Οι Έλληνες γνωρίζουν τις συνέπειες της αυτοκτονίας, αλλά επαναλαμβάνουν το απονενοημένο εγχείρημα και πεθαίνουν. Είναι παμπάλαιη η ιστορία. Από τα πρώτα επικά χρόνια. Το ραψωδεί ο Όμηρος. Τώρα αν ξαναζούν, είναι το μυστικό των θεών τους. Όταν έκαναν τους θεούς τους φρόντισαν να εξασφαλίσουν την αναβίωση των δημιουργών τους. Για να επαναλαμβάνουν σε ώρες ελληνικής «τρέλας» την… τρέλα τους. Οι μαρτυρίες από τη μυθολογία. Από τους δακτυλικούς εξάμετρους ρυθμούς της Ιλιάδας. Και το μέσο του θανάτου η διάσπαση. Γνωρίζουν πως επιφέρει το μοιραίο, αλλ’ ουδέποτε απετάξαντο τον σατανά του είδους.
Ίσως γιατί δεν αμφιβάλλουν για την αναβίωση. Και ιδού τα δεδομένα:
Διασπάστηκαν στον Τρωικό Πόλεμο για μια γυναίκα ο Αχιλλέας κι ο Αγαμέμνονας. Σίγουρα άξιζε τον κόπο η δεσποινίς Χρυσηίδα. Κι αμέσως άρχισε η κακοδαιμονία. Η συρροή της ήττας. Οι πανωλεθρίες. Μέχρι που πέτυχαν το ξαναζωντάνεμα με την απόταξη του δαίμονα. Μόνοιασαν και νίκησαν. Αιώνες μετά τον 12ο αιώνα π.Χ., τον χρυσό Ε΄ αιώνα του ωραιότερου πολιτισμού του κόσμου, έπαθαν τα ίδια με τα ίδια μέσα.
Χωρίστηκαν σε αντίπαλες συμμαχίες Αθηναίων και Λακεδαιμονίων, μπήκαν στον αιματηρό χορό του εικοσιεπτάχρονου Πελοποννησιακού Πολέμου και ρήμαξαν τα πάντα (431-404 π.Χ.). Πέτρα στην πέτρα δεν άφησαν.
Απέδειξαν πως ό,τι δημιουργούν με το μυαλό τους οι Έλληνες, το χαλούν με τον χαρακτήρα τους. Οι Αθηναίοι έντρομοι άκουσαν τη συμφορά της συντριβής. «Της δε Παράλου αφικομένης νύκτωρ ελέγετο η συμφορά», κατά Ξενοφώντα. Και κατατρύχονταν από τον φόβο ότι θα πάθουν όσα οι ίδιοι έκαναν στους Μηλίους!... Από τα ίδια επήλθε και η φρίκη του 1453. Οι δημεγέρτες ανατάραξαν τα μυαλά, άναψαν τη θρυαλλίδα του φανατισμού και ενώ ο Τούρκος πολιορκούσε τη Βασιλεύουσα, ο κατευθυνόμενος όχλος φώναζε την επιλογή του χαμού του.
Παρά τιάρα πάπα, καλύτερα Τούρκου φέσι, ενώ και η τιάρα ήταν δυνατό να αποφευχθεί και ο εχθρός να εκδιωχθεί, όπως συνέβη στο παρελθόν. Και τελικά οι δημαγωγοί φόρεσαν το φέσι στο Γένος 400 μαύρα χρόνια. Η επανάληψη του εφιάλτη το 1822, στον δεύτερο χρόνο της Επανάστασης. Διασπάστηκαν σε πολιτικούς και στρατιωτικούς. Κι αν δεν έβαζε το χέρι του ο Θεός, η λευτεριά θα χωνόταν πάλι στα κόκκαλα των Ελλήνων τα ιερά.
Τα ίδια και στη δεύτερη δεκαετία του εικοστού αιώνα. Βενιζελικοί και βασιλικοί. Και να η Μικρασιατική Καταστροφή του 1922. Και μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς το ’44, δεξιοί - αριστεροί. Και τα νιόσκαφτα νεκροταφεία με τις τετρακόσιες χιλιάδες νεκρών του πολέμου και το ένα εκατομμύριο της κατοχής, διογκώθηκαν με 154 χιλιάδες αδελφοσκοτωμένους. Το ίδιο φαρμάκι και στην Κύπρο. Πλήρης μεραρχία οι νεκροί το ’74 κι η μισή πατρίδα σκλάβα. Η τελευταία ώς τώρα αυτοχειρία με το φονικό μαχαίρι της διάσπασης.
Παρά ταύτα, η συνείδηση δεν σηκώνει σωφρονιστικό το χέρι της ιστορικής σοφίας κι η φωνή της πνίγεται στους αλαλαγμούς της διάσπασης που αντιλαλούν οι επιτήδειοι και εκτρέφουν οι υποβολές των σπορέων του διχασμού. Υποκινούν τον άκαιρο τοπικισμό. Υποδαυλίζουν τα μεγάλα συμφέροντα των ολίγων. Ανασύρουν φλάμπουρα ομάδων. Διαγράφουν πατρίδες και επιβάλλουν απαιτήσεις τιμαρίων σαν μεσαιωνικοί ηγεμόνες, φεουδάρχες. Απελευθέρωση του δικού τους τιμαρίου. Μοίρα κακή στην υπόλοιπη πατρίδα. Παράταση της τουρκοκρατίας στην υπόλοιπη πατρίδα, φτάνει να απαλλαγεί της τουρκοκρατίας το δικό τους φέουδο.
Διακινούνται εν κρυπτώ και παραβύστω στα σκοτεινά παρασκήνια. Μιμούνται την αθλιότητα των λίγων επήλυδων που κατάφεραν να διαγράψουν από τον χάρτη ολόκληρη τη χερσόνησο της Καρπασίας χάριν των δικών τους στενών συμφερόντων. Και οι μιμητές αναθαρρυνόμενοι από τις ένοχες σιωπές αγόμενων εξουσιών, επιχειρούν πολιτική άλωση ηγεσιών προς συγκάλυψη των επιδιωκομένων διά της συνενοχής. Και εδώ πλέον εγείρεται θέμα εσχάτης προδοσίας, που ασφαλώς δεν περνά απαρατήρητο και ούτε, βέβαια, θα παραμείνει ατιμώρητο. Άλλωστε η πρόκληση αφυπνίζει ήδη τον λαό.
Εβόησε η κραυγή του λαού στην ενάλια ακτή της Λάρνακας στη σύναξη της 11ης Σεπτεμβρίου και το βράδυ της 17ης Οκτωβρίου στο Λονδίνο. Οργίζεται ο κόσμος από τις υστερόβουλες σκευωρίες της διάσπασης. Αναθεματίζει τον πολυκερματισμό του απελευθερωτικού αγώνα. Καταράται τις συνωμοσίες των ρωγμών στο μέτωπο του αγώνα. Συνιστά καταισχύνη η ύπουλη επιδίωξη διαγραφής περιοχών από τα ανθρώπινα δικαιώματα προς όφελος άλλων με σκοπό την επιβολή συμφερόντων ατόμων και ομάδων κερδοσκόπων.
Ο αγώνας απελευθέρωσης είναι κοινός. Και η πατρίδα αδιαχώριστη. Ο διαχωρισμός σε ευνοούμενες και καταδικασμένες περιφέρειες είναι έγκλημα εσχάτης προδοσίας. Οδηγεί στην αυτοκτονία του αποδυναμωμένου διασπασμένου συνόλου, που αφρόνως επιλέγει νέα ελληνική καταστροφή, επισωρεύοντας το ανάθεμα στο διηνεκές. Ας γρηγορεί η προεδρία για να διασωθεί από την παγίδα που Κύριος οίδε ποίοι προετοίμασαν. Κατά τον δραματικό ποιητή είναι φοβερό να σφάλλει εκείνος που από τη γνώμη του εξαρτάται η μοίρα των πολλών…
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΝΟΣ
www.giannisspanos.com
