Πριν από λίγο επέστρεψα από Λευκωσία, όπου επισκέφθηκα έναν καλό φίλο - τον γνωρίζω 35 χρόνια και βάλε. Στη διαδρομή, λίγο πριν φτάσω, διαδοχικές αστραπές έσκιζαν κατά διαστήματα τον ορίζοντα. Τα μάτια μου έτσουζαν, «εκάφκαν με» κυπριακά, γιατί στη μοναχική επιστροφή, μέσα στη νύχτα και μέσα στη μοναξιά, το μυαλό πάει πίσω στα 40 χρόνια που έζησα στην Ελλάδα.
Δεν έκλαιγα, όμως, γι' αυτό. Τα δάκρυα προέρχονταν από την εικόνα του Άκη μου, του παιδιού μας που χάσαμε πριν από δύο χρόνια ακριβώς… Έρχονταν στη μνήμη μου, όλες οι στιγμές, από τότε που τον κράταγα μικρό παιδάκι από το χέρι, γυρίζαμε τις παιδικές χαρές της Αττικής, και του αγόραζα ό,τι μου ζητούσε, με τον πενιχρό μισθό του εκπαιδευτικού…
Τώρα, μέσα στο σχετικά ακριβό αυτοκίνητο, που ο Θεός (μετά από 40 χρόνια φτώχιας) με αξίωσε επιτέλους να αποκτήσω, δεν είσαι δίπλα μου! Και αναπολώ τις χαρούμενες στιγμές που ζούσαμε και οι τρεις μας. Και ας είχαμε τότε ένα Φιατάκι που ανέβαινε η θερμοκρασία του στις ανηφόρες. Τότε ήμασταν ενωμένοι, με το παιδί μας, την καθημερινότητά μας, τα προβλήματα αλλά και τις μικροχαρές…
Αλλά, γιατί ανέφερα τις αστραπές που διαπερνούσαν τον σκοτεινό -πάνω από τη Λεμεσό- ουρανό; Σκέφτηκα: «Ποια η διαφορά της αστραπής που έβλεπα, από τη ζωή μας; Πόσο διαρκεί μια αστραπή; Δευτερόλεπτα; Και η ζωή μας, πόσο αλήθεια διαρκεί;». Κατέληξα στο συμπέρασμα: Διαρκούν περίπου το ίδιο! Έχουν αρχή και τέλος. Και τα δύο.
Έχουν μια λάμψη που αποτελεί στην ουσία μια ψευδαίσθηση, μια ουτοπία. Στιγμιαίες λάμψεις είναι η ζωή μας. Που κάποτε σβήνουν και μας αφήνουν, κυριολεκτικά, στο σκοτάδι… Δεν προλαβαίνουμε καν να χαρούμε το λιγοστό φως ευτυχίας που ο Θεός επέτρεψε να γευτούμε, και… τσακ, σβήνουν όλα! Δεν έχεις δίπλα σου κανέναν. Και όλοι έχουν ξεχάσει πόσα τους έδωσες. Πόσα πρόσφερες. Πόσο πόνο, πόσες θυσίες, πόσα βάσανα πέρασες για να είστε και οι τρεις αγαπημένοι μέσα σε μιαν ανεκτή καθημερινότητα…
Τίποτα. Δεν πρόσφερες τίποτα, μόνο λάθη έκανες. Στα 28 αυτά χρόνια που πέρασαν, απέτυχες σε όλα. Και εισπράττεις έναν ανεπαίσθητο φθόνο. Γιατί, κύριε, τόλμησες και έκανες δώρο στον εαυτό σου ένα ακριβό αυτοκίνητο; Με ποιο δικαίωμα; Το νιώθεις: Εισπράττεις κακία. Και αν ανέβασες φωτογραφία στο facebook με αυτό, το άψυχο μεταλλικό δημιούργημα που πίστευες ότι το αξίζεις, αλλά και για ν' «ανέβεις» λίγο ψυχολογικά, να μην καταρρεύσεις, να βρεις την ψευδαίσθηση ότι τον λίγο καιρό που σου μένει πρέπει να τον αξιοποιήσεις, ε, αντιμετωπίζεις απίστευτο αρνητισμό, όχι μόνο από το πρόσωπο που αγάπησες, αλλά και από άλλους…
Μια αστραπή, γιε μου, είναι η ζωή. Ναι, Άκη μου! Και μέσα σε αυτές τις αστραπές, που είδα στον συννεφιασμένο ουρανό απόψε, σε κάποιαν από αυτές, παλληκάρι μου, σίγουρα βρίσκεται η ψυχούλα σου. Και βλέπεις από κει τον δυστυχισμένο πατέρα σου να «παλεύει», όχι μόνο με ενοχές που κάποιοι προσπαθούν να του ρίξουν, αλλά και με τον ίδιο τον εαυτό του. Με το τώρα και το πριν…
Για τα λάθη και τις παραλείψεις που έκανε, χωρίς να το καταλάβει… Θα με συγχωρέσεις;
Αντώνης Χατζηαντώνης, ο πατέρας σου
