Γι' αυτό απευθυνόμαστε «προς τον Ζαβίνα πρώτα, κι αν ο μωρός αυτός δεν μας εκτιμήσει, θα πάμε στον αντίπαλό του, τον Γρυπό. Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει, δεν μας υιοθετήσει για να μας δώσει την Προεδρία της Δημοκρατίας, τότε παγαίνουμε παρευθύς στον Υρκανό. Ένας απ' όλους θα μας προσλάβει»

Πώς θυμήθηκα σήμερα, καθώς επέστρεφα στο νησί μας από τις Βρυξέλλες, τη στήλη που είχα κατά καιρούς σε κυπριακές εφημερίδες με τον τίτλο «ΙΔΙΩΝΥΜΟ» και κατέγραφα και μοιραζόμουν μαζί σας τις σκέψεις μου για τα μεγάλα πρώτα και για τους μεγάλους τρίτους. Έτσι νοσταλγικά σκέφτηκα να «λασπολογήσω» παίζοντας με τον Καβάφη, και μιας και βρισκόμουν στους αιθέρες, να γράψω λόγια του αέρα, για τους πολιτικούς αναλυτές που με έχουν βάλει στο στόχαστρο εδώ και καιρό. Δεν πάσχω από εμμονές, ωστόσο δεν μπορώ να μην επισημάνω την τεράστια ποσότητα δηλητηριώδους, φαρμακερής και μειωτικής λάσπης που με περιλούζει και τον εξουθενωτικό πόλεμο που υφίσταμαι από τη μέρα που «ακούστηκε» ότι σκεφτόμουν να διεκδικήσω τις προεδρικές εκλογές του 2013.

Θυμάμαι τη στάση του καθενός ξεχωριστά, αλλά νομίζω αξίζει να καταγραφεί πως κάποιοι που με πίεζαν να διεκδικήσω την Προεδρία, δεν μου μιλούν ακόμη γιατί δεν το έκανα! Η τοξική λάσπη συνεχίζει να με περιλούζει και σήμερα σε τεράστιες ποσότητες. Κοντεύει, βλέπετε, το 2018 και οι Προεδρικές. Εάν δεν εκλείψει η Κυπριακή Δημοκρατία…

Λέγω πάντα την αλήθεια. Τη δική μου αλήθεια που μπορεί να μην αρέσει σε πολλούς, αλλά είναι η δική μου αλήθεια. Ασχέτως αν διαφωνούμε, ελπίζω το ίδιο να κάνουν όλοι και να μην εξαγοράζουν ενοχές, να υποθηκεύουν αντιστίξεις, να εξοφλούν γραμμάτια, να επενδύουν στο δίχτυ ασφαλείας πολιτικών σχοινοβασιών.

Οφείλω να τονίσω ότι από όσα γνωρίζω, «εξ όσων κάλλιον γνωρίζω και πιστεύω» που λένε και οι δικαστικοί, η ηγεσία του ΔΗΣΥ δεν ενέχεται σ' αυτή την κατάσταση.

Είναι κυρίως τα αλαλάζοντα κύμβαλα και οι υπηρέτες πολλών αφεντάδων που το κάνουν.

Λέγω λοιπόν κι εγώ,

Δεν είμαι ούτε ανέστιος, ούτε πένης… Όθεν φρονώ πως είμαι στα γεμάτα ενδεδειγμένος για να υπηρετήσω αυτήν την χώρα, την προσφιλή πατρίδα μου Συρία. (αν υπάρχει το 2018)

Γι' αυτό χαλεύουν να «μ’ εμποδίσουνε με τα συστήματά τους- τους ξέρουμε τους προκομένους: να τα λέμε τώρα»;

Παίρνω σβάρνα λοιπόν τα κόμματα και αναζητώ στήριξη. Φιλόδοξος άνθρωπος είμαι, τι φταίω εγώ; Ζητώ η ταλαίπωρη να γίνω Πρόεδρος, χαράς το πράμα.

Είναι αποσπασματικά ό,τι λέγει ο Καβάφης στο ποίημά του «Ας φρόντιζαν». Το σκεφτόμουν καθώς διάβαζα το press clipping που μου αποστέλλεται καθημερινά εδώ στις Βρυξέλλες από την υπηρεσία του ΕΚ. Μου καταλογίζουν αθέμιτη φιλοδοξία. Μωροφιλοδοξία γιατί, λέει, το μόνο μου κίνητρο είναι η Προεδρία της Δημοκρατίας. Γι' αυτό έφυγα από τον Συναγερμό, γι' αυτό κάνω σαματά, γι' αυτό πολεμώ τη λύση, γιατί μετά τη λύση, δεν θα είμαι τίποτα, θα απολέσω την πολιτική μου καριέρα, θα μπω στο ράφι και μετά θα ζητιανεύω.

Καλά δεν ήμουν βολεμένη στον ΔΗΣΥ, δεν έμενα λοιπόν εκεί στα μουλωχτά, να είμαι Ευρωβουλευτής διά βίου;

Ενώ οι άλλοι, οι περισπούδαστοι, οι νούσιμοι, οι συνετοί, οι μη φανατικοί, οι φωτισμένοι, οι λόγιοι, οι εκσυγχρονιστές, οι ανθρωπιστές, οι διανοούμενοι, με τις καθημερινές επαφές με το σύνοικο στοιχείο και τους Τούρκους αξιωματούχους, που αγωνίζονται για τη λύση του Κυπριακού, την άμεση λύση (έστω και με εκπτώσεις σημαντικές, θα φτιάξουν τα πράματα καθ' οδόν), έχουν μόνο ευγενείς φιλοδοξίες. Σκέφτονται μόνο το μέλλον της Κύπρου, το καλό του τόπου, την ειρήνη, την αδελφοσύνη, τη συμβίωση με τους Τουρκοκυπρίους, έχουν ευγενικά κίνητρα.

Κανείς δεν σκέφτηκε ότι θέλουν να γίνουν Πρόεδροι της Γαληνοτάτης Ηνωμένης Δημοκρατίας της Λεβαντίνης, να γίνουν υπουργοί του Ακιντζί ή του Έρογλου, Βουλευτές, Ευρωβουλευτές, Γερουσιαστές, Διοικητές, να γίνουν μεγαλοεργολάβοι για να ανοικοδομήσουν τις πόλεις και τα χωριά μας (έχασαν τα Βαρώσια βέβαια που τα μοίρασαν ήδη οι Τουρκοκύπριοι με τους Τούρκους εργολάβους), να γίνουν έμποροι που θα κατακτήσουν την τεράστια τουρκική αγορά και, γιατί όχι, δραγουμάνοι στη Μεγάλη Πύλη.

Ναι, αυτές είναι ευγενείς φιλοδοξίες, οι άνθρωποι ετούτοι δεν είναι ποταποί, μόνο το καλό του τόπου μας και του λαού μας θέλουν, στα γεμάτα να υπηρετήσουν τον τόπο τους, ενώ εμείς απλώς ισχυριζόμαστε πως πολεμάμε για μια λύση που θα διασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα όλου του λαού, κούφιοι και άδειοι. Πολεμάμε μόνο για τα οφίκια και τα ιδιοτελή μας συμφέροντα.

Γι' αυτό απευθυνόμαστε «προς τον Ζαβίνα πρώτα, κι αν ο μωρός αυτός δεν μας εκτιμήσει, θα πάμε στον αντίπαλό του, τον Γρυπό. Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει, δεν μας υιοθετήσει για να μας δώσει την Προεδρία της Δημοκρατίας, τότε παγαίνουμε παρευθύς στον Υρκανό. Ένας απ' όλους θα μας προσλάβει».

Έτσι δεν γράφουν οι πολιτικοί αναλυτές;

Ξέρουν ήδη όλες τις πιθανές συναλλαγές που έχω κάνει για την Προεδρία.

Άσε που άλλαξα και κόμμα. Μόνο εγώ άραγε; Ποιος δεν έχει αλλάξει κόμμα; Αν εξαιρέσουμε εκείνους που από τα γεννοφάσκια τους ήσαν στις βρεφικές, μαθητικές και σπουδαστικές οργανώσεις κάποιων κομμάτων, οι πλείστοι έχουν αλλάξει κόμμα. Άλλοι για λόγους συνέπειας, άλλοι για λόγους συμφέροντος. Πώς να το κάνουμε, έτσι είναι οι άνθρωποι. Αξίζει πάντως να καταγράψει κάποιος με τι και πώς έχει ανταμειφθεί ο καθένας που έχει αλλάξει κόμμα. Όλοι μας έχουμε τη συνείδησή μας ήσυχη. Τα κόμματα «Βλάπτουν την Συρία το ίδιο».

Έχω ήσυχη τη συνείδησή μου. Έχω δηλώσει πως με τη λύση, πάω σπίτι μου. Όχι γιατί θα τερματιστεί η πολιτική μου καριέρα, όπως αρέσκονται να λένε. Είναι οι φανατικοί της «λύσης» που επενδύουν πολιτικά και σκέφτονται τα Ομοσπονδιακά αξιώματα….

Καλή Χρονιά λοιπόν και μην ξεχνάτε τι γίνεται στη γείτονα Συρία!

ΔΡ ΕΛΕΝΗ ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ
Ευρωβουλευτής