Στην τελευταία δημόσια παρέμβασή μου είχα χαιρετίσει τη σκέψη και την πρόθεση του Υπ. Παιδείας για προετοιμασία των παιδιών μας στη συμμετοχή τους για επίλυση του εθνικού μας προβλήματος. Φίλοι αναγνώστες μού συνέστησαν να μην ενθουσιάζομαι και να μην αναμένω πολλά, ιδιαίτερα όταν ακολούθησε σχεδόν αμέσως η εγκύκλιος του Υπουργού για εκδρομές των παιδιών στο μνημείο του αρχηγού της ΕΟΚΑ Β΄ στρατηγού Γ. Γρίβα! Εξήγησα στους φίλους ότι απλώς χαιρέτισα τη σκέψη και την πρόθεση και πράγματι ούτε εγώ περιμένω πολλά στο άμεσο μέλλον. Οι εγκληματικές επιθέσεις των μαθητών εναντίον Τουρκοκύπριων συμπατριωτών μας, κατά την εκδήλωσή τους για καταδίκη της επετείου ανακήρυξης ανεξάρτητου τουρκοκυπριακού κράτους, ήλθαν να ενισχύσουν τις συστάσεις των φίλων αναγνωστών και κάνω τη σκέψη να ρωτήσω εκ μέρους όλων μας τον Υπουργό Παιδείας: Για τέτοια ανάμειξη των παιδιών στο εθνικό μας πρόβλημα ήταν η πρόθεση και η σκέψη που εξήγγειλες και ενθουσιασμένος την χαιρέτισα;

Ωστόσο, να μην είμαστε άδικοι με τον Υπουργό μας. Συντάχθηκε αμέσως με όλους μας καταδικάζοντας τις ανόητες και ζημιογόνες ενέργειες των μαθητών, δίνοντας έτσι ένα ηχηρό «όχι» στο πιο πάνω πιθανό ερώτημά μου, ιδιαίτερα όταν κάλεσε και την οργάνωση των μαθητών για να συζητήσουν πρακτικά μέτρα, ώστε να μην ξανασυμβούν αυτά τα έκτροπα στο μέλλον. Βέβαια, δεν είναι μόνο το Υπ. Παιδείας που θα πρέπει να ενεργήσει προς αυτή την κατεύθυνση. Αναμένεται από ολόκληρη την Κυβέρνηση και τα δύο μεγάλα μας κόμματα (που συμφωνήσαν και στηρίζουν τις προσπάθειες των ηγετών των δύο κοινοτήτων για επεξεργασία της ομοσπονδιακής μορφής επανένωσης της πατρίδας μας) να πάρουν πρωτοβουλίες πλήρους ενημέρωσης των μαθητών και γενικά του λαού για αυτή τη μορφή επανένωσης που προωθείται. Τα έκτροπα που έγιναν στη διαδήλωση των μαθητών για καταδίκη της ίδρυσης χωριστού τουρκοκυπριακού κράτους στα κατεχόμενα δεν είναι άσχετα προς την ουσία του εθνικού μας προβλήματος και της ενημέρωσης που πρέπει να γίνει.

Για να συμβάλω στη διαμόρφωση και υλοποίηση των πιο πάνω πρωτοβουλιών κάνω μια πρώτη προσπάθεια προδιαγραφής των βασικών στοιχείων αυτής της ενημέρωσης, σε συνάρτηση με τα έκτροπα των μαθητών και τη σχέση μας με την άλλη κοινότητα: Ως πολιτική ηγεσία της κοινότητάς μας και πολίτες που θέλουμε την επανένωση δεν είμαστε εναντίον της λειτουργίας μιας αυτόνομης διοίκησης της τουρκοκυπριακής κοινότητας, και μάλιστα στον δικό της χώρο, αφού με παράλογες και αναχρονιστικές ενέργειες και από τις δύο κοινότητες… «μετείχαμε»… για μισόν αιώνα στον γεωγραφικό διαχωρισμό. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο αναγνωρίζουμε και δεχόμαστε την ύπαρξη τουρκοκυπριακών κυβερνητικών θεσμών, όπως είναι η Βουλή, τα υπουργεία, η αστυνομία και τα δικαστήρια, όλοι απαραίτητοι θεσμοί για τη λειτουργία αυτόνομης διοίκησης. Και δεν είναι ούτε λογικό ούτε πρέπον να βάζουμε το πρόσημο «ψευδό-» όταν αναφερόμαστε σε αυτούς τους κυβερνητικούς θεσμούς της τ/κ κοινότητας. Ήταν, βέβαια, σωστό όταν καταγγείλαμε την ίδρυση χωριστού κράτους με διεθνή προσωπικότητα και υπόσταση. Γι' αυτό και πετύχαμε τότε και διεθνή συναίνεση, ώστε καμιά χώρα εκτός από την κατοχική δύναμη να μην αναγνωρίσει τέτοιο κράτος.

Αλλά ας το αφήσουμε ώς εκεί. Εφόσον μάλιστα οι ηγεσίες των δύο κοινοτήτων συμφώνησαν στη συνέχεια για τη σύσταση ομοσπονδιακού ενωμένου κυπριακού κράτους, στο όποιο θα μετέχει ισότιμα η τουρκοκυπριακή κοινότητα ως συνιστώσα πολιτεία. Έχουμε τώρα υποχρέωση ως Κυβέρνηση, κόμματα, πολίτες και ΜΜΕ να σταματήσουμε τις λοιδορίες και να δεχθούμε θετικά τις εξελίξεις, στις όποιες οδηγήθηκε η Τ/Κ και συνάδουν με τη συμφωνημένη λύση. Να σεβαστούμε και να συνεργαστούμε με τους θεσμούς της τ/κ διοίκησης, ώστε να συμβάλουμε στο κλίμα επανένωσης με τη συμφωνημένη μορφή, που θα επιφέρει τη λύτρωση της χώρας μας από την τουρκική κατοχή. Αυτό θα βοηθήσει και το εκπαιδευτικό μας σύστημα να βγάζει μαθητές και πολίτες που θα απέχουν από ανεγκέφαλες ενέργειες, όπως αυτές που είδαμε στην πρόσφατη μαθητική διαδήλωση.

Αν ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ και Κυβέρνηση έχουν πράγματι την πολιτική βούληση (και όχι μόνο το όραμα) για επανένωση και τερματισμό της ξένης κατοχής, τότε αναμένεται να αναλάβουν πρακτικές πρωτοβουλίες -όπως την πιο πάνω που εισηγούμαι- ώστε να προετοιμάσουν τον λαό να στηρίξει τις προσπάθειες στις διαπραγματεύσεις για επεξεργασία της νέας ομοσπονδιακής δομής του κράτους μας. Ενόψει μάλιστα και της εντατικοποίησης των κινήσεων κατά της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας επείγει η ενημέρωση και καθοδήγηση του λαού, ώστε να εγκρίνει τη συμφωνία, στην όποια θα καταλήξουν οι δύο ηγέτες, κατά το δημοψήφισμα που ευελπιστούμε να είναι, όπως αναμένει και η διεθνής κοινότητα, την άνοιξη του 2016. Έτσι που να γιορτάσουμε επιτέλους και μια «κυπριακή άνοιξη».

ΤΑΚΗΣ ΚΟΝΗΣ
Κοινωνικός ψυχολόγος