Αφορμή για το εν λόγω άρθρο αποτέλεσε η συσσώρευση σκέψεων που αποκόμισα από τις συζητήσεις με στελέχη κομματικών νεολαιών. Στο τελευταίο εξάμηνο των σπουδών μου είδα να οργιάζει η προσπάθεια διάλυσης του κυπριακού προβλήματος. Τόσο τα κόμματα, κυβερνώντα και μη, όσο και κάποιες εφημερίδες ενέτειναν τις προσπάθειές τους για να πείσουν τον λαό ότι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία αποτελεί την πανάκεια.

Πώς φτάσαμε όμως από την κριτική στις προσπάθειες της κυβέρνησης του ΑΚΕΛ για λύση, που κατηγορείται για τις πολλές παραχωρήσεις του, στο σημείο να χαιρόμαστε με τη νίκη του Ερντογάν στις εκλογές και να ελπίζουμε σ' αυτόν για λύση; Πώς γίνεται όταν στην εξουσία ήταν οι «κακοί» αριστεροί να είχαμε «εθνικό ξεπούλημα», και όταν βγήκε η «καλή» δεξιά το ξεπούλημα να ονομάζεται πατριωτικός ρεαλισμός; Εκτός αυτού έχουμε και τους ρεαλιστές να κατηγορούν όσους δεν θέλουν τη ΔΔΟ ως οπισθοδρομικούς και ότι χτίζουν πολιτικές καριέρες εις βάρος της πατρίδας μας.

Το κακό άρχισε με την οικονομική καταστροφή, που ήταν αποτέλεσμα της κακοδιαχείρισης από το ’60 μέχρι σήμερα. Η οικονομική υποταγή της πατρίδας μας θα έφερνε το εθνικό ξεπούλημα πιο κοντά, γιατί η οικονομική ισχύς μαζί με άλλους παράγοντες αποτελούσε μια κάποια αντίσταση στη ΔΔΟ, λόγω του ερωτήματος τού πώς θα εξισώνονταν οι οικονομίες του ομόσπονδου κράτους. Αφού καταντήσαμε εκτός από στρατιωτικά και οικονομικά σκλάβοι, πλέον ήταν θέμα χρόνου να ξεπροβάλλουν λύσεις του τύπου «άνοιγμα της Αμμοχώστου», «αεροδρόμιο Τύμπου για πιο φτηνές πτήσεις» (διά στόματος ΥπΕξ) κ.λπ. Επίσης εντάθηκαν τα φαγοπότια με τον δήθεν καλό και δημοκράτη Ακιντζί, οι νεολαίες των κομμάτων οργανώνουν ημερίδες με αυτές των κατεχομένων και, τέλος, έκαναν την εμφάνισή τους διάφορες πρωτοβουλίες συζήτησης με θέμα το μέλλον της Κύπρου, με κύριο στόχο την προώθηση της ΔΔΟ.

Τα όπλα μας για την απελευθέρωση της πατρίδας μας ήταν η Ε.Ε., οι διεθνείς συμμαχίες, το ενιαίο αμυντικό δόγμα, η καλή οικονομία, η προώθηση του προβλήματος παγκοσμίως (βλέπε Παλαιστίνη) και τα κοιτάσματα φυσικού αερίου που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα. Δεν χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση τού πώς θα χρησιμοποιούσαμε τις πιο πάνω παραμέτρους, εξάλλου αυτές αναλύθηκαν πολλάκις από αξιόλογους επιστήμονες. Η απορία μου είναι γιατί τόσα χρόνια δεν ακούγεται η αντίθετη άποψη.

Γιατί δεν προσκαλούν στο Εθνικό Συμβούλιο τους επιστήμονες που έχουν επιχειρήματα για απαγκίστρωση από την ομοσπονδία; Γιατί υποβαθμίζεται το πρόβλημα σε δικοινοτικό με τη συνέχιση των συνομιλιών με τον εκάστοτε εγκάθετο του κατακτητή και ως επέκταση υποβαθμίζεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σε «μουχτάρη»; Ερωτήματα που παρέθεσα στις συζητήσεις μου και τα οποία έμειναν αναπάντητα ή, στη χειρότερη, αντιμετωπίσθηκαν με ειρωνεία από νεαρά στελέχη κομμάτων.

Δυστυχώς, η σήψη τού δήθεν πατριωτικού ρεαλισμού εξαπλώνεται απότομα στην κοινωνία και φοβάμαι ότι θα ξημερωθούμε με ένα σχέδιο διάλυσης, που στο όνομα του ρεαλισμού θα ξεπουληθεί μια για πάντα η πατρίδα μας. Ας δούμε τα σημάδια και ας αντισταθούμε στο ξεπούλημα. Δεν υπάρχουν διαφορές μεταξύ των κομμάτων, δεν υπάρχει αριστερά-δεξιά. Πλέον υπάρχουν αυτοί που αντιστέκονται και αυτοί που συναινούν. Ας μην καταστούμε η γενιά που παρέδωσε την Κύπρο μας στον νεοσουλτάνο Ερντογάν.

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΛΟΥΚΑ
Απόφοιτος Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων