Οι εσωτερικές αντιπαλότητες και οι ενδοελληνικές έριδες αποτελούσαν από χιλιετιών τις πηγές της κακοδαιμονίας που γεννούσε τον διχασμό κι έσερνε τους Έλληνες στις εθνοκτόνες συμφορές. Και οι εκάστοτε αδελφομαχίες ήταν οι αιτίες που εξέτρεφαν τις καταστροφές. Γιατί προκαλούσαν πάθη ανεπούλωτα και μίση αβυσσαλέα, που υπονόμευαν τη λογική και τορπίλιζαν την ευθύνη. Απέκλειαν τη φρόνηση από τη διείσδυση στο βάθος της γενεσιουργίας των αιτιών κι ευνοούσαν την επιδερμικότητα στη θέαση των κακών. Καθήλωναν το ενδιαφέρον στην επιφάνεια των πρόσκαιρων ατομικών ή ομαδικών πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων και επιδιώξεων, και εν ονόματί τους «γαία πυρί μειχθήτω».
Προηγήθηκαν ιστορικές αναλύσεις των πραγμάτων κατ’ επανάληψιν, ώστε να παρέλκει η εξ αρχής ανασκόπηση της αιτιοκρατίας των θανατηφόρων περιπετειών. Εξάλλου, επισημάνθηκαν μέχρις υπερβολής οι ιστορικές διαπιστώσεις που απεδείκνυαν ότι οι καραδοκούντες εχθροί ανέμεναν επαγρυπνούντες για τις ευκαιρίες που θα προέκυπταν από τις ενδοελληνικές έριδες, για να επιχειρήσουν επεκτατικές και λεηλατικές επιδρομές στις αφύλακτες προσβάσεις, από Ηπείρου μέχρι Κωνσταντινουπόλεως, από Ιωνίας μέχρι Κύπρου. (Κρις Σπύρου, 15 Δεκ. ’04, «Ελληνοαμερικανική Ένωση» Μασσαλίας 22, Αθήνα).
Παρόμοια τα δυσοίωνα φαινόμενα που αναπτύσσονται στις μέρες μας στην Ελλάδα, με ουρές που απλώνονται αθόρυβα, ακόμα, στη δύστυχη Κύπρο. Εις μεν τη μητέρα πατρίδα τμήματα του πολιτικού βίου διασπούν τις υπολογίσιμες δυνάμεις της εξουσίας ή εκείνες που προαλείφονται για την εξουσία, εις δε τη δύσμοιρη Κύπρο εκδηλώνονται ύπουλα, κατ’ αρχήν, με αμφισβητήσεις και ανατρεπτικές παρορμήσεις, επιχειρώντας τη διασπορά ισχυριζομένων κινδύνων, από «προδοτικές» προωθήσεις εκχωρήσεων των δικαίων του λαού στον Τούρκο κατακτητή και στα είδωλά του…
Και επειδή τα εν Ελλάδι δρώμενα είναι ηχηρότερα, κατά το παρόν, εκεί η αναφορά. Είναι άλλωστε γεγονός η αποδυνάμωση του κυβερνώντος κόμματος εκ των ένδον διά των ομαδικών αποσκιρτήσεων, ενώ βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη ο κατακερματισμός του δευτέρου που αντιμετωπίζει υπαρξιακή κρίση. Κρίση κραυγαλέα, που ουδείς αναζήτησε τις αιτίες και τις αφορμές που την επώασαν. Και όλοι επικεντρώνονται στο αλληλοφάγωμα των μνηστήρων της κομματικής φιλοδοξίας.
Παραμένουν αγκιστρωμένοι στη μίζερη αναρριχητική προσπάθεια ανάδειξης αρχηγού, αλλά δεν στρέφουν τα βλέμματα στην αιτία της διάσπασης και της πιθανής πανωλεθρίας, από τις επεμβάσεις των δεδηλωμένων εχθρών στη Θράκη, στη Μακεδονία, στην Ήπειρο και τη Θεσπρωτία, στο Αιγαίο και στην καθημαγμένη σκλάβα και προδομένη Κύπρο.
Και όμως η αιτία για τη διάσπαση των κυβερνώντων φωνάζει «συντροφικά», η δε αιτία της διαμάχης στην αξιωματική αντιπολίτευση ουρλιάζει. Από την ώρα της απροσδόκητης πρωθυπουργικής υποχώρησης Μητσοτάκη και της αναγνώρισης «Μακεδονίας» Σκοπίων, που προκάλεσε την καταπελτική δήλωση του προέδρου της Επιτροπής Εξωτερικών της Γερουσίας Λη Χάμιλτον «συμβιβαστήκατε αστραπιαία και δεν προλάβαμε να σας βοηθήσουμε. Μας αφήσατε σύξυλους» (Εφ. «Πρωινή» Ν.Υ.).
Ακολούθησαν η απομάκρυνση Αντώνη Σαμαρά από το ΥΠΕΞ, η εντολή στον Μιχ. Παπακωνσταντίνου που υπέγραψε τη «Μακεδονία», η πτώση Μητσοτάκη και η έναρξη του μίσους «προδότη, αλήτη Σαμαρά» από πατέρα και δελφίνους (24.01.93) που συνεχίστηκε μέχρι σήμερα. Και η αναγνώριση, παρ’ όλον ότι οι ΥΠΕΞ Ευρώπης απέρριψαν πρόταση Πινέιρο για Μακεδονία Σκοπίων και γέρου Μπους, (16.12.91). (Αποστολή από Μπους του Ιγκλμπέργκερ, για να πείσει τους Ευρωπαίους ηγέτες να υποστηρίξουν Σκοπιανή Μακεδονία)! Την απέρριψαν ο εκ των ενόχων της Ζυρίχης, 11ης Φεβρ.1959, Κωνσταντίνος Καραμανλής (13.06.92), οι ηγέτες της Ευρώπης (27.06.92) και ο υποψήφιος Μπ. Κλίντον (03.10.92).
Έκτοτε η εχθρότητα στόχευε τον Σαμαρά, που ναι μεν επεκράτησε της Ντόρας στη διαμάχη για την κομματική ηγεσία και ανήλθε στην πρωθυπουργία, αλλά έκανε το λάθος να προσεταιριστεί τους πολιτικούς του αντιπάλους, που πριόνιζαν τη ρίζα της εξουσίας του. Τον άφησαν μοναχικό ιππότη στις εθνικές εκλογές για να ηττηθεί, να του φορτώσουν την ήττα και να τον απαλλαγούν και από την πρωθυπουργία και από την κομματική αρχηγία. Το «κατόρθωμα» είχε σαν αποτέλεσμα την απώλεια των αποδεδειγμένων ερεισμάτων Σαμαρά στην Ευρώπη, την άνοδο Τσίπρα στην εξουσία, την ανάδειξη του περίεργου Βαρουφάκη, που αλώνιζε ως μαινόμενος ταύρος στο ευρωπαϊκό υαλοπωλείο, καθύβριζε αλαζονικά τους πάντες και τα πάντα, και προκαλούσε τις συλλογικές αντιδράσεις που οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή εξαθλίωση.
Όσο για τους απομένοντες στο δεύτερο κόμμα, επιδόθηκαν με φανφάρες, υπονομεύσεις, υποσχέσεις και αναζήτηση αρχηγού, αντικαταστάτη του Σαμαρά, αλλά ουδείς από τους μνηστήρες ή τους οπαδούς βύθισαν το βλέμμα στις αιτίες της πολύπλευρης δυστυχίας, που σηματοδοτήθηκε από τη διάσκεψη Παρισίων τον Δεκέμβριο του 1958, με εγκατάλειψη της αγωνιζόμενης Κύπρου. Και παραμένουν μακράν της ευθύνης, θλιβεροί ναυαγοί στην επιφάνεια, ενώ η μάνητα των κυμάτων επέρχεται καταιγιστική άλλη μια φορά, για να πνίξει την άτυχη και ακέφαλη ακόμα Ελλάδα. Είναι μια ελλαδοβόρα κληρονομικότητα που παρασέρνει το Γένος στους εδαφικούς ακρωτηριασμούς και στις ευρείες συμφορές, που το υπονομεύουν, το εξαθλιώνουν και το αποκεφαλίζουν, χωρίς η Νέμεση να αναζητεί, να καταδικάζει και να τιμωρεί τους ολετήρες του…
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΝΟΣ
www.giannisspanos.com
