Πέρασαν επτά χρόνια από τις 12 Δεκεμβρίου 2008 που έφυγε ένας φίλος απ’ τα παλιά, ο Τάσσος Παπαδόπουλος, τον οποίο γνώρισα στο Παγκύπριο Γυμνάσιο το 1950. Όταν ο αείμνηστος ήταν τετάρτη τάξη Γυμνασίου κι εγώ ήμουν προγυμνασιακή. Ήταν επίσης και οικογενειακός μου φίλος από το 1948, όταν ήμασταν ακόμη παιδιά 10-14 ετών.

Επίσης θυμούμαι ότι τον επισκεπτόμουν και σπίτι του, που ήταν κοντά στο Σινεμά Ρόγιαλ και πολλές φορές τρώγαμε μαζί στο παραδοσιακό εστιατόριο «Προπύλαια», τις περισσότερες φορές «τταβάν». Πώς να μη θυμάμαι ότι παίζαμε ποδόσφαιρο σε γήπεδο πίσω από το πατρικό μου σπίτι στη Λεωφόρο Σαλαμίνος στη Λευκωσία.

Αργότερα, ενήλικες πια, μετά το κακό του προδοτικού πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής, επισκεπτόμουν τον αξέχαστο στο δικηγορικό του γραφείο στο Μέγαρο Σιαντεκλαίρ και μου έδινε νομικές συμβουλές.

Πέραν της καταξίωσής του τόσο με το αξίωμα του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και στην επαγγελματική του σταδιοδρομία σε διάφορα αξιώματα, υπήρξε επίσης μεγάλος σκαπανέας του ποδοσφαίρου και του αθλητισμού και πρόεδρος ακόμη της ΑΔΕΑ στην ΚΟΠ.

Ήταν φλογερός αγωνιστής της Ε.Ο.Κ.Α. του 1955-1959 με το όνομα Δευκαλίων. Ο ηγέτης που απέρριψε τόσο βροντερά το σχέδιο Ανάν! Θα μου μείνει αξέχαστος για τη μεγάλη ευγένεια, πραότητα και αγάπη που μου είχε καθώς και στους άλλους συνανθρώπους του! Για ό,τι και αν έκανε και αν έσφαλε, θα τον κρίνει η Ιστορία και όχι μερικοί!

ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΙΔΗΣ