Οι εκλογές στην Τουρκία έφεραν σαρωτική νίκη του κόμματος του Προέδρου της χώρας ΑΚΡ. Μια νίκη, η οποία μπορεί να μην επιτρέπει στον Ερντογάν να αλλάξει το σύνταγμα από κοινοβουλευτικό - πρωθυπουργικό σε προεδρικό, αλλά δίνει την ευκαιρία στον Τούρκο Πρόεδρο να ελέγχει την εσωτερική κατάσταση στη χώρα. Αρκετοί από τους ψηφοφόρους προτίμησαν το δίδυμο Ερντογάν - Νταβούτογλου για διασφάλιση της σταθερότητας, της ασφάλειας και της ενότητας των Τούρκων, αγνοώντας τη βίαιη προεκλογική εκστρατεία.

Ο Τούρκος Πρόεδρος έχει καταφέρει, στα 13 χρόνια κυβέρνησης του κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, να επιβάλει απόλυτο έλεγχο, αφού υπόσχεται στις μάζες των ψηφοφόρων του οικονομική ανάπτυξη και σταθερότητα στις εσωτερικές και εξωτερικές σχέσεις. Ο στρατός αλλά και διάφοροι άλλοι θεσμοί βρίσκονται επίσης στο πλευρό του Τούρκου Προέδρου. Από την άλλη η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας στη Συρία έχει δεχθεί σοβαρό πλήγμα, ενώ στην περιοχή της Μέσης Ανατολής έχει ξεμείνει από συμμάχους, εξαιρουμένων κάποιων χωρών στον Αραβικό Κόλπο. Την ίδια στιγμή η Τουρκία πρέπει να αντιμετωπίσει την αγγλοσαξονική πολιτική, αφού, εξαιτίας της στάσης του Ερντογάν ενάντια στο Ισραήλ, οι σχέσεις τους δεν είναι και οι καλύτερες.

Η Τουρκία θεωρείται μέρος της συριακής κρίσης και της ενίσχυσης του «Ισλαμικού Κράτους» κατά του Προέδρου Άσαντ. Η προσηλυτιστική δράση τζιχαντιστικών ομάδων στο έδαφός της στις «εστίες του Ισλάμ» συνεχώς αυξάνεται, ενώ το κουρδικό πρόβλημα και οι Αλεβίτες δεν μπορούν να αφήσουν τον Ερντογάν ήσυχο.

Οι κάτοικοι της ευρωπαϊκής Τουρκίας και των παραλιακών περιοχών της κατηγορούν την τουρκική κυβέρνηση για καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για έλλειψη ελευθερίας του λόγου, για συλλήψεις δημοσιογράφων και την κατατρόπωση της ακαδημαϊκής κοινότητας και των αντιφρονούντων του κινήματος Gulen. Το σπουδαιότερο για την ίδια την Τουρκία είναι ότι κατάφερε να φαντάζει στη Μέση Ανατολή ως χώρα μοντέλο, ισορροπώντας μεταξύ πολιτικού Ισλάμ και δημοκρατίας. Τελικά, με όλα αυτά που συμβαίνουν στη γειτονική χώρα, η Ευρωπαϊκή Ένωση χρειάζεται την Τουρκία, ή η Τουρκία χρειάζεται τώρα την Ευρωπαϊκή Ένωση περισσότερο από ποτέ;

Ως χώρα μέλος του ΝΑΤΟ δεν διστάζει να καταρρίψει ρωσικό αεροσκάφος, προκαλώντας έτσι την αντίδραση του Πούτιν και απειλώντας τη σταθερότητα στη Μέση Ανατολή. Ίσως αυτή η σύγκρουση με τη Ρωσία να τη φέρει πιο κοντά στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να αναγκάσει τον Ερντογάν να εγκαταλείψει τις εμμονές του για δημιουργία μιας ηγεμονικής «Νέας Τουρκίας» και να ψάξει νέους συμμάχους εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι σίγουρο κατά πόσο θα δεχθεί με ανοικτές αγκάλες την Τουρκία, αφού η κάθε χώρα μέλος έχει τα δικά της διαφορετικά συμφέροντα απέναντι στην υποψήφια προς ένταξη χώρα. Ο μόνος τρόπος απεγκλωβισμού της Τουρκίας από την απομόνωση είναι η επίλυση του κυπριακού προβλήματος και η αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Γι' αυτό τον λόγο, η Τουρκία οφείλει να διασφαλίσει τη σταθερότητα τόσο στο εσωτερικό μέτωπο όσο και στις γειτονικές της χώρες.

Για την Κύπρο και το πολιτικό μας πρόβλημα μόνο μια σταθερή Τουρκία μπορεί να είναι χρήσιμη και συνεργάσιμη. Δυστυχώς, όμως, σήμερα ζούμε σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από ανατροπές και απρόβλεπτες εξελίξεις. Η Τουρκία έχει θέσει ως στόχο σε λιγότερο από δέκα χρόνια να αναδειχθεί σε κραταιά περιφερειακή δύναμη. Καίγεται τελικά για λύση του κυπριακού προβλήματος ή θα αλλάξει πορεία και θα στραφεί προς τον αραβικό κόσμο και την επιβολή της ως κυρίαρχη δύναμη στην περιοχή της Μέσης Ανατολής κατά του Ισραήλ;

Αυτό που χρειάζεται η έκρυθμη περιοχή της Μέσης Ανατολής είναι ειρήνη και καλές σχέσεις με τις γειτονικές χώρες. Μέχρι να επέλθει όμως η πολυπόθητη σταθερότητα στην Τουρκία, καλό θα ήταν να ανατρέξουμε στα λόγια του συγγραφέα Πάνου Καρνέζη, πως «όποιος πιστεύει ότι θα μπορούσε να υπάρξει ειρήνη χωρίς το μαχαίρι να βγει από τα πλευρά του εχθρού, κοροϊδεύει τον εαυτό του».

ΑΝΤΡΟΣ Γ. ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ
Δήμαρχος Δερύνειας