Το έτος 2015, θα γραφτεί σαν έτος "συμφιλίωσης". Συμφιλιωθήκαμε με δεκάδες θανάτους καθημερινά, με ανθρώπους να ακρωτηριάζονται ή να πνίγονται στη Μεσόγειο, σε βαθμό που οι εικόνες να μας φαίνονται φυσιολογικές. Η νέα χρονιά δεν είναι για ευχές, μας τέλειωσαν οι λέξεις και οι ιδέες και η ανθρωπότητα δεν έχει τι να πει. Γεμίσαμε από καταυλισμούς των "σωσμένων". Ραγισμένες αγκαλιές και εξασθενισμένα χνότα κρατούν σφιχτά τα παιδιά, που κρύβουν τα στολισμένα από φόβο και ταλαιπωρία πρόσωπά τους.

Λυπημένες γυναίκες που στέρεψαν τα δάκρυά τους και άντρες ακατοίκητοι, να κουρνιάζουν ο ένας δίπλα στον άλλο, δημιουργώντας ένα νέο σουρεαλιστικό ανθρώπινο τοπίο. Παντού ερείπια και φόβος, επίτευγμα της υψηλής τεχνολογίας, που από τον περασμένο αιώνα πέταξε τα αποσμητικά που τρυπούσαν το όζον και έβαλε την πράσινη οικολογική σφραγίδα στο κουμπί του πυρηνικού εκτοξευτήρα.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς πάνω από τα χαλάσματα και τον ανθρώπινο πόνο ο αέρας θρόιζε. Ο ήχος από τις οπλές των ταράνδων του Αϊ-Βασίλη ανακατεύτηκε με αυτόν των ελικοπτέρων και των βομβαρδιστικών. Ο καπνός του καθαρού μαζούτ από τους καυστήρες τους σηκωνόταν σαν μια προσευχή στους προφήτες και τον Ύψιστο.

Οι ψυχές, σ' έναν πόλεμο. Ακόμα κι εκεί, που άναψαν βεγγαλικά και χείλη έσμιξαν σε ένα φιλί αγάπης και ψεύτικης ελπίδας, το μυαλό αδυνατούσε να αποβάλει τη σκέψη ότι ο κόσμος είναι αγορασμένος. Οι απανταχού "πρωταγωνιστές", αν και μέσα τους απεχθάνονται την πραγματικότητα, φόρεσαν τα γιορτινά και έκρυψαν το ακάθαρτο δέρμα. Οι ευχές για ένα ειρηνικό αύριο κόλλησαν σαν λέπια από σάλιο στον ουρανίσκο. Ο στιγμιαίος ενθουσιασμός της αλλαγής του χρόνου, μια αιώνια ψευδαίσθηση, σμίκραινε όσο έφευγε η νύχτα και, σαν κερί που προσωρινά άναψε, τελείωσε.

Με το φως της πρώτης μέρας του 2016, κάποιος κρατούσε κάποιον να μη βυθιστεί στα παγωμένα νερά. Τα Μ.Μ.Ε. μάς θύμισαν τα γεγονότα του χρόνου που πέρασε. Εικόνες που αποβιβάστηκαν στα πρόσωπά μας, βεβαιώνοντάς μας πως ό,τι υπήρξε, θα υπάρξει ξανά.

Εμείς, εκπαιδευμένοι θεατές θα ζούμε από περιέργεια, να δούμε τι θα μας φέρει η επομένη μέρα, αποφεύγοντας έντεχνα να γίνουμε κοινωνοί.