Στο λυκαυγές του 2016 πολύτρομος, αλαλάζων και «ευδαιμονιζόμενος» ο κυπριακός Ελληνισμός -ώς τα κράσπεδα και εκείθεν των νατζιάκ* οδοφραγμάτων-, προσγειώθηκε ήδη στα πρώτα σκαλοπάτια της νέας χρονιάς. Πλάνες, φωταψίες και λογύδρια επαγγελματιών γελοίων… εθνοπατέρων, εκπέμπουν ήδη από συνήθεια και τους πρώτους καπνούς αιθάλης ανάμεσα στην αλήθεια και στο ψέμα, και ανάμεσα στον καλπάζοντα εκπεσμό μας και το αναγκαίο όραμα, για έναν πολίτη και ένα Έθνος αλλιώτικο. Όπου οι Αξίες θα διεκδικούνται και θα διαφεντεύουν σε πλατφόρμες μιας συνανθρώπινης αρμονίας Δημοκρατίας και Δικαιοσύνης.

Μάταιο τούτο, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος. Γιατί ήδη στο λυκόφως της η χρονιά που δραπέτευσε έχει αφήσει πίσω της μιαν άθλια κληρονομιά και μια κακοφορμισμένη σφραγίδα σήπους και υποτέλειας σε όλους τους δυστυχείς της οικουμένης (και ημών). Επιβάλλοντάς μας να αναπνέουμε ταυτόχρονα και ένα γκρίζο αιώνα βροτείων άλικων αιμάτων. Όπου κυρίαρχοι είναι οι γκρίζοι λύκοι της ανθρωπότητας και οι αιμάτινες ζώνες ανάμεσο της δουλείας από τη μια και του πολιτισμού-ελευθερίας από την άλλη.

Τούτα κι οδήγησαν στους μεγάλους συμβιβασμούς καις τις υποκρισίες και στη σηπεδώνα, που αφειδώς έχουν εμβολιάσει την κοινωνία στην υποταγή και στη φθορά, φθείροντας ταυτόχρονα και το όραμα του ανθρώπου. Διότι, οι σεσημασμένοι άρπαγες, πρώτοι, φρόντισαν να χάσουμε πρώτα τον «λόγο ύπαρξής μας» και τη γνώση του παρελθόντος μας. Ακριβώς επειδή δεν θα ήθελαν αυτή (η γνώση) να βοηθήσει στο ξεκίνημα της νέας χρονιάς (!!) για ένα… «νέο μέλλον» - έστω και αβέβαιο προς την Ιθάκη του (οι Ιθάκες όμως καταποντίστηκαν -είπαν- όπως και οι μύθοι).

Ανάμεσα λοιπόν σ’ αυτόν τον ζόφο που μας κληροδότησαν οι παγκόσμιοι και οι ντόπιοι κύκλωπες, οι ιξευτές (κυνηγοί) πελατών και η κενοφωνία προκατασκευασμένων αχυρανθρώπων της βέβηλης και ένοχης παννομενκλατούρας, μόνη πια ελπίδα η άγρια αποτίναξη από τους ώμους της κοινωνίας όλων αυτών που παριστάνουν μεν τους γυρολόγους ντελάληδες της δήθεν σωτηρίας μας, αλλά που παζαρεύουν ταυτόχρονα και τις βρόμικες φέτες στη νομή της διαλυόμενης πατρίδας. Τολμώντας να παζαρεύουν και αυτά που ανήκουν σ' εμάς, με τη δική μας καθολική ανοχή και ένοχη σιωπή.

Και όλα αυτά, τη στιγμή που ο Τούρκος βιαστής διαλαλεί και παζαρεύει ξεκάθαρα αυτό που συμβαίνει σήμερα και αυτό που θα συμβαίνει, με τη δική μας ημισιωπή και των Ευρωπαίων, από αύριο. Όπως και την ημισιωπή των κρονόληρων της ελίτ της ολιγαρχίας των ντόπιων δυναστών μας κεφαλαιοκρατών.

Ήταν, λοιπόν, ο χρόνος που έφυγε βουτηγμένος στο αίμα. Απίστευτα σκληρός, βίαιος, αδίστακτος, στυγνά κόκκινος, αιματόχρους. Που σημαίνει κυνισμό και βαρβαρότητα. Και τον «πολιτισμό» της ωμής βίας στο απόγειό του, στηριγμένος στην αυθαιρεσία παρανοϊκών δωσίλογων και στην αρχέγονη αγριότητά μας.
Αφύπνισης, ώρα μηδέν! Γιατί οι παρανοϊκοί και οι «σιωπές των αμνών» πέρασαν και αυτοί το κατώφλι του 2016 της τρίτης χιλιετίας, τόσο μαζικά και νόμιμα, που κινδυνεύουμε πια, τα Τείχη της Πολιτείας και η μοίρα του ανθρώπου να γίνουν η συνείδηση του ίδιου του σιωπηλού, σήμερα δούλου πολίτη …

ΥΓ… Χωρίς πια να δικαιούται να αρθρώσει το ελπιδοφόρο «All alba vincero» (την Αυγή θα νικήσω!) Και όμως, σ' εμάς είναι που ανήκει η ζωή και η ελευθερία. Σαράντα ένα τόσα χρόνια κατοχής. «Ιαί, Ιαί και είτε παίδες**».

*Νατζιάκ = Πέλεκυς (τουρκιστί)
**Ιαί, Ιαί και είτε Παίδες = Πολεμικές κραυγές επίθεσης κατά του εχθρού!
*Πτυχ. Νομικών και Πολιτικών Σπουδών

ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΡΥΔΑΣ