειδητά και καθημερινά, διότι για θεό τους πάντοτε είχανε τον Μαμωνά, και για απόλυτο ιδανικό τους, του Ιούδα του Ισκαριώτη τα «τριάκοντα αργύρια». Φτάνει να κατεβείτε κάτω για μερικές μέρες και θα το διαπιστώσετε ιδίοις όμμασι και ιδίοις ωσίν: Κρατικό Κτηματολόγιο, σχολεία, Υπουργεία… Τα παντοκρατορικά δολάρια κάνουνε σβέλτα και τελεσφόρα -για άλλη μια φορά- την εθνοκαταλυτική τους αποστολή.
Οι Νεοκύπριοι έπαψαν εδώ και πολύ καιρό να μιλούν για εισβολή, κατοχή, νεκρούς, αγνοημένους αγνοουμένους, εποικισμό. Μοναχά από στόματα Ελλήνων πολιτικών, πασών των κομματικών παρατάξεων, έλαχε να ακούσω για τελευταία φορά, έστω και αναφορικά, τη λέξη εισβολή. Το μόνο που ενδιαφέρει τους Νεοκύπριους είναι το πώς θα καταφέρουν, για άλλη μια φορά, να προσποριστούν οικονομικά οφέλη από την τουρκική εισβολή του 1974. Με αυτήν τη νοοτροπία γαλουχήθηκε μια νέα γενιά μαλθακών και επιδειξιομανών νέων, που απόλυτη αξία έχουν το ακριβό αυτοκίνητο, το σπίτι-παλάτι, το άσωτο ρευστό.
Για του λόγου το ασφαλές μπορεί κάποιος να τους παρατηρήσει πώς συμπεριφέρονται, ως φοιτητές, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Υπήρξα δάσκαλος ετούτης της γενιάς επί είκοσι σχεδόν συναπτά έτη, κι όποιος έχει αμφιβολία περί των λεγομένων μου ας τολμήσει να μου αντιπαραταχθεί. Μια γενιά που δεν έχει κάποιο ιδανικό για το οποίο αξίζει να πεθάνει, δεν αξίζει ούτε καν να ζει: κοπρίζει τη γη και μολύνει το παγκόσμιο πνεύμα με τη δυσθυμία των αμαρτιών της.
Ενόσω ήμουνα κάτω δεν άκουσα κανέναν -μα κανέναν- να δείξει συμπαράσταση για το χειμαζόμενο οικονομικά έθνος μας. Όλοι μιλούσαν με εμπαθή εχθρότητα για τους τεμπέληδες «που…καλαμαράδες», ως να πρόκειται περί εχθρικού κράτους. Αντίθετα, μέλι στάζει από το χρυσόστομό τους σαν αναφερθούνε στους «αδελφούς Τουρκοκύπριους». Άπαντες, εσχάτως, ενθουσιωδώς διατυμπανίζουν ότι στα κατεχόμενα κατέχουν «χίλια στρέμματα γης, μάλιστα δε παραλιακά», στα οποία θα χτίσουν ξενοδοχεία! Άπαντες, τουτέστιν άμα κάνεις μιαν απλή πρόσθεση η έκταση βγαίνει, περίπου, ίση με τη Γαλλοϊταλική Ριβιέρα!
Δεν τους ενδιαφέρει ποσώς, τους Νεοκύπριους, αν σε δέκα, το πολύ τριάντα χρόνια, δεν θα μιλούν Ελληνικά ή δεν θα κάνουν Πάσχα σε ορθόδοξο, χριστιανικό ναό. Τους ενδιαφέρει μοναχά αυτό που διαλαλούν -ως έμπιστοι και δουλοπρεπέστατοι ψιττακοί- οι εψηφισμένοι τους πολιτικοί, Αριστεροί και Δεξιοί: η θαυματουργός «ανάπτυξη», τουτέστιν ο προαναφερθείς θεός Μαμωνάς!
Φευ! Ντρέπομαι που έλαχε να ανήκω σε ετούτη την πουλημένη φάρα. Σκέφτομαι να αλλάξω υπηκοότητα. Ήδη εγκατέλειψα την Κύπρο -αν και είχα μιαν αξιοζήλευτη, από οικονομικής πλευράς, δουλειά- και ζω, εδώ και δύο χρόνια, στην ομόδοξη, ορθόδοξη Αγία Ρωσία. Πήγα κι αποχαιρέτησα στα «Φυλακισμένα Μνήματα» τον Γρηγόρη Αυξεντίου, τον Κυριάκο Μάτση, τον Μάρκο Δράκο, τον Ιάκωβο Πατάτσο…
«Έκλαψα πικρώς». Ρε, τούτα τα παλληκάρια, δεν σκοτωθήκανε, αυτόβουλα ολοκαυτώματα της προαιώνιας των Ελλήνων Φυλής, για ένωση με την Τουρκία. Σκοτωθήκανε για την Ελλάδα. Θέλησα να πάρω μαζί μου στην Αθήνα και τα παιδιά της ΕΛ.ΔΥ.Κ., γιατί αύριο -και δεν είναι μακριά ετούτο το αύριο- θα πεθάνουν στην Κύπρο για την Κύπρο, σαν τους παλιότερούς τους ήρωες του 1974, κι οι Νεοκύπριοι θα τους βρίζουνε κι ετούτους…
ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΧΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ
Συγγραφέας, Θεολόγος, Φιλόλογος (Ιστορία), Υποψήφιος Διδάκτορας Φιλοσοφίας
