Όταν ένας λαός βρίσκεται στα χάπια για να μην σαλτάρει από το οικονομικό στένωμα που τον περιβάλλει, και εκεί που κρατούσε πρώτο τραπέζι πίστας, τώρα κρατά γραμμή στα κοινοτικά παντοπωλεία, δεν τον απασχολείς με ανάρμοστες κοινωνικές συμπεριφορές.

Όταν η βουλευτής δήλωνε ότι δεν τα βγάζει πέρα με τον καλλωπισμό και τα κομμωτήρια, ευλόγως διερωτήθηκα αν έπρεπε να παίρνει περισσότερα από ένα φαλακρό βουλευτή, που δεν έχει αυτά τα επιπρόσθετα έξοδα.

Ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό, ότι μπορεί οι βουλευτές να μην έχουν «κομμωτήρια», αλλά έχουν «αμπελοπούλια».

Η όποια εξουσία είναι η βιτρίνα ενός λαού. Αν αυτή είναι διεφθαρμένη, η άποψη γενικεύεται ότι όλοι είμαστε διεφθαρμένοι. Αν αυτή είναι ανώριμη, απολίτιστη και ανάξια, τότε τα «σκάγια» πιάνουν όλο τον λαό.

Είναι καιρός να διερωτηθούμε πώς εκλέγουμε βουλευτές και γιατί. Φαίνεται εκ των πραγμάτων ότι ως λαός είμαστε ανώριμοι να επιλέγουμε με κριτήριο τον πολιτικό λόγο και την αγωνιστικότητα των εκπροσώπων μας, και δεν αναφέρομαι στους δύο αυτούς βουλευτές, που μονοπωλούσαν τις συζητήσεις αλλά σε ένα μεγάλο αριθμό από αποδεδειγμένες «μετριότητες».

Η δημοκρατία είναι ιερό πολίτευμα μόνο αν έχεις τον πολιτισμό και τη γνώση να τη διαχειριστείς, αλλιώς μετατρέπεται σε καταστροφική.

Ας μην ειρωνευόμαστε ή να κατακρίνουμε βουλευτές, στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, για τον τρόπο σκέψης τους. Σε δημοκρατικά πολιτεύματα, όπως το δικό μας, ο κάθε ένας έχει τη δυνατότατα να επιλέγει με τα δικά του κριτήρια και, ως αποτέλεσμα, ο λαός παίρνει πλειοψηφικά ό,τι του αξίζει.

Οι βουλευτές μας και κάθε άλλη μορφή εξουσίας δεν είναι τίποτα άλλο, παρά η αντανάκλαση του ίδιου του εαυτού μας και του τρόπου σκέψης μας.

Μόνο αν βελτιωθούμε εμείς πολιτικά και πολιτισμικά και αφήσουμε τις «τρίχες», τα «αμπελοπούλια» και τις σαχλαμάρες, σαν μέρος ενός απολίτιστου παρελθόντος, τότε ίσως ξεπεράσουμε το σύνδρομο της άγνοιας και επιπολαιότητας και αρχίσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν σωστοί πολίτες, με προβληματισμό, στις δύσκολες εποχές που ζούμε.