Τη δεδομένη στιγμή η «Ενοποίηση της ελεύθερης Κύπρου με την Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου» είναι εφικτή μόνο με διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Θα προσπαθήσω με ορθά επιχειρήματα και όχι με εύηχα λόγια να υποστηρίξω ότι «ναι», η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία είναι η μόνη στρατηγική και τακτική σήμερα, εξασφάλισης ενός μεγάλου ποσοστού ασφάλειας του Ελληνισμού στην Κύπρο.

Στην ιστορία της ανθρωπότητας η απώλεια εδαφών λόγω στρατιωτικής ήττας είναι κανόνας, π.χ. η Γερμανία μετά την ήττα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έχασε το 1/5 των εδαφών της και γύρω στα δώδεκα εκατομμύρια Γερμανοί εκτοπίστηκαν ή προσφυγοποιήθηκαν. Το ίδιο έγινε, αν θυμάστε, με τη Γιουγκοσλαβία, που απώλεσε την Κροατία, Σλοβακία, Κράινα, Βοσνία Ερζεγοβίνη και το περίφημο Κοσσυφοπέδιο.

Αγαπητοί αναγνώστες, η πολιτική των γνωστών εθνοκαθάρσεων της Τουρκίας δεν αφορά μόνο ξένα έθνη και λαούς. Μέχρι σήμερα, πέραν του 60% των Τουρκοκυπρίων μετανάστευσαν λόγω του ότι η Τουρκία δεν τους εμπιστεύεται και τους εξαναγκάζει σε συνεχείς μεταναστεύσεις. Η αντικατάστασή τους με πολλαπλάσιους εποίκους ήταν ο σκοπός βέβαια της Άγκυρας. Με ρωτούν αρκετοί φίλοι: Η Τουρκία θα διστάσει να κάνει το ίδιο σε βάρος μας στο μελλοντικό ομόσπονδο κρατίδιο;

Και απαντώ: Βάσει της «Συμφωνίας της Άγκυρας» δεν επιτρέπεται στον Ευρωστρατό να επιχειρεί στην περιοχή μας και στο Αιγαίο! Η κατάσταση είναι αστάθμητη, όμως τι θα γίνει; Θα αποδεχτούμε ότι τα κατεχόμενα εδάφη είναι τελεσίδικα και παντελώς χαμένα ή θα ακούμε ανεύθυνους πολιτικούς αναλυτές να λένε: «Καλύτερα να μείνουμε όπως είμαστε». Μα έτσι, η επιστροφή των εδαφών, καθώς και η δίκαιη ρύθμιση του περιουσιακού θέματος θα είναι παντελώς αδύνατη, διότι ο χρόνος θα έχει στο μεταξύ εξευτελίσει το «μοναδικό μας χαρτί της αναγνώρισης»! Άρα, ορθώς ο Νίκος Αναστασιάδης με ορθολογικό πατριωτισμό και όχι βερμπαλιστικό ιδεαλισμό διαπραγματεύεται!

Όσο και αν ακούγεται σκληρό, στην πολιτική ο απορριπτισμός πάντοτε αποτυγχάνει αν και έχει ευρεία απήχηση μέσα στο σύνολο του λαού! Η απόρριψη των προτεινόμενων λύσεων Ομοσπονδίας ή Συνομοσπονδίας, δεν οδηγεί πουθενά! Η άσκηση σοβαρής κρατικής πολιτικής προϋποθέτει τη χάραξη σοβαρής βέβαιης μακροχρόνιας στρατηγικής με τους απαραίτητους σχεδιασμούς που να ξεπερνούν στον μέγιστο δυνατό βαθμό την επιβίωση της παρούσας μας γενιάς.

Η πιο σημαντική παράμετρος, κατ’ εμένα, του Κυπριακού είναι το θέμα της «ασφάλειας» και η κατοχύρωση συνταγματικών και εδαφικών εγγυήσεων! Στη «Σύνοδο Κορυφής της Σεβίλης» η Τουρκία πέτυχε να απαγορεύσει κάθε δραστηριότητα του Ευρωστρατού σε περιοχές που γειτνιάζουν με την επικράτειά της (Κύπρος, Αιγαίο). Άρα, πρέπει η κρατική κυριαρχία και οντότητα να μη μοιράζονται σε τρίτους!

Τώρα έρχομαι στην αποστρατιωτικοποίηση. Η ολοκληρωτική, επιτέλους, εξάλειψη των εξωτερικών όσο και των εσωτερικών απειλών μπορεί να επιτευχθεί με την πλήρη αποστρατιωτικοποίηση (Εθνικό Συμβούλιο, 30/1/1989), δηλαδή την απαλλαγή από τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής. Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στο «προσφυγικό». Όλοι οι πρόσφυγες, βάσει του ψηφίσματος της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών (1/11/1974 και 12/3/1975), πρέπει να επιστρέψουν στα σπίτια τους χωρίς όμως «μορατόριουμ» από Άγκυρα, αλλά με έναν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κοινωνικό ιστό!

Ο ακρογωνιαίος λίθος της επίλυσης του Κυπριακού είναι η εντατικοποίηση των διαπραγματεύσεων. Ας κατεβάσουμε στο τραπέζι τώρα το «χαρτί της αναγνώρισης της κυριαρχίας», πριν το αφανίσει ο χρόνος!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
Ειδικός Πολιτικός Αναλυτής, Λογοτέχνης