Η πραότητα στην πολιτική συμπεριφορά θεωρείται στοιχείο συνδιαλλαγής, που συντείνει στην ομαλή εξέλιξη του δημόσιου βίου, με συνέπεια τους φιλικούς συσχετισμούς των πολιτικών δυνάμεων, προς ευρύτερο κοινωνικό όφελος και εξυπηρέτηση των λαϊκών συμφερόντων και αναγκών της ευρυθμίας και της ευημερίας. Και αυτή η επιλογή, ως τρόπος πολιτικής παρουσίας, προκαλούσε συμπάθεια για τον κ. Άντρο Κυπριανού, πριν ακόμα ανέλθει στη Γενική Γραμματεία του ΑΚΕΛ.
Ξέφυγε από την τραχύτητα του λόγου προκατόχων, χρησιμοποιώντας το μάλλον προετοιμασμένο τεχνικά ύφος και κέρδιζε εντυπώσεις. Ατυχώς όμως, από καιρού εις καιρόν, το συγκεκαλυμμένο κληρονομικό κομματικό πάθος επανέρχεται στην επιφάνεια, διαμορφώνοντας την αρχηγική εικόνα και ακυρώνοντας θετικές αποδοχές που είχαν σχηματιστεί. Τεκμήριο, η απροσδόκητη αντίδραση του κ. Κυπριανού στην ατμόσφαιρα που κυριάρχησε στα Κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς την 22α Νοεμβρίου 2015, κατά την παγκύπρια σύναξη των επιζώντων Πολιτικών Κρατουμένων της ΕΟΚΑ.
Οι αγωνιστές διακόσμησαν τον χώρο με τις ελληνικές σημαίες, πρόβαλαν τα συνθήματα του κατευνασμού των αντιθέσεων που επιβάλλουν οι συνθήκες, οι δε εκατοντάδες του κόσμου επικρότησαν το αυθόρμητο ήθος του κοινού αγώνα και των συλλογικών υποχρεώσεων για την απελευθέρωση της πατρίδας μας. Αλλά ο κ. ΓΓ του ΑΚΕΛ ανέσυρε από τα συρτάρια της κομματικής προπαγάνδας την εχθρότητα εναντίον των εθνικών συμβόλων, που παρέσυρε κατά το πρόσφατο παρελθόν παραπλανημένα παιδιά στην καύση των ελληνικών σημαιών στα προαύλια μερικών σχολείων, όπου οι κομισάριοι είχαν επιρροές.
Ποιοι όμως ήταν οι άνθρωποι που στόλισαν το άλλοτε κολαστήριο με σημαίες; Ήταν οι απομένοντες αγωνιστές της ΕΟΚΑ που διήλθαν από τη φρίκη των βασανιστηρίων και κλείστηκαν χωρίς δίκη, για τέσσερα χρόνια, στα χιτλερικού τύπου στρατόπεδα συγκέντρωσης της αποικιοκρατίας. Οι άνευ δίκης 3.362 όμηροι της κρατικής τρομοκρατίας, που συνέτριψαν ηθικά την αγγλοκρατία, στα ίδια τα πεδία που η ξένη δύναμη επέλεξε για να καθυποτάξει την ψυχή της ελευθερίας.
Οι αγωνιστές που έδιναν άοπλοι ομηρικές μάχες με τον αγγλικό στρατό και ζούσαν μέρα και νύχτα τον εφιάλτη χωρίς να λυγίζουν και μετέδιδαν στον λαό τα μηνύματα της αυτοθυσίας ως προϋπόθεσης του λυτρωμού. Εκείνοι που οργάνωσαν αιματηρές εξεγέρσεις, αποτόλμησαν 11 ριψοκίνδυνες αποδράσεις 49 αγωνιστών. Επτά από τους δραπέτες έπεσαν σε μάχες και σήμερα είναι οι μαρμαρωμένοι ήρωες που υποδέχονται τις χιλιάδες των προσκυνητών στα Κρατητήρια. Οι σημαίες στις προτομές αυτών των ηρώων είναι που ενόχλησαν την πλευρά της άμαχης κομματικής ηγεσίας, που αρνήθηκε την αντίσταση και τον απελευθερωτικό αγώνα και απέφυγε την αντίδραση στον εχθρό, παραγράφοντας τις υποθήκες του πατριάρχη του διεθνούς κομμουνισμού, του Λένιν («Στοιχειώδη Έργα» τ.α και «Εκλεκτά Έργα» τ.5).
Εάν, βέβαια, χρειαστεί θα επανέλθουμε συγκεκριμένα. Αλλά εγείρεται το ερώτημα: Τι ήθελε ο κ. Κυπριανού να απλώσουν οι αγωνιστές στον τόπο που μαρτυρίου τους; Σφυροδρέπανα; Μα αυτά ήταν άλλοτε σύμβολα της Σοβιετικής Ένωσης, την οποία το Κ.Κ.Κ. επεδίωκε να επεκτείνει στην Κύπρο, μετατρέποντας το νησί σε σοβιετικό κράτος, ενώ ο λαός απαιτούσε την ένωση με την Ελλάδα. Και τις προτομές; Να τις καλύψουν με αφίσες του Τσε Γκεβάρα; Μα ο Τσε ήταν ξένος επαναστάτης, Αργεντινός, που πολέμησε για τη λευτεριά της Κούβας με τον Φιντέλ Κάστρο και αγωνιζόμενος σκοτώθηκε στη Βολιβία. Τον έκαναν οι κομισάριοι φανελάκι για τα παιδιά τους σαν αντικαταστάτη του Αυξεντίου. Ο Τσε ήταν μαχόμενος αγωνιστής. Όχι άκαπνος λογάς. Ούτε υπονομευτής αγώνα ελευθερίας. Χρειάζονται στοιχεία υπονόμευσης; Θα κατατεθούν.
Μέχρι τότε καλό θα ήταν να επανέλθει στην πραότητά του ο Ακελικός ηγέτης. Σε ατμόσφαιρα αδελφικής ενότητας για την τιμή του ανθρώπου και την ελευθερία της πατρίδας. Ας δείξει σεβασμό στον αγωνιστικό κόσμο, που είναι αρετή των λαών, έναντι εκείνων που πέθαναν πολεμώντας, εκείνων που κυκλοφορούν ακόμα στη ζωή με τα τραύματα των πόνων, τις πληγές των δοκιμασιών, τις συνέπειες των φοβερών κακουχιών και κρατούν περήφανοι τις σημαίες που τους εμπιστεύτηκαν οι πατέρες τους, για να τις παραδώσουν στα παιδιά τους τιμημένες όπως τις παρέλαβαν. Αυτές τις σημαίες δεν βρέθηκε δύναμη να τις υποστείλει από τους ιστούς της ελληνικής ψυχής. Η ελληνική σημαία είναι όπως τον Έλληνα. Το διακήρυξε στη «Γέννηση της τραγωδίας» κεφ. 15, ο Φρειδερίκος Νίτσε: Δεν βρέθηκε δηλητήριο που θα εξοντώσει τους Έλληνες!
Οι πολιτικοί κρατούμενοι της ΕΟΚΑ δεν κάμφθηκαν από απειλές αυτοκρατορίας. Δεν πρόκειται να υποστείλουν τις σημαίες τους. Θα συνεχίσουν όσο ακόμα ζουν, τις συνάξεις τους στα σημαιοστολισμένα Κρατητήρια. Και ο κ. Κυπριανού πάντα ήταν προσκεκλημένος και θα είναι. Ας κοπιάσει στα Κρατητήρια. Έχει να δει, να μάθει και να αντιληφθεί τόσα πολλά, απ’ όσα χρειάζονται για την απελευθέρωση της πατρίδας μας.
