Σήμερα έχουμε οδηγηθεί σε μια γενικευμένη αηδία, θυμό και αποστροφή για την πολιτική. Σ' αυτό δηλαδή που επεδίωξαν οι κατά της πατρίδας ακούραστα εργαζόμενοι εμμίσθως (και όχι από πατριωτισμό).

Η ιστορία διδάσκει τον κυπριακό Ελληνισμό πως δεν διδαχθήκαμε τίποτε από αυτήν. Οι υπερεθνικοί ευρωπαϊκοί μας «προστάτες» και τα τοπικά γιουσουφάκια τους είναι -αποδεδειγμένα- αυτοί που εξοντώνουν και καίνε τον λαό, την κοινωνία και τη γη μας. Συνεπώς…

…Συνεπώς, χωρίς τη βαθιά γνώση αυτής της πραγματικότητας ο λαός, η κοινωνία και η γη μας δεν μπορούν να σωθούν. Διότι μόνο οι λαοί με τη γνώση και την αγωνιστική τους πολιτική πράξη και οργάνωση μπορούν να σώσουν την ανθρωπότητα και τη γη τους από τις άθλιες, αναξιοπρεπείς και δουλώδεις συνθήκες ζωής που μας επιβλήθησαν.

Ούτε τα θρηνώδη αναθέματά μας ή και η οργή μάς οδήγησαν σε καμιά βελτίωση.
Γιατί όμως; Γιατί απλώς απελπισμένη και τυφλή οργή είναι που έχουμε και όχι γνώση των πραγμάτων. Αυτών δηλαδή που ζούμε. Αυτή η οργή και η ζώσα απελπισία είναι αδιέξοδα. Είναι απελπισμένο «συναίσθημα» και όχι γνώση. Και είναι «στοιχεία» που πάρα πολύ εύκολα χειραγωγούνται και αξιοποιούνται από τις εκάστοτε αντιπολιτεύσεις. Και είναι στοιχεία που αξιοποιούνται απλώς και από τους «προστάτες» για τα εκλογικά τους παιγνίδια και τις αναγκαίες κυβερνητικές πτώσεις.

Έτσι ήθελαν να μας κατασκευάσουν. Για να εκτονωνόμαστε στα αδιέξοδα της πολιτικής άγνοιας περί «ανίκανου κράτους», προσώπων, δικαιοσύνης, αξιών κ.λπ.
Αν όμως καταπολεμήσουμε την άγνοιά μας, αν αναζητήσουμε τη βαθύτερη γνώση των πραγμάτων, θα διαπιστώσουμε ότι είναι καταστροφική ουτοπία να περιμένουμε λύσεις από τους διαχρονικούς μας… Μεσσίες, ή τα κομματικά διακοσμητικά ντεκόρ των διεθνών και εγχώριων «νταβάδων».

Η μόνη διέξοδος βρίσκεται στη συνειδητή πράξη και οργάνωση του λαού στη βάση. Και η γνώση των πραγμάτων οδηγεί μόνο εκεί. Στη συνειδητή πολιτική πράξη και οργάνωση του κυπριακού Ελληνισμού, που θα απαξιώνει τα υποκατάστατα της πολιτικής αθλιότητας των διοριζόμενων «προστατών» μας.

Ας αφορίσουμε τους… Μεσσίες και τους … «ισχυρούς άντρες». Δηλαδή τους εκάστοτε καινούργιους μιζαδόρους της πολιτικής, που εμφανίζονται όταν οι περιστάσεις το απαιτήσουν, σαν ηγέτες! Αυτούς τους ποικίλους και πολύχρωμους -τους εμπρηστές της κοινωνίας και του Νόμου- η νομιμότητα θα πρέπει να τους εκμηδενίσει. Επειδή -επιτέλους- δεν πρέπει ο λαός να αποτελεί το «πολιτικό προσωπικό» των κοινωνικο-οικονομικών υπερεθνικών προστατών μας, δηλαδή των νεοδυναστών μας.
Αλλά, για να απελευθερωθούμε από τον μεγάλο τρόμο… της συνυπευθυνότητας και της παθητικότητας τα θύματα θα πρέπει, ως πολίτες, να γίνουμε συνειδητό υποκείμενο της Ιστορίας.

Υ.Γ. Διότι, από τη στιγμή που συμμετέχει κανείς στην Ιστορία και γίνεται υπεύθυνος για την πορεία της, ξεφεύγει από τον τρόμο της Ιστορίας, που οι άλλοι καθορίζουν!

ANΔΡΕΑΣ ΦΡΥΔΑΣ
πτυχ. Νομικών και Πολιτικών Σπουδών