Κάθε φορά που έρχονται ξένοι πολιτικοί στην Κύπρο, κάποιοι ενθουσιάζονται για την «κινητικότητα». Ίσως θεωρούν ότι όποιος έρχεται εδώ υπερασπίζεται τα συμφέροντά μας, κάτι που προφανώς δεν συμβαίνει, αν κρίνει κανείς από τις ενέργειες κάποιων χωρών και τη διαχρονική στάση τους εναντίον μας. Διότι οι ενέργειες είναι αυτές που μετρούν και όχι οι υποκριτικές δηλώσεις.

Η «κινητικότητα» είναι άλλη μια παραπλανητική λέξη αγγλικής έμπνευσης, όπως η «επανένωση», η «μετεξέλιξη» κλπ, λέξεις που έχουν χάσει το νόημά τους, αφού πίσω από την ψεύτικη εικόνα που δημιουργούν, κρύβεται μια κακή πραγματικότητα για την πλευρά μας. Η «κινητικότητα» λοιπόν, για να είναι θετική, πρέπει να δείχνει μια κίνηση προς την ορθή κατεύθυνση. Εμείς πορευόμαστε προς το βάραθρο με την προωθούμενη «λύση» συνεταιρισμού με τη Τουρκία, συνεπώς η κινητικότητα που μας σπρώχνει προς αυτό το βάραθρο δεν είναι καλή.

Η επίσκεψη του Σεργκέι Λαβρόφ ήταν θετική. Σεβάστηκε την Κυπριακή Δημοκρατία (περισσότερο απ’ ό,τι τη σεβόμαστε εμείς οι ίδιοι), δεν είδε τον Ακιντζί και έκανε σωστές δηλώσεις. Όσα δήλωσε ταυτίζονται με τη διαχρονική στάση αρχών της Ρωσίας υπέρ της Κύπρου. Η επίσκεψη Τζον Κέρι ήταν αρνητική. Είδαμε κτυπήματα στην πλάτη του Ν. Αναστασιάδη, τον οποίο στηρίζουν οι Αμερικανοί προς την κατεύθυνση της «λύσης», όπως άλλωστε τον στήριζαν και το 2004, όταν ήθελαν να επιβάλουν την ίδια λύση που έρχεται και τώρα, δηλαδή το σχέδιο Ανάν.

Ο Κέρι συνάντησε τον Ακιντζί, αφού δεν σέβεται τον κυπριακό Ελληνισμό και αφού στόχος των Αμερικανών είναι η αναβάθμιση του ψευδοκράτους και η υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ώστε η τουρκική πλευρά να αποκομίσει κέρδη ακόμα και χωρίς λύση. Είπε διάφορα λόγια που λέγονται σε τέτοιες περιστάσεις στους ιθαγενείς, εξέφρασε τον ενθουσιασμό του επειδή προφανώς τα πράγματα προχωρούν προς τη κατεύθυνση που θέλουν οι Αμερικανοί, οι οποίοι διαχρονικά στηρίζουν την Τουρκία και είναι εχθρικοί προς εμάς.

Το 2004 υποστήριξαν με τον ίδιο ενθουσιασμό το σχέδιο Ανάν και μάλιστα λίγο καιρό μετά το δημοψήφισμα (2006), ο Ντάνιελ Φριντ, Υφυπουργός Εξωτερικών τότε των ΗΠΑ, είχε δηλώσει: «Δώσαμε την Κύπρο στην Τουρκία μέσω του σχεδίου Ανάν…». Αυτό επιδιώκουν και σήμερα οι Αμερικανοί. Είναι έλλειψη πολιτικής ευθυκρισίας να πιστεύει κάποιος ότι οι Αμερικανοί θα πιέσουν τάχα την Τουρκία, όταν τη στηρίζουν και την κανακεύουν σε όλα τα θέματα, στα οποία αυτή συμπεριφέρεται παράνομα και αλαζονικά. Μάλλον εμάς πιέζουν. Εξαρτάται φυσικά από το τι ζητά από αυτούς η Κυβέρνησή μας. Αν η Κυβέρνησή μας και τα δύο μεγάλα κόμματα ζητούν από τους Αμερικανούς να μας βοηθήσουν να επαναφέρουμε το σχέδιο Ανάν με κάποια φτιασιδώματα, φυσικά οι Αμερικανοί θα «βοηθήσουν», αφού αυτό θέλουν και οι ίδιοι.

Μέσα από τις δηλώσεις «στήριξης» λοιπόν, επειδή «γλώσσα λανθάνουσα τ’ αληθή λέγει», ο Τζον Κέρι μας είπε ότι «το έδαφος κινείται». Το έδαφος πράγματι κινείται κάτω από τα πόδια μας, στεκόμαστε ως ελληνοκυπριακή κοινότητα πάνω σε κινούμενη άμμο, που απειλεί να μας καταπιεί με τη «λύση» συνεταιρισμού με την Τουρκία που ετοιμάζεται και μας αφήνει έρμαιο στις ορέξεις της. Ο Ακιντζί λέει ότι είναι σημαντικές οι εγγυήσεις της Τουρκίας για την ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων. Με εγγυήσεις ή όχι, η Τουρκία με τη «λύση» θα είναι εδώ με την υπογραφή μας και οι Τουρκοκύπριοι θα έχουν την προστασία της.

Ποιος όμως θα εγγυηθεί την ασφάλεια των Ελληνοκυπρίων μετά τη λύση, όταν το συνιστών τουρκικό κρατίδιο θα είναι προέκταση της Τουρκίας και η κεντρική κυβέρνηση υπό τον έλεγχό της? Όταν η Τουρκία δεν θα έχει αντίβαρο, αφού η Ελλάδα δεν μπορεί και όταν με την κατάργηση της Κ.Δ. δεν θα μπορούμε να κάνουμε ούτε συμμαχίες? Το ανισοζύγιο δύναμης μεταξύ Τουρκίας και Ελληνοκυπρίων στο νησί θα είναι τόσο μεγάλο, που θα αναγκαζόμαστε να υποχωρούμε συνεχώς σε όλους τους εκβιασμούς των Τούρκων στην κεντρική κυβέρνηση, η οποία θα παραλύει όποτε θέλουν.

Οι Ελληνοκύπριοι θα ζουν υπό συνεχές καθεστώς ανασφάλειας. Δεν θα μπορούμε ούτε να διαμαρτυρηθούμε για τις αυθαιρεσίες της Τουρκίας, αφού δεν θα είμαστε πια η διεθνώς αναγνωρισμένη Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά το συνιστών κρατίδιο ενός τουρκικού προτεκτοράτου τύπου Βοσνίας, δηλαδή «μια κοινότητα χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα», όπως είπε ο Τάσσος Παπαδόπουλος στο ιστορικό του διάγγελμα πριν από το δημοψήφισμα του 2004, διάγγελμα του οποίου τα επιχειρήματα ισχύουν και σήμερα.

Υ.Γ. Η τυχόν ακύρωση των βουλευτικών εκλογών θα αποτελούσε μέρος της πορείας κατάργησης της Κυπριακής Δημοκρατίας.