Ακούγεται σαν απειλή συχνά-πυκνά από τα συνεργαζόμενα κόμματα ΑΚΕΛ - ΔΗΣΥ. «Αν δεν λυθεί τώρα το Κυπριακό, θα αναγνωριστεί το ψευδοκράτος». Πόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αυτή η πρόβλεψη; Υπάρχει τέτοια περίπτωση; Είναι γεγονός ότι κάποιοι άσπονδοι φίλοι μας αυτό επιδιώκουν επιμόνως και συνεχώς. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι προτιμότερη η λύση διζωνικής Ομοσπονδίας από το σημερινό status Quo, ότι με τη λύση αυτή θα λυθούν ως διά μαγείας όλα μας τα προβλήματα, ότι θα γίνουμε όλοι πλούσιοι από τα οικονομικά οφέλη και πλεονεκτήματα της λύσης.

Ποια είναι, όμως, η λύση που προσπαθούν να μας πουλήσουν: Τι είναι η διζωνική Ομοσπονδία που η Τουρκία επιμένει τόσο πολύ να τη δεχτούμε; Είναι ακριβώς αναγνώριση του ψευδοκράτους από εμάς, και μαζί με την Κυπριακή Δημοκρατία δημιουργία ενός νέου συνεταιρικού κράτους με συμμετοχή 50-50, χωρίς λειτουργικότητα, χωρίς βιωσιμότητα, που θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη άμεσα. Και θα μείνουν τα δύο συνιστώντα.

Λέμε, όμως, και το έχουμε όλοι συνειδητοποιήσει, ότι το κράτος μας, η Κυπριακή Δημοκρατία, είναι η ασπίδα και θωράκισή μας ενάντια σε κάθε επιβουλή. Κράτος αναγνωρισμένο διεθνώς, μέλος του Ο.Η.Ε., και ισότιμο μέλος της Ε.Ε. και της ΟΝΕ. Ξέρει ο λαός τη σημασία της Κυπριακής Δημοκρατίας και με κανέναν τρόπο δεν είναι διατεθειμένος να δεχτεί τη διάλυσή της. Συνεπώς αναγνώριση του ψευδοκράτους μόνον από εμάς μπορεί να γίνει και να τύχει νομιμοποίησης από διεθνείς οργανισμούς. Με κανέναν άλλον τρόπο.

Όμως η πρόβλεψη των δύο εταίρων και συνεταίρων εκφέρεται και εν είδει απειλής, ιδιαίτερα αν συνδυαστεί με επανειλημμένες δηλώσεις του Προέδρου ότι «στην κρίση του λαού εναπόκειται να αποδεκτεί ή όχι τη λύση». Και τα δύο μαζί μάς οδηγούν στο λογικό συμπέρασμα ότι αν τη λύση που θα μας προτείνουν ο λαός την απορρίψει, τότε υπάρχει κίνδυνος αναγνώρισης του ψευδοκράτους.

Και αν η λύση είναι κακή, τι πρέπει να κάνει ο λαός; Να την ψηφίσει για να μην αναγνωριστεί το ψευδοκράτος; Δηλαδή να το αναγνωρίσει ο ίδιος για να μην το αναγνωρίσουν ξένοι; Αν αυτό δεν είναι ωμός εκβιασμός, τι άλλο μπορεί να είναι; Αν ο Πρόεδρος και οι συνεταίροι δεν έχουν πρόθεση και δεν δέχονται ν' αναγνωριστεί το ψευδοκράτος, αλλιώς πρέπει να σκέφτονται και διαφορετικά να μιλούν. Ναι, σίγουρα είναι ο λαός που θ΄αποφασίσει για τη λύση.

Η ηγεσία, όμως, που οφείλει να γνωρίζει ποια λύση θέλει ο λαός και τι πρέπει η λύση να του διασφαλίζει, έχει υποχρέωση να μην του παρουσιάσει πρόταση που θα την απορρίψει. Πρόταση απαράδεκτη όχι για τα θέλω του άλλου, για τα πρέπει: Πρέπει να διασφαλίζει η λύση την Κυπριακή Δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, το ευρωπαϊκό κεκτημένο, την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και των εποίκων και την απαλλαγή από αναχρονιστικές εγγυήσεις που μας έφεραν στη θέση που βρισκόμαστε σήμερα.

Αν η λύση δεν περιέχει αυτά τα πρέπει, ο λαός θα την απορρίψει. Και η ευθύνη των συνεταίρων θα είναι ασήκωτη για ό,τι θα επακολουθήσει.
Συνεπώς η προειδοποίηση επιστρέφεται στους συνεταίρους: Μη διανοηθείτε να φέρετε λύση που θα απορρίψει ο λαός. Θα είστε υπεύθυνοι για ό,τι θα ακολουθήσει, η δε Ιστορία θα σας καταγράψει στις πιο μελανές της σελίδες. Η Ιστορία θα σας δώσει και τους πρέποντες χαρακτηρισμούς.

ΔΩΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
Πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης και ιδρυτικό στέλεχος του Κινήματος Σοσιαλδημοκρατών ΕΔΕΚ