Τέσσερεις δεκαετίες μετά τις φρικιαστικές βαρβαρότητες των Τούρκων Αττίλων κατά νεαρών Ελληνοκυπρίων γυναικών, επιχειρείται από την Πολιτεία η καταβολή χρηματικής βοήθειας στις βιασθείσες πολέμου. Μία χρηματική παροχή, σίγουρα δεν ξεγράφει εγκλήματα. Ούτε επουλώνει τον σωματικό και ψυχικό βιασμό που σημάδεψε τις ζωές των νεαρών, τότε, θυμάτων. Οι πληγές αυτές παραμένουν δυσεπούλωτες κι ο ένοχος, δυστυχώς, ατιμώρητος.

Η έλλειψη διακριτικότητας στους χειρισμούς των κρατικών υπηρεσιών, που ατυχέστατα ζήτησαν πειστικά ιατρικά πιστοποιητικά από τα θύματα, δικαιολογημένα προκάλεσε αντιδράσεις. Ανέδειξε την ανάγκη για περισσότερη ευαισθησία, διακριτικότητα και σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας των θυμάτων, ώστε να αποφευχθεί μια νέα θυματοποίησή τους.

Χιλιοειπωμένη η αναγκαιότητα να μην αποσιωπηθούν τα στυγερά εγκλήματα κατά Κυπρίων γυναικών. Η Τουρκία δεν πρέπει να παραμείνει στο απυρόβλητο. Γνωρίζω από πρώτο χέρι, πόσο παλέψαμε σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, στο Συμβούλιο της Ευρώπης (2001-2009) και στην Ευρωπαϊκή Ένωση(2009-14) για να κρατήσουμε ζωντανό το δράμα της Κύπρου και των γυναικών θυμάτων, παρεμβαίνοντας με κάθε αφορμή σε εξειδικευμένες συζητήσεις σε θέματα βίας κατά των γυναικών. Ωστόσο, η αηδιαστική πρακτική ανδρών - θυτών στην Τουρκία να ξεπλένουν την «ντροπή», σκοτώνοντας και θάβοντας τ’ ατιμασθέντα θύματα «εγκλημάτων τιμής», κατά έναν οξύμωρο τρόπο βρίσκει ευρύτατη εφαρμογή στην κυριολεξία και στη μεταφορά στις μέρες μας.

Αν και παρατραβηγμένος ο παραλληλισμός, δεν είναι ωστόσο αδόκιμος, αφού παρακολουθούμε την εναγώνια προσπάθεια της Τουρκίας να αποκρύψει γενοκτονίες και εγκλήματα κάτω από το χαλί, επιζητώντας πλήρη αποενοχοποίηση. Παρόμοιος και ο ποντιοπιλατισμός των ισχυρών της Γης που, κάτω από το βάρος γεωστρατηγικών συμφερόντων, μεταμορφώθηκαν σε παθητικούς θεατές εθνοκαθάρσεων και ανελέητων βιασμών γυναικοπαίδων. Τεράστια οικονομικά σκάνδαλα ενταφιάζονται, ενώ οι ένοχοι παραμένουν ατιμώρητοι. Η εξόντωση πολιτικών αντιπάλων και η παγίωση κατεστημένων συνιστούν κύριο χαρακτηριστικό του σύγχρονου τρωκτικού πολιτικού μας πολιτισμού, όπου πολλοί επιβιώνουν πατώντας επί πτωμάτων...

Μέσα σ' όλην αυτήν την αξιακή αναρχία μπορεί κάλλιστα να ερμηνευτεί και η πολυεπίπεδη και πολύμορφη θυματοποίηση και διασυρμός της γυναίκας. Εν καιρώ πολέμου οι βιασμοί των γυναικών είναι ο έμμεσος τρόπος επίδειξης δύναμης των κατακτητών γιατί καταπατούν ό,τι ιερό και όσιο. Εν καιρώ ειρήνης, τεράστια είναι τα δημοκρατικά ελλείμματα που εντοπίζονται στον τομέα των γυναικείων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ισότητας των φύλων, λόγω ταμπού και στερεοτύπων.

Τέτοια στερεότυπα υπήρχαν στην κλειστή κυπριακή κοινωνία του 1974 κι ενθάρρυναν, τότε, την άτακτη φυγή των βιασθεισών γυναικών στο εξωτερικό, για να αποφευχθεί ο εξανδραποδισμός τους από συγχωριανούς. Τέτοια ταμπού υπάρχουν και στις μέρες μας, σε λιγότερο ίσως βαθμό, λόγω αστυφιλίας. Παρά τον ξενόφερτο «εκμοντερνισμό» της κυπριακής κοινωνίας, τη ραγδαία προσαρμογή της σε δυτικά πρότυπα ζωής, την ένταξη στην Ε.Ε. και την εναρμόνιση της εθνικής νομοθεσίας στα θέματα ισότητας των φύλων, τα στερεότυπα σε βάρος του γυναικείου φύλου διαιωνίζονται. Σε θέματα νοοτροπίας περί ισότητας, η κυπριακή κοινωνία παρέμεινε ανεξεταστέα. Πολλά τα παραδείγματα.

Διασυρμός της γυναικείας προσωπικότητας στα ΜΜΕ.

Αλλοδαπές γυναίκες, θύματα στυγνών δολοφονιών, διαπομπεύονται άγρια, με έμμεσο ή άμεσο τρόπο, με δημόσια υπονοούμενα για την ηθική υπόσταση και την ερωτική τους ζωή. Θεωρούνται ηθικοί δράστες ανεξιχνίαστων εγκλημάτων, αφού ο άνδρας-θύτης εμφανίζεται ως θύμα ερωτικής απογοήτευσης και αντιζηλίας. Υπαρκτές οι έμφυλες διακρίσεις κι ο φυλετικός ρατσισμός.

Άνδρες βουλευτές με ανοίκειους χαρακτηρισμούς καταφέρονται εναντίον γυναικών συναδέλφων, υποβιβάζοντας τον κοινοβουλευτισμό σε επίπεδα χαμαιτυπείου!

Αλλοδαπές οικιακές βοηθοί μπαίνουν σε κληρώσεις δώρων δημοτικών σχολείων!

Έξαρση σεξουαλικών παρενοχλήσεων γυναικών στους χώρους εργασίας και βιασμοί ανηλίκων πίσω από κλειστές πόρτες.

Τα θύματα, ωστόσο, αρνούνται να σπάσουν τη σιωπή τους και να καταγγείλουν, φοβούμενα τον κοινωνικό στιγματισμό, αφού διάφορα κυκλώματα κουκουλώνουν υποθέσεις και αναστέλλουν επί μακρόν τη διερεύνηση και τιμωρία των θυτών. Κάτω από το χαλί κρύβονται όλο και περισσότερα.

Όλα αυτά συνιστούν παλινδρόμηση. Εκπεσμό. Αποπροσανατολισμό και κατολίσθηση μιας κοινωνίας σε ελεύθερη πτώση. Η ατιμωρησία των ενόχων αποτελεί κόλαφο στους θεσμούς, που επίσης βρίσκονται σε κρίση.

Η αντίστροφη μέτρηση πρέπει να αρχίσει προτού κλάψουμε επί των ερειπίων. Προς τούτο απαιτείται, άμεσα, σωστή διάγνωση του μεγέθους του προβλήματος, σωστή θεραπεία, μεταρρυθμίσεις και, κυρίως, σωστή παιδεία!

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
[email protected]
Τέως ευρωβουλευτής, Προέδρος ΓΟΔΗΚ