Η εκπαίδευση ως κοινωνικός θεσμός με αυτονομία, εσωτερική δομή και οργάνωση, αλλά και εξάρτηση από συγκεκριμένες νομοθεσίες του κράτους αναμένεται να επηρεαστεί σε περίπτωση επανένωσης του νησιού, αλλά ταυτόχρονα και να λάβει μέρος των ευθυνών για τη δόμηση της επανένωσης.

Ως υποσύστημα του ευρύτερου κοινωνικού υποσυστήματος, με την επανένωση ορισμένα χαρακτηριστικά του εκπαιδευτικού συστήματος αναμένεται να παραμείνουν υπό τον έλεγχο της εθνικής κοινότητας και κάποια άλλα να περάσουν στον έλεγχο του κεντρικού κράτους, πιθανότατα στα πρότυπα άλλων ομοσπονδιακών μοντέλων, όπως στο Βέλγιο. Σε αυτό το μοντέλο διεθνικού κράτους, οι πτυχές της εκπαίδευσης που καθορίζονται από το κεντρικό κράτος είναι οι τομείς της διατήρησης ειρήνης, υποχρεωτικής εκπαίδευσης, επιχορήγησης και μισθών κ.ά. Αντίθετα, σε θέματα που αφορούν τα αναλυτικά προγράμματα, την εποπτεία, μεθόδους διδασκαλίας, θα επαφίενται στην κοινοτική διοίκηση.

Ιδιαίτερες εμφάσεις που αναμένεται να δοθούν αφορούν: 1) την παροχή ίσων ευκαιριών με καλύτερο εκδημοκρατισμό του συστήματος και 2) σεβασμός πεποιθήσεων. Στο δεύτερο θέμα αναμένεται να συζητηθεί το θέμα της δημιουργίας δικτύων εκπαίδευσης, με κάθε δίκτυο να έχει τη δική του θεώρηση στο θέμα. Σε αυτό το σημείο αναμένεται να παίξει ιδιαίτερο ρόλο η Ε.Ε. μέσω προγραμμάτων όπως Erasmus, Comenius, LINGUΑ και Leonardo.

Παρ' όλον που τα Αναλυτικά Προγράμματα σε παρόντα ομοσπονδιακά συστήματα, όπως του Βελγίου, δεν θεωρούνται κάτω από την άμεση εποπτεία του κράτους, σε ορισμένες περιπτώσεις, ανάλογα με τις ανάγκες, αυτό μπορεί να αλλάξει. Το εκπαιδευτικό σύστημα προσανατολίζεται ώστε να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του τομέα της οικονομίας για να βρίσκεται σε αντιστοιχία με αυτή, χωρίς να παραγνωρίζει τις άλλες ανάγκες. Παράλληλο σημείο έμφασης θα πρέπει να είναι και η μύησή του μέσω της αγωγής στη φυσική, ιστορική και κοινωνική πραγματικότητα (Ξωχέλλη Π., 1986).

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός