Έγινε στις 26 Νοεμβρίου, στην αίθουσα Καστελλιώτισσα, η απονομή του βραβείου Δώρου Λοΐζου για τη λογοτεχνία και τον πολιτισμό. Σαράντα ένα χρόνια μετά τη δολοφονία του, ο αγωνιστής ποιητής εξακολουθεί μέσα από τον καθιερωμένο πια θεσμό της απονομής του Βραβείου, μέσα από τη συγκλονιστική και γεμάτη από αγάπη και πάθος για τη Δημοκρατία, την πατρίδα και τον άνθρωπο ποίησή του, και τέλος μέσα από την τραγική επιβεβαίωση και επισφράγιση των πιστεύω και του οράματός του με την άνανδρη δολοφονία του από τους φασίστες της ΕΟΚΑ Β, εξακολουθεί να στέκεται ένας αληθινός φάρος, ιδιαίτερα για τη νεολαία, που δείχνει και φωτίζει τον δρόμο της αρετής, της αμφισβήτησης και της επανάστασης ενάντια στην υποκρισία και στη χρεοκοπία του κοινωνικο-πολιτικού κατεστημένου.

Αυτόν τον μεγάλο διανοούμενο και αγωνιστή της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης, τέσσερεις δεκαετίες μετά τη δολοφονία του, η πατρίς, που γι’ αυτή θυσιάστηκε, τον αγνοεί επιδεικτικά με τη σιωπή και την αδιαφορία της, αφήνοντας ένα κόμμα, την ΕΔΕΚ, να τον τιμά και να τον μνημονεύει.

Μα ο Δώρος δεν θυσιάστηκε μόνο για την ΕΔΕΚ. Θυσιάστηκε για την Κύπρο και για τη Δημοκρατία. Πολέμησε τον φασισμό και με την πένα και με το όπλο, προασπίζοντας την πατρίδα και τον Άνθρωπο από τα δεινά μιας φασιστικής δικτατορίας. Τηρουμένων των αναλογιών, ο Δώρος Λοΐζου είναι ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα της Κύπρου. Και οι δύο υπερασπίστηκαν τη Δημοκρατία, και οι δύο δολοφονήθηκαν από τους φασίστες.

Το λιγότερο που όφειλε το κράτος μας σ' αυτόν τον μεγάλο αγωνιστή της Κύπρου, λόγοις και έργοις, ήταν να αναλάβει την ευθύνη να τον τιμά. Όχι μόνο επετειακά αλλά και καθημερινά, εισάγοντας την ποίησή του στα σχολεία. Κι όχι τόσο για να τον τιμήσει, όσο για να θωρακίσει τα παιδιά της Κύπρου με αξίες και ιδανικά που ο ποιητής υπερασπίστηκε με την ίδια τη ζωή του. Μίλησα ήδη στον Υπουργό Παιδείας γι’ αυτό το χρέος της κοινωνίας και αναμένω την κυβερνητική αντίδραση.

Φανταστείτε τη νεολαία μας να γαλουχείται, να διαπνέεται από το πνεύμα της αντίστασης ενάντια στους επιβουλευτές της πατρίδας και των αξιών μας: «Εμείς θα τους αντισταθούμε όποιοι και νάναι όσο δυνατοί και νάναι». Από την τελετή όμως της απονομής του Βραβείου Δώρου Λοΐζου έφυγε ακόμα ένα μήνυμα, ακόμα πιο δυνατό, ένα μήνυμα ελπιδοφόρο για το μέλλον αυτού του τόπου. Το μήνυμα του κοινού αντικατοχικού αγώνα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Το μήνυμα της αληθινής συναδέλφωσης. Όχι μέσω του διαχωρισμόυ, αλλά μέσω της ανάμιξης της συνεργασίας, της αγάπης για την κοινή πατρίδα, μιας πατρίδας πραγματικά ανεξάρτητης, ειρηνικής κι ευημερούσας. Χωρίς ξένους στρατούς, χωρίς εγγυήσεις, χωρίς εποίκους και χωρίς σοβινισμούς.

Η σύνθεση του ακροατηρίου εξέπεμπε αυτά τα μηνύματα. Ένα ακροατήριο από Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους που θέλουν να ζούμε μαζί, όχι χώρια, που δεν θέλουν ν’ ακούσουν για λύσεις διαχωρισμού. Διζωνικές και διχοτομήσεις.

Που βλέπουν κι αυτοί τον στρατό της Τουρκίας όπως είναι: στρατό κατοχής. Στρατό επιβολής, στρατό καταπίεσης.

Η ομιλία του Σενέρ Λεβέντ υπήρξε ένα αληθινό μνημείο ανθρωπιάς, πατριωτισμού, αδελφοσύνης. Ένα μνημείο σύμβολο κοινού αντικατοχικού αγώνα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Ένα μνημείο οραματισμού ενός κοινού μέλλοντος όλων των νόμιμων κατοίκων αυτής της χώρας, εν ειρήνη, ευτυχία, με πρόοδο και ευημερία. Μέσα σε έναν ωκεανό αληθινής αγάπης.

Ο Σενέρ Λεβέντ είναι ένας γνήσιος Κύπριος. Ένας αγνός πατριώτης. Η ατυχία είναι ότι δεν μιλά ούτε Ελληνικά ούτε Αγγλικά. Μιλά Τουρκικά και Ρωσικά, γιατί σπούδασε στη Ρωσία. Πόσο ωραία θα ήταν αν αυτός μιλούσε Ελληνικά και εμείς Τουρκικά, για να μπορούμε να επικοινωνούμε άμεσα, ζωντανά, ζεστά.

Η εφημερίδα του η «Αφρίκα», όπως μας ελέχθη, είναι η δεύτερη σε κυκλοφορία στα κατεχόμενα. Τόση απήχηση έχει. Κι όμως τέτοιους ανθρώπους και τέτοιες αντικατοχικές τουρκοκυπριακές καταστάσεις με μέγεθος κι επιρροή, προ πάντων όμως με σωστές θέσεις, κάποιοι τους περιθωριοποιούν και συμπράττουν και συνεργάζονται με εκείνους που δεν θέλουν ν’ ακούν για ανθρώπινα δικαιώματα, για ευρωπαϊκό κεκτημένο και για Κυπριακή Δημοκρατία.

Είναι ώρα, τώρα πια, να αγκαλιάσουμε τους Σενέρ Λεβέντ που αγωνίζονται μόνοι κι αβοήθητοι ενάντια στον τουρκοϊσλαμικό φασισμό, που συνεχώς τους απειλεί και τους επιβουλεύεται. Μ’ αυτούς είναι που θα κάνουμε τον αντικατοχικό αγώνα. Όχι με τους προσκυνημένους. Για να μην καταντήσουμε κι εμείς αργά ή γρήγορα προσκυνημένοι.

ΔΩΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
Πρώην βουλευτής,
πρώην Υπ. Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης,
και ιστορικό στέλεχος της ΕΔΕΚ