Η διαιώνιση του κυπριακού προβλήματος οφείλεται, πέραν πάσης αμφιβολίας, στην αδιαλλαξία της Τουρκίας. Οφείλουμε, όμως, να παραδεχθούμε ότι μερίδιο της ευθύνης έχει και η Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία με τη λανθασμένη στρατηγική της εξέθρεψε και συνεχίζει να εκτρέφει την τουρκική αδιαλλαξία. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι το Κυπριακό θα βρισκόταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση, αν η Κυπριακή Δημοκρατία ακολουθούσε μια σοβαρή και επιστημονικά θεμελιωμένη στρατηγική, η οποία θα έκαμπτε την τουρκική αδιαλλαξία.

Τους τελευταίους μήνες παρακολουθούμε γι' άλλη μία φορά ένα γνωστό επικοινωνιακό παιχνίδι στημένο από τους διεθνείς τουρκόφιλους, τα εδώ φερέφωνά τους και τους αφελείς καλοπροαίρετους, με το οποίο εξασκείται ψυχολογικός πόλεμος στον κυπριακό λαό, με τη χρήση ψευδών παραστάσεων και προπαγανδιστικών φαντασιώσεων, ότι βρισκόμαστε πολύ κοντά σε λύση. Η αλήθεια βέβαια είναι πολύ διαφορετική. Την επαναλαμβάνουν με κάθε ευκαιρία ο νεοσουλτάνος Ερντογάν, οι αυλικοί του, Τούρκοι αξιωματούχοι και ο εδώ εγκάθετός του, με τις άκρως αδιάλλακτες θέσεις που παραθέτουν με απόλυτη σαφήνεια και παρρησία.

Η διαχρονική αδιαλλαξία της Τουρκίας εδράζεται στη σταθερή υψηλή στρατηγική που εκπονήθηκε πριν από 60 χρόνια, η οποία είχε ως όραμά της τον έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου. Έκτοτε, το όραμα αυτό ανανεώνεται, υλοποιείται μεθοδικά και διακηρύττεται ξεκάθαρα από την εκάστοτε πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Τουρκίας, αλλά και τους εκάστοτε εγκάθετούς της στα κατεχόμενα. Κεντρικός πυλώνας αυτής της στρατηγικής είναι η εξόντωση του μέγιστου συντελεστού ισχύος της Κυπριακής Δημοκρατίας, που είναι η διεθνής αναγνώρισή της.

Ως αποτέλεσμα αυτής της στρατηγικής, η Τουρκία δεν επείγεται για λύση. Αντίθετα, βολεύεται να κωλυσιεργεί. Αρκείται στο να κρατά όμηρο την Κυπριακή Δημοκρατία μέσω της διαδικασίας των διαπραγματεύσεων και να ροκανίζει σταδιακά και μεθοδικά την κυριαρχία της.
Η ευθύνη της Κυπριακής Δημοκρατίας έγκειται στα ακόλουθα 7 βασικά στρατηγικά σημεία:

Πρώτον, στην ελλιπή μελέτη της τουρκικής ιστορίας, της τουρκικής στρατηγικής και των παγκόσμιων και περιφερειακών γεωπολιτικών δεδομένων, η οποία θα διευκόλυνε την πρόβλεψη και κατανόηση των δράσεων και αντιδράσεων της Τουρκίας στις εκάστοτε εξελίξεις, και θα απέτρεπε την πραγματοποίηση από την Κυπριακή Δημοκρατία παιδαριωδών λαθών μεγάλου πολιτικού κόστους.

Δεύτερον, στην απουσία στρατηγικής για διαφύλαξη και ενίσχυση του μέγιστου συντελεστού ισχύος της Κυπριακής Δημοκρατίας, τουτέστιν της διεθνούς αναγνώρισής της. Η απουσία στρατηγικής έχει επιτρέψει τον διασυρμό της Κυπριακής Δημοκρατίας στις ακόλουθες διαδοχικές παγίδες που της έστησε η τουρκική πολιτική τις τελευταίες 4 δεκαετίες:

· Έχει αποδεχθεί ως βάση λύσης και παραμένει δογματικά προσκολλημένη στην τουρκικής πατρότητας διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία (ΔΔΟ), η οποία εξ ορισμού καταλύει το ενιαίο κράτος, υπονομεύει την κυριαρχία, εκτρέφει τον επιθετικό εθνικισμό, θεσμοθετεί τον ρατσισμό, καλλιεργεί τις φυλετικές διακρίσεις, εκκολάπτει τον θρησκευτικό φανατισμό, είναι οικονομικά ασύμφορη, δεν έχει προηγούμενη πετυχημένη εφαρμογή σε κανένα άλλο κράτος στον κόσμο και, ως εκ των ανωτέρω, αποτελεί συνταγή για καταστροφή.

· Έχει αποστασιοποιηθεί από την πρόταξη των θεμελιωδών πτυχών του Κυπριακού, τουτέστιν της εισβολής, της κατοχής και του εποικισμού, με αποτέλεσμα η Τουρκία να επιτύχει να μεταλλάξει στα μάτια της διεθνούς κοινότητας την ουσία του προβλήματος σε δικοινοτική διαφορά.

· Έχει εμπλακεί σε ατέρμονες διαπραγματεύσεις, συζητώντας δευτερεύουσες πτυχές του κυπριακού προβλήματος αντί τις βασικές πτυχές, με αποτέλεσμα η Τουρκία να παρουσιάζεται ως διαλλακτική στη διεθνή κοινότητα και να αποενοχοποιείται.

· Έχει παρασυρθεί σε μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης (π.χ. άνοιγμα οδοφραγμάτων, εξίσωση του Προέδρου της Δημοκρατίας και του επικεφαλής του κατοχικού ψευδοκράτους, με την εμπλοκή των δύο στις συνομιλίες, αποδοχή επισκέψεων ξένων διπλωματών στα κατεχόμενα, αναστολή καταγγελιών της Τουρκίας στα διεθνή σώματα για τη συνεχή καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αποδυνάμωση της Εθνικής Φρουράς και της αμυντικής θωράκισης και άλλα, ων ούκ εστιν αριθμός) που αναβαθμίζουν το ψευδοκράτος και υποσκάπτουν το επίσημο κράτος.

Τρίτον, στηρίχθηκε αφελώς στην ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσε να υπάρξει Τουρκοκύπριος ηγέτης ο οποίος θα μπορούσε να μη χειραφετηθεί από την Τουρκία και να προτάξει τα καλώς νοούμενα των Τουρκοκυπρίων πάνω από αυτά της Τουρκίας. Έτσι καλλιεργήθηκαν διεθνώς εσφαλμένες προσδοκίες για τους Μεχμέτ Αλί Ταλάτ και Μουσταφά Ακιντζί, οι οποίες σε σύντομο χρονικό διάστημα εξανεμίστηκαν και λειτούργησαν ως μπούμερανγκ για την Κυπριακή Δημοκρατία, εκθέτοντάς την ως αδιάλλακτη.

Τέταρτον, δεν έχει σχεδιάσει στρατηγική για επίτευξη συνοχής στους στόχους των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων, και απαγκίστρωσή τους από την Τουρκία. Ως εκ τούτου, έχει επιτραπεί στους Τουρκοκυπρίους να παίζουν σε δύο ταμπλό, απολαμβάνοντας, αφενός, προνομιακή μεταχείριση στις ελεύθερες περιοχές και στο εξωτερικό ως πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας και, αφετέρου, στα κατεχόμενα τους παράνομους καρπούς των εκεί εδαφών.

Πέμπτον, έχει υπερεκτιμήσει τη βούληση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για άσκηση πίεσης στην Τουρκία μέσω της ενταξιακής της πορείας, και έχει εγκαταλείψει όλες τις άλλες προσπάθειες για πρόκληση πολιτικού και οικονομικού κόστους στην Τουρκία από την εισβολή, την κατοχή, τον εποικισμό, την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

Έκτον, δεν έχει εκμεταλλευτεί επαρκώς τους λοιπούς συντελεστές ισχύος της Κυπριακής Δημοκρατίας, τουτέστιν τη συμμετοχή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τους υδρογονάνθρακες, τις άριστες σχέσεις της με τη Ρωσία και τις γειτονικές χώρες με τις οποίες η Τουρκία έχει έλθει σε ρήξη, τη γεωστρατηγική της θέση και την αμυντική της θωράκιση.

Έβδομον, έχει επιτρέψει την υποστολή του αγωνιστικού φρονήματος του λαού και την αποδόμηση της σχέσης των πολιτών με το κράτος, με την εξαθλίωση των θεσμών και την έξαρση της διαφθοράς.

Η λύση του κυπριακού προβλήματος θα επιτευχθεί μόνο όταν καμφθεί η τουρκική αδιαλλαξία. Η στρατηγική της Κυπριακής Δημοκρατίας πρέπει έχει ως βασική αποστολή την κάμψη της τουρκικής αδιαλλαξίας. Η αποτυχία της ισχύουσας στρατηγικής της Κυπριακής Δημοκρατίας να κάμψει την τουρκική αδιαλλαξία για 40 ολόκληρα χρόνια επιβάλλει την αλλαγή της. Τα βασικά λάθη που απαριθμήθηκαν πιο πάνω, αλλά και άλλα ήσσονος σημασίας πρέπει να διορθωθούν. Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι επιβεβλημένο.

Χρειάζεται βαθυστόχαστος και επιστημονικά τεκμηριωμένος στρατηγικός σχεδιασμός και μεθοδική υλοποίησή του. Επιβάλλεται η εμπλοκή επιστημονικού προσωπικού με ειδικότητα και εξειδίκευση στα διάφορα θέματα που άπτονται του στρατηγικού σχεδιασμού και νέου πολιτικού προσωπικού, που θα εμπνεύσει και θα εμβολιάσει τη διεργασία με νέες ιδέες. Η παρούσα πολιτική ηγεσία έχει πτωχεύσει, αφού οι χειρισμοί της έχουν οδηγήσει το κυπριακό πρόβλημα σε επικίνδυνες ατραπούς.

Τυχόν συνέχιση της ισχύουσας αποτυχημένης στρατηγικής θα επιφέρει ένα εκ των δύο πιο κάτω αποτελεσμάτων, που ικανοποιούν πλήρως τις τουρκικές στρατηγικές επιδιώξεις. Είτε θα παρατείνει τη διαιώνιση του προβλήματος και τη διολίσθηση της θέσης της ελληνοκυπριακής πλευράς, με την πλήρη αποδόμηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την περαιτέρω αναβάθμιση του ψευδοκράτους. Είτε θα οδηγήσει σε λύση που θα καταργεί την Κυπριακή Δημοκρατία και θα θέτει την Κύπρο υπό τη μόνιμη κηδεμονία της Τουρκίας.

ΑΘΩΣ ΚΟΙΡΑΝΙΔΗΣ
Οικονομολόγος, Λογιστής, Σύμβουλος Επιχειρήσεων, Πολιτικός Γραμματέας ΠΝΟΗΣ ΛΑΟΥ