Γεννήθηκε! Στη Βηθλεέμ, σε μια σπηλιά, με το χνώτο των ζώων για…θέρμανση. Ο μεγαλύτερος επαναστάτης ενάντια στην κάθε μορφής εξουσία που χωρίζει τους ανθρώπους σε θύτες και θύματα. Ο μεγαλύτερος αναμορφωτής του κόσμου. Αυτός που δίδαξε να πολεμάμε τα όπλα, την κακία, τον φθόνο με την αγάπη, τη συμπόνια, την αδελφοσύνη.

Γεννήθηκε! Δοξάστε Τον! Με γαλοπούλες, μελομακάρονα, κουραμπιέδες, μπισκότα σε δεκάδες παραλλαγές, μην πλήξουμε κιόλας με τα ίδια και τα ίδια! Με εκτυφλωτικά ρεβεγιόν, εκθαμβωτικές τουαλέτες, με απαστράπτουσες -χάρη, λέει, στα νέα υαλουρονικά και δεν ξέρω τι άλλο- κυρίες! Μας έχουνε πρήξει μήνες τώρα στοχεύοντας την ανθρώπινη ματαιοδοξία. Με πανάκριβα μπιζού, έστω και φο, σας παρακαλώ, πρέπει να λάμπουμε για να ’μαστε στο πνεύμα της γιορτής. Να μας παραμυθιάζει το γυαλί μπρος στην ερημιά της άδειας τσέπης των πολλών με χιλιάδες συνταγές, σαν να μας λένε, για δέστε πώς ζούνε οι λίγοι! Τάχα πως μ’ όλα αυτά θα ξεχάσουμε.

Να ξεχάσουν ποιοι; Αυτοί που ζητιανεύουν λίγη στοργή κι ένα πιάτο φαΐ από τα κοινωνικά παντοπωλεία; Να ξεχάσουμε τι; Τα παιδιά που θαλασσοπνίγονται κάθε μέρα; Αυτά που πονάνε, αυτά που πεινάνε, αυτά που γίνονται βορά στις ορέξεις των μεγάλων; Να ξεχάσουμε πως το επαναστατικό κήρυγμά Του έγινε δόγμα που κόβει κεφάλια, έτσι και διαφωνήσεις με τους εκφραστές του την έβαψες. Στο όνομα Αυτού που πολέμησε την υπεροψία, που τόνιζε πως κανείς δεν εξουσιάζει κανέναν, πως κανείς δεν έχει δικαίωμα να κτυπά μ’ οποιονδήποτε τρόπο, κανέναν.

Δυο χιλιάδες χρόνια κι αναρωτιέσαι: ποια αγάπη χωράει ανάμεσα στα παιγνίδια των κάθε λογής εξουσιαστών; Πού είναι η γλυκύτατη μορφή που μίλησε για συγχώρεση, που μας ζήτησε να κάνουμε δικό μας κάθε πόνο, ν’ απλώνουμε χέρι, να στηρίζουμε στη δυστυχία όποιον τη ζει. Υπήρχε χρεία και τότε για όλα αυτά, αλλιώς γιατί να ’ρχόταν; Και που ήρθε, δηλαδή, τι έγινε; Άλλαξε ο κόσμος; Πολύ! Προς το χειρότερο βέβαια!

Η ανθρώπινη επινοητικότητα και αχορτασιά γέννησε χιλιάδες άνομους τρόπους να κάνει δικό του ο άνθρωπος ό,τι βλέπει. Τα χιλιάδες μπιχλιμπίδια που επινόησε ο άνθρωπος για να τρέφεται το θηρίο της κατανάλωσης συνεχώς πληθαίνουν. Αλήθεια, εκείνο το φως που κρύβεται μέσα μας και που όσο το σκορπάμε τόσο γλυκαίνει τους άλλους και την ψυχή μας, τι γίνεται; (Καλά, εσείς;) Πού κρύβεται;

Αχ, και να κατέβαινε, λέει, Εκείνος τώρα στη γη. Να του ανάψουν τα λαμπάκια με όλα αυτά τα χρυσοποίκιλτα των συνεχιστών της διδασκαλίας Του, τις πανάκριβες λιμουζίνες τους, τους καβγάδες τους για τις εκκλησιαστικές περιουσίες. Να εξοργιστεί με τα ψέματα των κυβερνώντων, τον εμπαιγμό του ποιμνίου Του. Πρόβατα άκακα μας ήθελε και «τον ποιμένα τον καλό» δίκαιο και τίμιο. Να περιδιάβαζε μέσα στις αναθυμιάσεις των βόθρων των σκανδάλων (ένας-ένας ρε παιδιά, μη βαράτε πια έτσι). Και σιγά που θα Τον αγκάλιαζε κόμμα, να τους τα κάνει μπάχαλο με τις ειρηνιστικές οικολογικές θεωρίες του.

Άσε που σίγουρα θα ήταν φακελωμένος στην ΚΥΠ. Αν γλύτωνε το κάρφωμα στον σταυρό, τους εμπτυσμούς, τη διαπόμπευση, σίγουρα θα περνούσε έτσι αόρατος πάνω από κάθε πονεμένο, πληγωμένο, μοναξιασμένο, θα τον άγγιζε με τα μαγικά Του χέρια και θα τον ζέσταινε με την αύρα Του. Αυτός μόνο αυτά ήξερε να κάνει. Τ’ άλλα είναι επινοήσεις δικές μας. Να τα χαιρόμαστε.

Άντε και Καλά Χριστούγεννα σε μια ανθρωπότητα που υποδέχεται τον Σωτήρα μ’ ένα σύστημα που μπάζει από παντού. Και του χρόνου! Καλά να ’μαστε, στα ίδια χάλια, μη μας βρουν τίποτα χειρότερα. Κάτι θα ’ναι και αυτό.

ΑΛΕΚΑ ΓΡΑΒΑΡΗ-ΠΡΕΚΑ