Το εάν αποτελεί ισχυρή ένδειξη ή όχι, για επικείμενη λύση του Κυπριακού, η αναζήτηση χρημάτων για την εφαρμογή της δεν μπορεί να προσδιοριστεί επ' ακριβώς. Όμως μετά βεβαιότητας μπορεί να λεχθεί ότι η απλή, έστω, αναφορά σε χρηματικές αποζημιώσεις ισοδυναμεί: (α) για μεν την Τουρκία, επιτυχία στην οριστικοποίηση τής από χρόνια μεθοδευμένης προσπάθειας γι' απαλλαγή της από την υποχρέωση καταβολής αποζημιώσεων για όσες παραβιάσεις επέφερε σωρευτικά ανθρωπίνων δικαιωμάτων για 41 χρόνια, ενώ, παράλληλα, αποτελεί (β) μίαν ακόμη σαφή δική μας νέα υποχώρηση έναντι του ξεκάθαρου δικαιώματος διεκδίκησης σεβασμού όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και της κυριαρχίας ως ισότιμου κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Τουρκία έχει καταδικαστεί από το ΕΔΑΔ αλλά και με απόφαση του εξ Υπουργών Συμβουλίου της Ευρώπης (μετά την τέταρτη Διακρατική Προσφυγή της Κύπρου κατά της Τουρκίας) σε χρηματικές αποζημιώσεις, για την παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που συστηματικά αρνείται η Τουρκία να εκπληρώσει. Αντί δε να αναζητεί η Κυπριακή Δημοκρατία επιτακτικά την καταβολή τους, με μιαν αποφασιστική και συστηματική διεκδίκηση, που να αναδεικνύει τη συνήθη στάση της Τουρκίας, αντίθετη προς το δίκαιο, συρθήκαμε και πάλιν, κατά τις προτροπές «φίλων» και/ή του κ. Έιντε σε διάλογο ενδοκυπριακό, για αναζήτηση των χρημάτων που θα απαιτηθούν.

Όλα αυτά, με την Τουρκία, από ευθυνόμενη, να παραμένει στο απυρόβλητο και πάλι. Η Τουρκία που φροντίζει διά της «επιτροπής», που παράνομα συνέστησε στην κατεχόμενη στρατιωτικά υπ’ αυτής περιοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας, να επιβάλλει όρο ή προϋπόθεση για εξέταση αίτησης Ελληνοκυπρίου, τη μεταβίβαση πρώτα και πριν από την καταβολή αποζημίωσης, της ιδιοκτησίας του!

Κατά τα άλλα, εθελότυφλα υπάρχει και προβάλλεται η άποψη ότι, ο υποθαλάσσιος πλούτος θα συντελέσει, ώστε να καταστούμε κράτος ή σημείο αναφοράς ειρήνης και ευημερίας. Ως να έχει βρεθεί η χρυσή τομή για μια λύση που δεν θα οδηγεί σε αδιέξοδα λειτουργίας του ίδιου του Κράτους, ως και σε δυνατότητα της Τουρκίας να καταστεί ο απόλυτος επικυρίαρχος στο Νησί. Ιδιαίτερα αφού η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα είναι πλέον με αναγνωρισμένη Κυβέρνηση (ως το ψήφισμα του 1964 του ΟΗΕ) ένα κράτος, πλήρες μέλος του ΟΗΕ και μια των 28 χωρών που συνολικά απαρτίζουν την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αποτελεί δυστυχώς γεγονός ότι πολλοί Ελληνοκύπριοι παρασύρθηκαν, με βάση τις ξεχωριστές ατομικές ανάγκες τους ή την ξεχωριστή θεώρησή τους περί την ιδιοκτησία και τον αντικατοχικό αγώνα, και έπεσαν στην παγίδα που διαμόρφωσε η Τουρκία, με την «επιτροπή» στα κατεχόμενα, κυρίως γιατί το Κράτος δεν διαμόρφωσε υπέρ τους την αναγκαία προστασία. Όμως το θέμα αποκτά άλλη καταστρεπτική διάσταση, όταν το ίδιο το κράτος συζητεί και ανέχεται ως μορφή λύσης του περιουσιακού και του δικαιώματος επιστροφής (άρα του διεθνούς προβλήματος εισβολής και κατοχής), με αναζήτηση αποζημιώσεων.

Αντί απόλυτης προστασίας κάθε προστατευόμενης από το Κοινοτικό Δίκαιο ατομικής ελευθερίας, υπάρχει αποποίηση έναντι κάποιων αργυρίων, ως μια ακόμη επιβεβαίωση ότι είμαστε κατώτεροι των περιστάσεων. Τούτο μάλιστα χωρίς εξουσιοδότηση του κυρίαρχου λαού και αντίθετα στις αρχές του κεκτημένου και των ατομικών δικαιωμάτων ο αγώνας γίνεται, πλέον, «περί χρημάτων». Το μήνυμα, δυστυχώς, προς όλους, ακόμη και στους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι ότι ο περί δικαίου αγώνας φαίνεται να έχει εγκαταλειφθεί, προς μεγάλη αγαλλίαση της Τουρκίας.

Η πολιτική μας εξουσία εγκατέλειψε τη διεκδίκηση γι' απελευθέρωση και για πλήρη σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η Τουρκία συνεχίζει να επιτυγχάνει όσα επιδιώκει σταδιακά σε βάρος της Κύπρου, συνεχίζοντας να μην αναγνωρίζει, ως όφειλε, την Κυπριακή Δημοκρατία. Μάλιστα, ταυτόχρονα καλεί, όχι τυχαία, διά του Υπουργού των Εξωτερικών της, τον ηγέτη του ΑΚΕΛ για «συνάντηση» στην Κωνσταντινούπολη.

Το πράττει γιατί γνωρίζει καλά ότι χρειάζεται και το ΑΚΕΛ για να ολοκληρώσει την, για την ώρα, επιδίωξή της για δημιουργία ενός νέου συνεταιρισμού εκ παρθενογένεσης, με ίσα δικαιώματα δύο κρατιδίων, με δύο «ξεχωριστούς λαούς», εις αντικατάστασιν της «εκλιπούσας» Κυπριακής Δημοκρατίας, ως επιθυμεί να ισχυρίζεται η Τουρκία. Αφήνει δε τα περαιτέρω σχέδιά της σε βάρος της Κύπρου να προωθηθούν με άλλη μελλοντική ευκαιρία, που θα την προκαλέσει όποτε το επιθυμεί, ή θα προκύψει από νέα δικά μας σφάλματα.

ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος