Το υπαρξιακό μου γίγνεσθαι μου επέβαλε μονόδρομη επιλογή ολοταχώς πίσω στο νησί μου. Επιλογή συνειδητής απεξάρτησης από τα καταπιεσμένα χρόνια στην αλλοδαπή. Γιατί και η μητέρα πατρίδα αν δε σ' έχει γεννήσει, όσα χρόνια κι αν είσαι κοντά της ως τροφός σου συμπεριφέρεται.

Επανα-πατρίς-τηκα

Γιατί έφυγα σε χρόνο επικίνδυνο, περίεργο, μεταπολεμικό. Χάθηκε το χώμα που πατούσα κάτω από τα πόδια μου, παρασύροντας το ιδανικό της ελεύθερης πατρίδας. Θυμάμαι τότε, μόλις έσβησε το φως της λευτεριάς δεν τα ’χασα. Πρόλαβα και άρπαξα τ' όνειρο, τα νιάτα μου, κάρφωσα τη ματιά μου στη μάνα μου και πήρα την ευχή της, φτέρωσα την ψυχή μου κι έφυγα. Κι εκείνους που φεύγουν έτσι αρματωμένοι μην τους κλαις.

Παλεύουν και κερδίζουν.

Επανα-πατρίς-τηκα

Γιατί οι αναμνήσεις που μου τυραννούσαν τον νου γιγαντώθηκαν, θέριεψαν κι έγιναν διπλή χαρά στον επαναπατρισμό μου. Κι ένιωσα πως όλα γεννιούνται από την αρχή κι ας έχω πια ρυτίδες. Ήξερα πως η φυγή πολλές φορές δεν είναι άρνηση ή λιποταξία. Είναι η δύναμη που βρίσκεις για να περισώσεις αυτό το λιγότερο που σου έχουν αφήσει και πρέπει να το φυλάξεις.

Επανα-πατρίς-τηκα

Γιατί έζησα την αγωνία της επιβίωσης, που είναι το κοινό γνώρισμα όλων των μεταναστών.

Σπούδασα, ξεχώρισα, διέπρεψα επαγγελματικά. Γέννησα παιδιά που τα μεγάλωσα και τους έδειξα περισσότερο πόσο υπέφερα μακριά από τον τόπο μου παρά πόσα κατόρθωσα. Έτσι απλά για να ξέρουν πως το νησί της μάνας τους είναι η πιο όμορφη πατρίδα. Ήθελα να είναι η Κύπρος μου και δική τους πατρίδα. Ήθελα, μεγαλώνοντας, η εθνική τους γνησιότητα να τους επιτρέπει να λένε, ναι, είμαστε Κυπριόπουλα. Προσπάθησα, μπήκα και πάλεψα με τον σύγχρονο κόσμο της αντιφατικότητάς τους. Ήταν μια πρόκληση για μένα, γιατί δύσκολα προσεγγίζεται, δύσκολα τιθασεύεται η προβληματιζόμενη συνείδηση των νέων. Και τα κατάφερα. Ναι νιώθουν Κυπριόπουλα.

Επανα-πατρίς-τηκα

Και άφησα πίσω μου Κυπριόπουλα.