Άκουγα πριν από λίγες μέρες το υπέροχο κονσέρτο για βιολοντσέλο Αρ. 2 του Χάυδν. Έπαιζε ο μεγάλος Ρώσος μαέστρος και τσελίστας Μ. Ροστροπόβιτς (πέθανε το 2007). Ο μεγάλος αυτός πολίτης του κόσμου είχε δηλώσει όταν ζούσε, ότι δεν θα έπαιζε στην Τουρκία όσο υπήρχε τουρκική κατοχή της Κύπρου - και το έκανε. Τις ίδιες μέρες διάβαζα στις εφημερίδες για τον ενθουσιασμό κάποιων Ελληνοκύπριων πολιτικών και δημοσιογράφων για την εκλογή του Ερντογάν που θα μας λύσει, λένε, το Κυπριακό, επειδή τώρα, λένε, είναι πανίσχυρος.

Ευελπιστούν οι αφελείς (?) ότι ενώ στηρίζει το Ισλαμικό Κράτος, καταρρίπτει με ύπουλο τρόπο ρωσικά αεροπλάνα, σκοτώνει Κούρδους και κλείνει τηλεοπτικούς σταθμούς στη χώρα του, θα δείξει έλεος, ο μεγαλόψυχος, στους κατακτημένους της Κύπρου. Έβλεπα ακόμα τη λατρεία των ίδιων ανθρώπων της «λύσης» Ανάν για τον εκπρόσωπο της κατοχής, τον Ακιντζί, τον οποίο υπερασπίζονται με φανατισμό ως να είναι ο Ελευθέριος Βενιζέλος, έχοντάς τον τόσο πολύ αποθρασύνει, που θέλει να εξισώσει το ψευδοκράτος με την Κυπριακή Δημοκρατία πριν ακόμα από τη «λύση» (σε λίγο θα ζητήσει από τον Ν. Αναστασιάδη να έρχεται στο Προεδρικό να προεδρεύει τις μισές μέρες). Διάβαζα ακόμα για τα εκατομμύρια που αφήνουν οι Ελληνοκύπριοι στα κατεχόμενα, τροφοδοτώντας και ενδυναμώνοντας το αποτέλεσμα της κατοχής, βλέπω τη συνεχή αναβάθμιση του ψευδοκράτους λόγω των κακών χειρισμών της πλευράς μας, και συνέκρινα τη στάση μεγάλου τσελίστα με τη στάση Ελληνοκύπριων πολιτικών και πολιτών.

Η αίσθηση ευθύνης του Ροστροπόβιτς για μια κατεχόμενη χώρα ξένη προς αυτόν, συγκρινόμενη με την αδιαφορία πολλών Ελληνοκυπρίων, προκαλεί κατάθλιψη. Αυτός ο άνθρωπος υπερασπιζόταν το δίκαιο στο νησί μας όπως έχουμε χρέος να το υπερασπιζόμαστε όλοι οπουδήποτε κι αν παραβιάζεται, ενώ εμείς δεν υπερασπιζόμαστε το δίκιο ούτε καν στη χώρα μας. Πώς γίνεται ένας Ρώσος μαέστρος να αρνείται να παίξει βιολοντσέλο στην Τουρκία λόγω της κατοχής της Κύπρου και ο Πρόεδρος του κατεχομένου αυτού νησιού να πηγαίνει να βλέπει θέατρο στην κατεχόμενη Σαλαμίνα με τον εκπρόσωπο της κατοχής, ως να μην υπάρχει κατοχή? Πώς να ερμηνεύσουμε αυτό το φαινόμενο? Και πόσο πειστικοί είμαστε όταν διαμαρτυρόμαστε για τη στάση περιφρόνησης των ξένων προς την Κυπριακή Δημοκρατία, για τους Αμερικανούς που γιορτάζουν με τους στρατηγούς της κατοχής?

Γιατί ξαφνιαζόμαστε? Είναι η έλλειψη αυτοσεβασμού μας, που τους επιτρέπει να μας περιφρονούν και τους παρακινεί να ζητούν κι άλλα, να πιέζουν και για άλλες υποχωρήσεις, να προωθούν μια ολέθρια λύση. Είναι απίστευτα τα λάθη που έγιναν και γίνονται στους χειρισμούς, στις δηλώσεις, στην προσπάθεια να καλλιεργηθεί μέσω προπαγάνδας μια ψυχολογική και νοητική στάση αποδοχής της κατοχής και συμβίωσης μ’ αυτήν, ως να είναι ένα φυσιολογικό στάδιο της πορείας προς τη «λύση».
Άκουγα λοιπόν τον ήχο του τσέλο που λικνιζόταν στο αέρα, ίσως σε μια προσπάθεια να ξεφύγω από την τραγική αυτή πραγματικότητα, αλλά μια δυσοίωνη φωνή διείσδυε συνεχώς στο μυαλό μου και με «ενοχλούσε», όπως η φωνή της συνείδησης.

Ήταν μια φράση από ένα άρθρο του Σενέρ Λεβέντ: «Οι Τούρκοι ψηφίζουν τον δυνάστη τους και οι Ελληνοκύπριοι λατρεύουν τον κατακτητή τους», είχε γράψει αναφερόμενος στους διθυράμβους κάποιων πολιτικά και ιστορικά αναλφάβητων Ελληνοκύπριων πολιτικών και δημοσιογράφων για την εκλογή Ερντογάν. Σωστή η διάγνωση του Λεβέντ, όσο κι αν ενοχλεί. Το κακό είναι πως αυτό το βλέπουν και οι ξένοι και η ίδια η Τουρκία και το εκμεταλλεύονται. Δεν ισχύει για όλους φυσικά αυτή η στάση, δεν ισχύει, ακόμα, για την πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων. Αλλά είναι κάτι που άρχισε να φαίνεται έντονα και αποκτά μάλιστα στοιχεία ασυδοσίας.

Η διάβρωση προχωρεί από το απαξιωμένο πολιτικό σύστημα σε τομείς της κοινωνίας. Η προσπάθεια ωραιοποίησης της Τουρκίας σε Ελλάδα και Κύπρο με την αλλοίωση της ιστορίας (Ρεπούση, Φίλης κ.λπ.), οι πράξεις «συμφιλίωσης» με την κατοχή που παρουσιάζονται ως προοδευτικότητα, ρεαλισμός και ανεκτικότητα, είναι μια προσπάθεια να αλλοιωθεί η μνήμη του λαού, να δημιουργηθούν νέες ψεύτικες «μνήμες», επίπλαστες, τεχνητές, ώστε ο λαός αυτός παραπλανημένος, ήσυχος και υπνωτισμένος, να αφεθεί ξανά έρμαιο στις ορέξεις της βίαιης, μοχθηρής και αλαζονικής Τουρκίας, που με τη «λύση» που ετοιμάζεται θα ελέγχει πλήρως ολόκληρη την Κύπρο. Υπάρχει φυσιολογικός άνθρωπος που θα εμπιστευόταν ποτέ το μέλλον του στην Τουρκία?

ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΑΒΡΑΑΜΙΔΗΣ