Από τα μεταπολεμικά χρόνια και μετά, το ζήτημα της αναγνώρισης των γενοκτονιών απέκτησε μεγάλες διαστάσεις στα εθνικά κοινοβούλια και στον ΟΗΕ, όπου οι αιτήσεις αριθμούν άνω των 40.

Διαχρονικά από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι τις μέρες μας διαπράττονται μαζικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, που μερικά τυγχάνουν δημόσιας αποδοκιμασίας, καταδίκης και μερικά από αυτά οδηγούνται στα κοινοβούλια και σε διεθνή δικαστήρια για εκδίκαση και τιμωρία των ενόχων.

Ο όρος genocide-γενοκτονία, χρησιμοποιήθηκε διεθνώς όταν τα γεγονότα της περιόδου 1933-1945 δημιούργησαν την ανάγκη μιας νομικής έννοιας για τον χαρακτηρισμό του εγκλήματος της σκόπιμης μαζικής εξόντωσης συνολικά ή εν μέρει μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας που σχετίζεται α) με τον φόνο μελών μιας ομάδας, β) τη πρόκληση σοβαρής σωματικής ή διανοητικής βλάβης σε μέλη της ομάδας, γ) τη σκόπιμη επιβολή τέτοιων συνθηκών ζωής που να επιφέρουν φυσική εξόντωση, δ) την αποτροπή γεννήσεων και ε) τη μεταφορά παιδιών σε άλλη ομάδα.

Σύμφωνα με απόφαση του ΟΗΕ του 1948, η γενοκτονία είναι έγκλημα διεθνούς δικαίου, που ενσωματώθηκε το 1951 στο διεθνές δίκαιο σύμφωνα με τις αναφερόμενες περιγραφές, όπως και η απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του 1968, την οποία χαρακτήριζε απερίγραπτη όπως και την εθνοκάθαρση που περιλαμβάνεται στους πιο πάνω όρους περιγραφής.

Από τα μεταπολεμικά χρόνια και μετά, το ζήτημα της αναγνώρισης των γενοκτονιών απέκτησε μεγάλες διαστάσεις στα εθνικά κοινοβούλια και στον ΟΗΕ, όπου οι αιτήσεις αριθμούν άνω των 40.

Μερικές από τις γενοκτονίες αποτελούν πλέον αντικείμενο συζητήσεων και διαμόρφωσης παζαρέματος λόγω μιας σειράς οικονομικών, πολιτικών και γεωπολιτικών στρατηγικών και της αναθεώρησης της παγκόσμιας ιστορίας όπως είναι εκείνες των Αρμενίων, των Ελλήνων του Πόντου και Μικράς Ασίας, του ουκρανικού golodomor, της Μαντζουρίας και Κορέας, των λιμοκτονιών στις βαλτικές χώρες, Ρουάντα, Βοσνίας, Τσετσένων, Κούρδων, Τσερκέζων, Ούγγρων, Σρεπρενίτσα, Σουδάν, Νοτίου Βιετνάμ, Ινδονησίας, Χιλής, Πακιστάν, Καμπότζης, Ουγκάντας και εκείνων που διαπράττονται επί των ημερών μας στις χώρες της Ασίας, Μέσης Ανατολής, Αφρικής κ.λπ με διάφορα κατονομαζόμενα δυστυχήματα σε αέρα, θάλασσα, σφαγή αμάχων, προσφυγιά, ανατινάξεις κ.λπ.

Οι πλείστες από αυτές τις εξετάσεις αναδεικνύονται μέσα από αιτήματα των εθνοτήτων, της αναγνώρισης των πολιτικών δικαιωμάτων, ασθενειών, πολεμικών συγκρούσεων κλπ.

Η μαζική γενοκτονία που διέπραξε το ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας τον 20ό αιώνα κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κατά των Εβραίων, τσιγγάνων και ομοφύλων και των αντιστασιακών που τους πολέμησαν σε διάφορα μέτωπα και τους προξένησαν πολυάριθμες απώλειες σε έμψυχο και άψυχο υλικό έγιναν αιτία να προκαλέσουν τις απερίγραπτες θηριωδίες των Γερμανών ναζί όπως εκείνην της Καισαριανής κ.λπ. Οι θηριωδίες των ναζί χαρακτηρίζονται ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του 20ού αιώνα.

Άλλη μεγάλη γενοκτονία είναι εκείνη κατά των Αρμενίων από τους Τούρκους μετά τις συστηματικές σφαγές του 1895-96, που πήρε τρομακτική έκταση με την απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης το 1915.

Η πιο μεγάλη σε έκταση γενοκτονία είναι εκείνη των αναρίθμητων φυλών και φύλων Ινδιάνων και Αφρικανών από τους Ευρωπαίους κατακτητές της Αμερικής και τους απογόνους τους, που σε ορισμένες περιοχές κυριαρχεί μέχρι σήμερα με διάφορους τρόπους και μεθόδους όπως είναι η καταστροφή της παραγωγής τους, οι διάφορες μορφές δηλητηρίασης, διάδοσης μολυσματικών ασθενειών, ώθηση προς αλκοολισμό και ναρκωτικά.

Όσον αφορά τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και Μικράς Ασίας της περιόδου 1916-1923, αυτή εγκρίθηκε το 1994 από το Κοινοβούλιο των Ελλήνων, ενώ η γενοκτονία των Αρμενίων έχει πάρει διεθνή διάσταση ένεκα της μεγάλης διασποράς τους και της ψήφου τους στις χώρες όπου διαβιούν. Παρόμοια στοιχεία γενοκτονίας έχουμε και στο νησί μας την περίοδο 1963-1974.

Επειδή καθημερινά βιώνουμε μια σειρά απάνθρωπες μικρές και μεγάλες γενοκτονίες, που προέρχονται από τις εμπόλεμες ζώνες, τις φυσικές καταστροφές, ξηρασία, ασθένειες, τις ποικίλες κρίσεις από την οικονομία, κοινωνία, την υψηλή ανεργία, υπανάπτυξη, φτώχια, αλκοολισμό, ναρκωτικά και που γίνονται αιτία να δημιουργούν αναταράξεις στην παγκόσμια ιστορία, καλείται η κοινή γνώμη όπου βρίσκεται να σηκωθεί από τον καναπέ της και να πιέσει πολιτικούς, διεθνείς οργανισμούς και φορείς να αφυπνισθούν και να παύσουν να διαχωρίζουν τις γενοκτονίες σε κατηγορίες και σε εξυπηρετούμενα συμφέροντα.

Πέραν τούτου, όλες οι γενοκτονίες, ανεξαρτήτως χώρας προέλευσης και αιτιών, καθορίζουν κανόνες μνήμης και σεβασμού για τα θύματα, αλλά συνάμα στοιχειοθετούν και κανόνες καταδίκης που δεν θα πρέπει να περιστρέφονται γύρω από την ανάπτυξη μίσους και εγκωμιασμού των εγκλημάτων που γεννούν εκδίκηση, αλλά προβληματισμού για να αποτραπούν νέα εγκλήματα και αναζήτησης των αιτιών και συνθηκών όπου συνέβησαν τέτοια απάνθρωπα εγκλήματα που έφεραν λαούς και χώρες άνω-κάτω και πληγές που εξακολουθούν να αιμοστάζουν και να μην βλέπουν ειρήνη και μέλλον.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΕΡΑΚΛΗΣ