Πολλές φορές, μέσα από τα ταπεινά μου κείμενα, εκφράζω ενίοτε και προσωπικά βιώματα. Μπορεί να μην ενδιαφέρουν τους πολλούς, εφόσον δεν είναι πολιτικά ή κάτι που θα τους ενδιέφερε να διαβάσουν στον ελεύθερο χρόνο τους, αλλά εγώ επιμένω ότι, έστω και στην καρδιά ενός και μόνον εξ αυτών που θα το διαβάσουν να λέγει κάτι, μου είναι αρκετό. Και, με αυτήν την ευκαιρία, αν και διάγουμε μέρες γιορτινές, θα επανέλθω στο θέμα του πένθους.
Του προσωπικού και του συνολικού. Διότι οι χριστουγεννιάτικες μέρες δεν πρέπει να συνδέονται μόνον με το τι θα πιούμε, τι θα φάμε, πού θα κάνουμε ρεβεγιόν, ποια γαλοπούλα θα επιλέξουμε για το εορταστικό μας τραπέζι, ή οτιδήποτε άλλο, αλλά πρέπει -πρωτίστως- να συνδέονται, όπως φυσικά και το Πάσχα, με τον εσωτερικό μας κόσμο.
Γράφω συχνά για την απώλεια του γιου μου. Που χάσαμε πριν από δύο χρόνια από ανίατη ασθένεια. Ναι, θα παραδεχθώ ότι ίσως έγινα κουραστικός. Ο κόσμος θέλει να ακούει ή να διαβάζει για ευχάριστα πράγματα, είναι αρκετά βυθισμένος ο καθένας εξ υμών στα δικά του προβλήματα.
Μια καλή, διαδικτυακή φίλη (αλλά και άλλοι φίλοι), και την ευχαριστώ για την ειλικρίνειά της, δεν άντεξε αυτήν τη «μιζέρια» που εκφέρουν κάποιες σκέψεις μου, και μου έγραψε στο inbox: «Θα σου μιλήσω ξεκάθαρα, Αντώνη. Και αν θέλεις διάγραψέ με από φίλη στο facebook. Με ξενερώνεις. Όλο κλάψες, κλάψες, τίποτα θετικό. Συμμερίζομαι τον πόνο σου -δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να χάνεις το μοναχοπαίδι σου- αλλά… Τίναξε λοιπόν τη σκόνη από πάνω σου, σήκω στα πόδια σου και προχώρα επιτέλους μπροστά με θάρρος και αισιοδοξία! Το παιδί σου έτσι θα ήθελε να σε βλέπει από ΄κεί πάνω..!».
Εξαιρετικά λόγια και σωστά. Δεν διαφωνώ, δεν αντιλέγω. Αλλά, να μου επιτραπεί να παραθέσω και την άλλη πλευρά, τον αντίλογο, όσο πιο σύντομα γίνεται για να μη σας κουράσω, πώς αντιμετωπίζει η θρησκεία μας αυτό το μέγιστο θέμα του πένθους και άλλα συναφή. «Μακάριοι οι πενθούντες, ότι αυτοί παρακληθήσονται. Ότι αυτοί θέλουσι παρηγορηθεί. Μακάριοι οι πραείς, οι ελεήμονες, οι καθαροί τη καρδία…». (Κατά Ματθαίον, κεφ.5). Και συνεχίζει, στην Επί Όρους ομιλία, ο Χριστός μας:
Μακάριοι, δηλ. χαρούμενοι, όσοι θλίβονται για το κακό που επικρατεί, όσοι μετανοούν για τα σφάλματά τους και είναι έτοιμοι να αλλάξουν τρόπο ζωής…
Άρα: Ποιος μπορεί να εμποδίσει έναν άνθρωπο, από το να πενθεί για κάτι; Για μιαν απώλεια προσφιλούς του προσώπου, ή για οτιδήποτε άλλο τον πόνεσε, τον πλήγωσε; Η καλή μου φίλη που ανέφερα πιο πάνω, επιμένει ότι με όσα γράφω αυτομαστιγώνομαι. Αυτο-βασανίζομαι. Και όταν της έγραψα ότι δεν είναι ακριβώς έτσι, διότι δεν είμαι ούτε κατ’ ελάχιστον μαζοχιστής, αλλά με τον τρόπο αυτό «καθαίρω», εξαγνίζω την ψυχή μου, διαφώνησε…
Και ερωτώ: Πρέπει να αποτελείται μόνον από χαρές, πανηγύρια, γιορτές, απολαύσεις γαστριμαργικές ή άλλες σωματικές ηδονές η σύντομη ζωή μας; Η εφήμερη, περαστική παρουσία μας σε αυτόν τον μάταιο κόσμο; Απαντώ ξεκάθαρα: Όχι! Είναι αδύνατον. Και δεν είναι ανθρώπινο. Δεν θα προσθέσω τίποτε άλλο. Σας αφήνω να προβληματιστείτε.
ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Στοχαστής
