Πριν από δεκατέσσερα περίπου χρόνια, υπήρχε μέσω του Τύπου μια έντονη αρθρογραφία σχετικά με τις απόψεις κάποιων ερευνητών, ιστορικών και απλών ανθρώπων, για τον υπερσυντηρητικό εθνικιστικό χαρακτήρα του αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου εναντίον των Άγγλων αποικιοκρατών, για ελευθερία και ένωση της Κύπρου με τη μητέρα Ελλάδα. Αναντίρρητα, τις απόψεις τους αυτές βάσιζαν κυρίως στο πρόσωπο του Αρχηγού της ΕΟΚΑ, του Γεωργίου Γρίβα Διγενή, και στον αποκλεισμό, δήθεν, του ΑΚΕΛ από τον αγώνα αυτό.
Θυμήθηκα τα γεγονότα αυτά, όταν, προ μηνός περίπου, παρακολούθησα μέρος των εργασιών ενός συνεδρίου με θέμα τον δημοσιογράφο, ποιητή, λόγιο και πολιτικό καθοδηγητή του Κομμουνιστικού κόμματος της Κύπρου Τεύκρο Ανθία. Στο συνέδριο αυτό ήταν εμφανής η προσπάθεια μερικών ερευνητών-ομιλητών να υπερασπιστούν τη θέση του ΑΚΕΛ για την ΕΟΚΑ, τον Γρίβα και τη μη συμμετοχή του κόμματος στους αγώνες των Ελλήνων της Κύπρου εναντίον των Άγγλων αποικιοκρατών.
Όσον αφορά στον υπερσυντηρητικό εθνικισμό της ΕΟΚΑ, να σημειώσω ότι ο αγώνας αυτός ήταν παλλαϊκός και πέρα από κομματικούς ή ιδεολογικούς αποκλεισμούς. Μόνο η ηγεσία του ΑΚΕΛ αυτοαποκλείστηκε και δεν συμμετείχε στον μεγαλειώδη αυτόν αγώνα, ίσως γιατί δεν κατάφερε να τον ελέγξει και να τον ποδηγετήσει.
Να αναφέρω ότι αρκετά στελέχη και μέλη του ΑΚΕΛ ή των οργανώσεών του πήραν μέρος στον Αγώνα, όπως ο επίτιμος πρόεδρος της ΕΔΕΚ, Δρ Βάσος Λυσσαρίδης, που θεωρεί ύψιστη τιμή τη συμμετοχή του στον αγώνα αυτό. Ακόμη, και μεταξύ των ηρώων αγωνιστών της ΕΟΚΑ υπήρχαν μέλη της ΠΕΟ. Αξίζει να αναφερθεί ότι πολλοί ακελικοί αναφέρονται συχνά-πυκνά στον Γρίβα ως προδότη. Ποτέ, όμως, παρά τις επίμονες και συνεχείς προκλήσεις μου, να μου πουν πότε και ποιον πρόδωσε ο Γρίβας, δεν πήρα ποτέ απάντηση.
Επιπρόσθετα, πολύς λόγος γίνεται για τις δήθεν αντικομμουνιστικές δολοφονίες από την πλευρά της ΕΟΚΑ, χωρίς ποτέ να αναφέρουν ότι οι κομμουνιστές δολοφονηθέντες από την ΕΟΚΑ δεν ανέρχονται ούτε στο 20% των δολοφονηθέντων από την ΕΟΚΑ Ελληνοκυπρίων. Και διερωτώμαι, μήπως στο μνημείο που έστησαν οι Άγγλοι στη μνήμη των νεκρών τους, στην κατεχόμενη Κερύνεια, περιλαμβάνονται και κάποιοι από τους αριστερούς του ΑΚΕΛ;
Επίσης, οι δήθεν δολοφόνοι υπερσυντηρητικοί εθνικιστές της ΕΟΚΑ δεν βρέθηκαν ποτέ στα σαλόνια της εξουσίας, και ο στρατιωτικός διοικητής της οργάνωσης εκδιώχθηκε, με πρόνοια των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου, από την Κύπρο. Πότε ξανασυνέβη στην Ιστορία οι νικητές-αγωνιστές να φεύγουν από την πατρίδα τους κυνηγημένοι και οι άκαπνοι καλοπερασάκηδες να νέμονται και συνήθως να λυμαίνονται την εξουσία;
Εκτός από τα πιο πάνω, στις 9 Ιουνίου 2002 ο Ελλαδίτης καθηγητής Αντώνης Λιάκος έγραφε στον «Πολίτη» άρθρο, όπου αντιπαρέβαλλε ένα μουσείο-μνημείο σφαγιασθέντων από τους Έλληνες, με τα Φυλακισμένα Μνήματα και το κρησφύγετο του Αυξεντίου στον Μαχαιρά, χωρίς να λάβει υπ' όψιν του ότι ούτε οι νεκροί στα Φυλακισμένα Μνήματα ούτε ο Αυξεντίου στράφηκαν εναντίον των Τουρκοκυπρίων.
Θα ήθελα να αναφέρω επιπλέον τον Μίμη Ανδρουλάκη, ο οποίος ανακάλυψε τον αριστερό Κυριάκο Μάτση που δολοφόνησε ο Γεώργιος Γρίβας Διγενής και όχι ο αγγλικός στρατός στο Δίκωμο, και κάποιον φιλόλογο που πριν από τρία-τέσσερα χρόνια στο Λύκειο Κουτσόφτα-Παναγίδη δίδασκε στους μαθητές της Γ' Λυκείου ότι τον Αυξεντίου πρόδωσε ο Γρίβας και όχι ο αγωγιάτης της Μονής. Και δεν διερωτήθηκαν οι κύριοι αυτοί, γιατί να τους ηρωοποιήσει, αφού θα μπορούσε να τους καταγγείλει ως προδότες και να τους παραδώσει κατάπτυστους στον κυπριακό Ελληνισμό.
Τελικά, όποτε το ΑΚΕΛ και η Αριστερά στην Κύπρο δεν κατάφερναν να ποδηγετήσουν και να κατευθύνουν το λαϊκό κίνημα στο νησί, προσπαθούσαν να το διασπάσουν, όπως έγινε στα Οκτωβριανά του 1931, όπου, την επομένη του συλλαλητηρίου που έγινε από τον Μητροπολίτη Νικόδημο Μυλωνά, πραγματοποίησαν άλλο συλλαλητήριο της εργατικής, όπως λένε, τάξης, με προφανείς σκοπούς. Ταυτόχρονα, στη διάρκεια του Αγώνα της ΕΟΚΑ, με το σύνθημα που κυκλοφόρησαν «Κάτω οι μάσκες», προσπάθησαν να διαλύσουν και να εξαφανίσουν την ΕΟΚΑ. Ευχαριστώ τον Θεό που δεν είμαι «προοδευτικός και δημοκράτης» σαν αυτούς.
ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΠΑΝΑΓΙΔΗ
