Εν μέσω μιας Κύπρου που συνθηκολόγησε με τους αποικιοκράτες του μνημονίου και εξελικτικά συνθηκολογεί με τον κατακτητή και εισβολέα, ζητούμε από τους πολίτες μας να αντιμετωπίσουν θαρραλέα και με αισιοδοξία τη σαθρή αυτή πραγματικότητα.

Μέσα από αυτή την απύθμενη παραφροσύνη που ξεκινά με την ατεκμηρίωτη και αβάσιμη ευφορία περί ευημερίας των αριθμών, τη στρεβλώς στηριγμένη οικονομική ευμάρεια της «εξαίρετης» λύσης που διαπραγματεύονται καθοδηγούμενοι, είχαμε και την αλληλένδετη αλλαγή του εκλογικού μέτρου, η οποία στηρίζεται δήθεν στην περιθωριοποίηση των γραφικών μονάδων (που, παρεμπιπτόντως, έχουν την εξισορροπητική τους αξία).

Ακούσαμε επίσης τώρα και την πιθανότητα αναβολής των εκλογών, γιατί ακριβώς, ισχυρίζονται, ότι είμαστε τόσο κοντά στη λύση (καθόρισαν και την ημέρα της κρίσης με δημοψήφισμα στις 26/3/2016), μια λύση που ακόμη κανείς δεν είδε, δεν είχε τη δυνατότητα να αξιολογήσει και να καταθέσει τις ανησυχίες και προβληματισμούς του, πάντα σε ένα εποικοδομητικό πλαίσιο.

Θα παραθέσω κάποιους εύλογους προβληματισμούς σε ένα πλαίσιο καλής πίστης και ελεύθερης έκφρασης, χωρίς φυσικά να θέλω να θίξω κανέναν:
· Μήπως, οι προβλέψεις του κυβερνώντος κόμματος για το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών έσπειραν τον πανικό, ότι αλλάζουν οι ελεγχόμενες ισορροπίες, πράγμα το οποίο θα ήταν ανεπίτρεπτο, αφού θα δημιουργούσε αχρείαστους πονοκεφάλους και αναχώματα στη μνημονιακή αλλά και εθνική υποτελή μας στάση;

· Μήπως, τώρα και με την «ηρωική έξοδο» της κ. Θεοχάρους, χρήζει τροποποίησης ο κομματικός σχεδιασμός σε συνεννόηση με την Κυβέρνηση, για την αποδόμηση όσων φωνάζουν ενάντια στη λύση που προδιαγράφεται; Και για να μην παρεξηγηθώ, χαιρετίζω την επιτέλους έξοδο της ευρωβουλευτού του ΔΗΣΥ, ας είναι και μετά από 11 χρόνια (από το δικό της σιωπηλό «όχι») αντιπαράθεσης και διαφωνίας με το κόμμα της, αλλά παράλληλης στήριξης προς τον κ. Κασουλίδη το 2008 και εκλογής του κ. Αναστασιάδη το 2013, παραμονής στο κόμμα και ταυτόχρονης εσωκομματικής αντιπολίτευσης, με απώτερο προορισμό τη διασφάλιση της έδρας στην Ευρωβουλή, και τώρα συναντίληψης με μια μερίδα της ηγεσίας του ΔΗΚΟ στο Κυπριακό, γιατί, λένε, τα πράγματα είναι κρίσιμα. Κρίσιμα μήπως δεν ήταν και το 2004, και το 2008, και τη στιγμή που εκλεγόταν ο υπέρμαχος του Σχεδίου Ανάν, ο κ. Αναστασιάδης; Χωρίς να θέλω να μειώσω τη διαχρονική προσφορά κανενός, την παλληκαριά όμως, αγαπητοί μου, κάποιος την πιστώνεται την ώρα που το κύμα τον πνίγει και όχι όταν βρίσκεται εκ του ασφαλούς στη στεριά.

· Μήπως, γίνεται όλο αυτό το επικοινωνιακό «κούρδισμα», συνεπικουρούμενο από την ελλιπή ενημέρωση (με υπεκφυγές), αφήνοντάς τους όλους να φωνάζουν και να οδύρονται περί κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, παίρνοντας ακόμη και ακραίες θέσεις, για να έρθει ο πρόεδρος με το κυβερνών κόμμα, περί τον Μάρτιο (δημοψήφισμα), να φορέσουν τις φουστανέλες και να μας πουν ότι δεν μπορούν να προχωρήσουν σε δημοψήφισμα, γιατί, όπως μας διαβεβαίωναν, δεν θα μπορούσαν ποτέ να φέρουν μια λύση στον λαό που θα την απέρριπτε;

· Μήπως, σε αυτό το παιχνίδι της κομματικής συσπείρωσης υπάρχει μια άρτια συνεννόηση των δύο μεγάλων κομμάτων, που διέγνωσαν ότι οι απώλειές τους από τη δυσαρέσκεια των πολιτών θα είναι τέτοιες, που θα χάσουν τον έλεγχο;

· Μήπως, σε αυτό τον εμπαιγμό των πολιτών έχουν συνεννοηθεί με τους αλληλέγγυους ετέρους, με τους Νατοϊκούς συμμάχους και, φυσικά, με τα «συναινετικά» συντροφάκια στο κατεχόμενο τμήμα της νήσου μας, για να μην τους κακοφανίσει η προσωρινή φουστανελοποίηση του εθνικού θέματος, αφού μοναδικός σκοπός αυτής της έντεχνης στροφής των τελευταίων δύο μηνών πριν από τις εκλογές θα είναι η διασφάλιση των επιθυμητών ισορροπιών μέσα στη Βουλή, για να μπορέσουν μετά να συνεχίσουν και πάλι τα ίδια;

· Μήπως, λέω, μήπως, «δεσμεύτηκαν» σε όλους τους πιο πάνω ότι, αν βοηθήσουν επικοινωνιακά προς τη διασφάλιση και διατήρηση των «καρεκλογικών» κεκτημένων, παραπλανώντας και υποκλέπτοντας (για άλλη μια φορά) την ψήφο των πολιτών, προκειμένου να διατηρήσουν τις κοινοβουλευτικές ισορροπίες για ακόμα 5 χρόνια, σε συνάρτηση με την προεδρία την οποία έχουν για άλλα 2, δεν θα είναι με το αζημίωτο;

Οι πολίτες ονειρεύονται μια πατρίδα απαλλαγμένη από κομματικές συνωμοσιολογίες και μικροπολιτική σαλιγκαροσύνη, μια πατρίδα με σωστές ισορροπίες και προσήλωση στην αλήθεια και τη δικαιοσύνη, θέλουν απεγνωσμένα να πιστέψουν, με αφέλεια ίσως και μια δόση αθωότητας, πως μπορούμε να ξαναβρούμε τον δρόμο μας εκεί που τελειώνουν οι πλάνες μας. Παιδαριώδης, ίσως, ευσεβοποθισμός ωσότου οι πηδαλιούχοι και καθοδηγητές της ιστορίας που γράφεται σήμερα παραμένουν αυτοί που αφέθηκαν σε δημαγωγικούς σφετερισμούς και θεωρούν ότι στον βωμό της κομματικής τους παραφροσύνης όλα επιτρέπονται.

ΔΩΡΟΣ ΠΑΦΙΤΗΣ
Α’ Αντιπρόεδρος Συμμαχίας Πολιτών