«Μια εικόνα, χίλιες λέξεις…» λέγει μια παλιά, κινέζικη παροιμία. Προσέξατε πόσο προσπάθησε ο κ. Αναστασιάδης, να πλησιάσει τον Αχμέτ Νταβούτογλου, να κάνει χειραψία μαζί του και να φωτογραφηθεί με αυτόν; Πόσο προσπάθησε να δείχνει μιαν άνεση, αυτή η προσέγγιση, χαμογελώντας λες και πέτυχε ήδη την πολυπόθητη λύση του Κυπριακού;

Θυμόμαστε, πολλά χρόνια πριν, κάπου στους διαδρόμους του κεντρικού κτιρίου του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, όταν ο τότε πρόεδρος Γ. Βασιλείου περίμενε υπομονετικά, μήπως και συναντήσει τον κ. Τουργκούτ Οζάλ; Εμένα, πάντως, αυτές οι εικόνες μου προκαλούν θλίψη. Να εκλιπαρεί το θύμα τον θύτη, για μια έστω και εικονική-τηλεοπτική προσέγγιση, η οποία μπορεί να «πουληθεί» προς τους αθώους ιθαγενείς, ως περίλαμπρη νίκη..! Σε λίγο, θα ακούσουμε από τα χείλη του Κύπριου ηγέτη το γνωστό: «Σφάξε με αγά μου ν’αγιάσω..!».

Εντάξει, δεν λέμε να αποφεύγονται οι ευγενικές, φιλοφρονητικές επαφές, χάριν οικοδόμησης αρμονικών σχέσεων με την απέναντι πλευρά, μήπως και αυτές οι κινήσεις στηρίξουν την πολυπόθητη αμοιβαία εμπιστοσύνη, που ασφαλώς απαιτείται υπό τις περιστάσεις. Αλλά όχι και έτσι! Δηλαδή, φαίνεται ξεκάθαρα και σαφέστατα -δεν μπορεί με τίποτα να αποκρυβεί- η επιδίωξή του, να μας πείσει ότι όλα βαίνουν καλώς, προχωράμε ταχύτατα προς λύση-επανένωση, ο δρόμος που απομένει προς το τέρμα του 41χρονου διαχωρισμού είναι μόλις λίγα μέτρα…

Και σκέφτομαι, πώς να ονομάσω αυτές τις φαιδρές εικόνες που είδαμε στους δέκτες μας. Οσφυοκαμψία; Δουλικότητα επικαλυμμένη; Πώς εσείς θα το ονομάζατε, σας παρακαλώ;

Για να μην αναφερθούμε στην υποδοχή του Ρώσου ΥΠΕΞ κ. Σεργκέι Λαβρόφ, από τους ανώτατούς μας άρχοντες… Λες και κατέβηκε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός επί γης και προτίμησε την Κύπρο, ως μοναδικό του σταθμό! Με τον υπότιτλο στις Ειδήσεις να διαλαλεί περήφανα -και με ύφος χιλίων καρδιναλίων- «Η Μόσχα είναι εδώ»..! «Ευχαριστούμε για τη στήριξή σας, στην κρίση του 1964...», είπαμε στον κ. Λαβρόφ. Μα δεν είναι ο Τζόνσον που απέτρεψε, τότε, τουρκική επέμβαση;

Ή έχω λάθος;
Κύριε Πρόεδρε, κ. Κασουλίδη και λοιποί άρχοντες, είναι καιρός, νομίζω, να προσγειωθούμε. Ούτε η Μόσχα είναι εδώ, ούτε το ξανθό γένος θα εξολοθρεύσει τη νέο-Οθωμανική Αυτοκρατορία και θα αναστήσει τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά, ούτε ο Νταβούτογλου μετεβλήθη αίφνης σε άγγελο με λευκά φτερά, ούτε τίποτε. Αποτελούν όλα κινήσεις τακτικής. Όλες οι εδώ επισκέψεις δεν είναι ένδειξη, ή μάλλον απόδειξη, ότι μας… ερωτεύθηκαν οι ισχυροί του πλανήτη.

Τοποθετήστε τα γεγονότα, επιτέλους, στις σωστές τους διαστάσεις. Μη μετατρέπουμε «τον ψύλλον σε κάμηλον», όπως έλεγε η γιαγιά μου. Αυτό θα είναι -τουλάχιστον σαν αρχή- μια καλή ένδειξη ότι γνωρίζουμε πού πατάμε και πώς βαδίζουμε. Ρεαλιστικά και απλά.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Στοχαστής