Η ανακήρυξη του ψευδοκράτους σημαίνει διαμελισμό της Πατρίδας

Η ανακήρυξη του ψευδοκράτους, με σκοπό την προσάρτησή του στην Τουρκία, προκαλεί προκλητικές διαστροφές της Ιστορίας και πολιτική προπαγάνδα με απαράδεκτες κι επικίνδυνες διακηρύξεις:

«Εκλιπούσα Κυπριακή Δημοκρατία».
«Προστασία Τουρκοκυπρίων από απειλές ή κινδύνους που εκτοξεύονται από τους Ελληνοκυπρίους».
«Χρήστης και δικαιώματα στο περιουσιακό».
«Παραμονή εποίκων».

Με τέτοια μυαλά, οι Τούρκοι - προσωποποίηση της Δύναμης - για μισό περίπου αιώνα καταπατούν έναν λαό, στερώντας του την ελευθερία του.
Για χρόνια έγιναν και γίνονται πολλές προσπάθειες για λύση του κυπριακού προβλήματος, χωρίς, δυστυχώς, κανένα αποτέλεσμα. Οι εκάστοτε διαπραγματευτές εκφράζουν την πολιτική φυσιογνωμία της χώρας τους - η διάσταση της Ηθικής από τη μια και η Δύναμη του Ισχυρού από την άλλη.

Στην ουσία η Ηθική περιορίζει την παντοδυναμία του ισχυρού, εφ’ όσον υπάρχει το ευρωπαϊκό και το Διεθνές Δίκαιο.
Στην αλήθεια όμως οι διακηρύξεις τόσο των Μεγάλων όσο και της Ευρώπης και του Διεθνούς Οργανισμού είναι αφηρημένες και ισχύουν επιλεκτικά και σε συνάρτηση με τα συμφέροντά τους.

Είναι απατηλή και ψεύτικη η εντύπωση πως η Τουρκία θέλει λύση. Μάλλον ζητεί τον αφανισμό του ελληνικού στοιχείου με το μεγάλο πλήθος των εποίκων να μολύνουν τον γηγενή πληθυσμό.

Η ανακήρυξη του ψευδοκράτους σημαίνει διαμελισμό της Πατρίδας, παραβίαση συνόρων - «τα σύνορά μας είναι στην Κερύνεια» - και αποδοχή μας για αναθεώρησή τους.

Η άρνηση της Τουρκίας να αποδώσει τα αναφαίρετα δικαιώματά μας κρίνεται κατά πόσο η συμπεριφορά συμβαδίζει με τους Διεθνείς Νόμους.
Κατά μία επιστημονική παρατήρηση ό,τι διακηρύττεται δεν είναι αποτέλεσμα άγνοιας. Είναι μάλλον λόγια καλά σχεδιασμένα και καλά μελετημένα που έχουν τον σκοπό και τη βάση τους.

Η σταθερή επιμονή της στην ανυπαρξία του κυπριακού κράτους, οι συνεχείς παραβιάσεις του εναέριου και θαλάσσιου χώρου, η ύπουλη προσπάθειά της να πάρει όσα αυτή θέλει για το δικό της «κράτος», διαλύουν τη συνοχή της διαπραγμάτευσης και, ή διακόπτουν, τη μεταξύ των δύο επικοινωνία.

Στην προσπάθειά της να είναι ο νικητής και ο άλλος ο νικημένος εφευρίσκει σχέδια επικυριαρχίας του αντιπάλου και θέτει τον έναν σε σύγκρουση με τον άλλο.
Η δύναμή του είναι υπεράνω της σκέψης του. Γι’ αυτό και χρειάζεται να επαν-εκτιμήσει τον εαυτό του αντί το τι σκέφτεται το πώς σκέφτεται.

Ο διαπραγματευτής του Δικαίου και της Ηθικής εργάζεται για να φτάσει σε λύση βασισμένη στη Δικαιοσύνη, που θεωρείται ότι προέρχεται από έναν Παγκόσμιο Κώδικα.
Κεντρικό χαρακτηριστικό του ισχυρού στη διαπραγμάτευση είναι η άρνησή του να έχει μία κάποια ευκαμψία ή υποχώρηση, να μη χρησιμοποιεί λογική σκέψη και να αποφεύγει να είναι σε «συνεχή χορό» με τον κόσμο, επιμένοντας πως ο κόσμος του είναι έτσι ή θα τον κάμει να γίνει έτσι όπως τον βλέπει ή τον θέλει.
Σημείωση: Η Άγκυρα εκμεταλλεύεται την αδυναμία μας. Μόνο η Ρωσία θα τη βάλει στη θέση της.

ΛΟΪΖΟΣ ΠΙΠΗΣ